ความหึงหวงของราชา

"เจ้าคิดว่ากลิ่นสาบหมาป่านั่นมันหอมนักหรืออย่างไร เอลาร่า?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงคำรามจากขุมนรกดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่มือหนาและเย็นเยียบของอลิสแตร์กระชากร่างบางให้ปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างจนเธอแทบหยุดหายใจ กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความตายอันเป็นเอกลักษณ์ของราชาแวมไพร์อบอวลไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอลาร่าราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง เอลาร่าขยับตัวขัดขืน แต่แรงบีบที่เอวกลับแน่นขึ้นจนเธอนิ่งงัน "คาร์ลอส... เขาแค่มาเตือนเรื่องสนธิสัญญา ท่านอย่าได้ถือสาเรื่องไร้สาระเลยครับ" "ไร้สาระงั้นหรือ?" อลิสแตร์แค่นยิ้ม แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม "รอยสัมผัสของมันยังติดอยู่บนตัวเจ้า กลิ่นของสุนัขสกปรกนั่น... มันช่างน่ารังเกียจจนข้าอยากจะฉีกกระชากร่างมันเป็นชิ้นๆ ให้พ้นไปจากสายตาเสียเดี๋ยวนี้" เขาดันร่างเธอจนหลังแนบสนิทไปกับบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นดวงจันทร์สีเลือดเหนือยอดเขา อลิสแตร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจมืดอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่ปะทะกับผิวคอทำให้เอลาร่าสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอเริ่มตื่นตัว รับรู้ได้ถึงอันตราย... และความเร่าร้อนที่กำลังก่อตัวขึ้น "ท่านหึงหวงข้า... เพียงเพราะคำพูดของคนผู้นั้นหรือ" เอลาร่าถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงไปกับสัมผัสรุกรานของเขา "หึงหวง? ข้าเป็นถึงราชาแวมไพร์ เอลาร่า ข้าไม่หึงหวง... ข้าแค่ 'แสดงความเป็นเจ้าของ' ต่อสิ่งที่ข้าตีตราจองไว้แล้วต่างหาก" อลิสแตร์ไม่รอช้า เขาฝังใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เป็นดั่งยาพิษสำหรับเขา มือข้างหนึ่งกระชากชุดผ้าไหมเนื้อบางให้ร่วงหล่นลงกับพื้น เผยให้เห็นผิวพรรณนวลเนียนที่สั่นระริกภายใต้แสงจันทร์ เอลาร่าหลุดเสียงครางแผ่วเมื่อเรียวนิ้วยาวของเขาจิกเข้าที่ลาดไหล่ ราวกับเป็นการประกาศอาณาเขตด้วยรอยเล็บที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เขาต้อนให้เธอจนมุมด้วยอำนาจที่เหนือกว่า ทั้งทางร่างกายและจิตวิญญาณ อลิสแตร์จูบไล่ลงมาตามกระดูกไหปลาร้า บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน ราวกับจะลบเลือนร่องรอยของใครก็ตามที่บังอาจสัมผัสเธอออกไปให้หมดสิ้น รสสัมผัสของเขาเหมือนเปลวไฟที่แผดเผา แต่มันกลับเป็นไฟที่เอลาร่าไม่อยากหนีไปไหน "เจ้าคือของข้า... เพียงผู้เดียว" เขากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมช้ำของเธอ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมาและก้าวย่างไปยังเตียงไม้โอ๊คขนาดใหญ่กลางห้อง บทรักในค่ำคืนนี้ไม่มีความอ่อนหวานเจือปน มันเต็มไปด้วยความหึงหวง ดุดัน และการแสดงอำนาจผ่านทุกจังหวะการเคลื่อนไหว อลิสแตร์ทำให้เธอรู้ว่าเขามีสิทธิ์เหนือเธอเพียงใด เอลาร่าโอนอ่อนไปตามแรงอารมณ์ของเขา สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเธอที่เคยหวาดกลัว กลับถูกปลุกเร้าจนกลายเป็นความต้องการที่ยากจะต้านทาน ทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันของปราสาทที่ดูเหมือนจะสั่นไหวไปตามจังหวะชีพจรของคนทั้งสอง ทว่า ในช่วงเวลาที่ความเร่าร้อนพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและผิดจังหวะก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงคำนึง "ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝูงหมาป่า... ฝูงหมาป่าของคาร์ลอสกำลังบุกเข้ามาที่เขตชายแดนทิศเหนือ พวกมันมากันเป็นกองทัพและดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อเจรจา!" อลิสแตร์หยุดชะงัก แววตาที่เคยฉ่ำไปด้วยเพลิงราคะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิตในทันที เขาผละออกจากร่างบางที่ยังคงหอบหายใจด้วยความกระหาย แล้วลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าของนักรบผู้หยิ่งผยอง เขาก้มลงมองเอลาร่าที่นอนระทวยอยู่บนเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หน้าผากเธอเบาๆ แต่แฝงด้วยคำมั่นสัญญาที่น่าสะพรึงกลัว "ข้าจะกลับมาจัดการเรื่องของเราให้จบ... หลังจากที่ข้าเด็ดหัวมันมาวางแทบเท้าเจ้า" เขาสะบัดเสื้อคลุมสีดำสนิทออกจากห้องไป ทิ้งให้เอลาร่านอนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ทว่าในวินาทีที่ประตูห้องปิดลง เธอกลับสังเกตเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนพรมใกล้เตียง มันคือจดหมายที่มีตราประทับของคาร์ลอส ซึ่งระบุข้อความสั้นๆ ว่า 'อย่าเชื่อใจอลิสแตร์... เพราะคนที่ท่านรัก กำลังจะสังหารท่านในคืนจันทร์เต็มดวงนี้' หัวใจของเอลาร่าเต้นผิดจังหวะ เธอคว้าจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้นหลังผ้าม่านโปร่งข้างหน้าต่าง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร้นลับและเสน่หาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน