การฝึกฝนวิชา

"อย่ามองที่มัน อย่ามองที่เงา... จงมองที่หัวใจของข้า!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของอลิสแตร์ดังกังวานก้องไปทั่วห้องโถงลับใต้ปราสาท เอลาร่าหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บจากผนังหิน แต่เพราะไอสังหารที่คาร์ลอสแผ่ออกมานั้นรุนแรงจนผิวหนังของเธอรู้สึกแสบร้อนดั่งถูกกรีดด้วยใบมีดน้ำแข็ง กรงเล็บสีดำสนิทของคาร์ลอสพุ่งผ่านอากาศมาเพียงเสี้ยววินาที ทว่าอลิสแตร์กลับเคลื่อนที่เร็วกว่าสายฟ้า เขาคว้าข้อมือของเอลาร่าแล้วกระชากเธอเข้าสู่อ้อมกอดแกร่ง ก่อนจะผลักเธอไปด้านหลังอย่างทะนุถนอมแต่หนักแน่น "ถ้าเจ้ายังกลัวสัญชาตญาณของตัวเอง เจ้าก็จะเป็นได้เพียงเหยื่อให้มันเชือดทิ้ง" อลิสแตร์กล่าว นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาวาวโรจน์จับจ้องไปที่ร่างเงาของคาร์ลอสที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความกระหาย "ข้า... ข้าคุมมันไม่ได้ อลิสแตร์! มันเหมือนไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รวมถึงตัวท่านด้วย!" เอลาร่าตะโกนตอบ ความสับสนในใจทำให้ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอำพันดุจหมาป่าที่กำลังตื่นตระหนก อลิสแตร์ไม่รอช้า เขาเดินตรงเข้าไปหาเอลาร่า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกย่นย่อจนเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นกายของราชาแวมไพร์ที่อบอวลไปด้วยมนตราโบราณและกลิ่นกำยานเย็นๆ แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของเธอ มือหนาของเขาเชยคางหญิงสาวขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ "เลิกมองว่ามันคือคำสาปเสียที เอลาร่า... มันคือของขวัญ" เสียงของเขาอ่อนลง แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้เสียงหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ "สูดลมหายใจเข้า... สัมผัสถึงความร้อนที่วิ่งอยู่ในกระแสเลือดของเจ้า ไม่ใช่ความกลัว แต่มันคืออำนาจ ปล่อยให้มันไหลเวียน อย่าขัดขืน... แล้วเจ้าจะพบว่าเงาของคาร์ลอสไม่มีค่าอะไรเลย" เอลาร่าหลับตาลง พยายามตั้งสมาธิ ความร้อนที่เธอเคยหวาดกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังงานที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ราวกับมีน้ำตกที่เย็นเยียบและเปลวเพลิงที่ร้อนแรงกำลังหลอมรวมกันอยู่ในตัวเธอ เธอสัมผัสได้ถึงทุกอณูในอากาศ สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะของคาร์ลอสที่แอบซ่อนอยู่หลังเงามืด ทันใดนั้นเอง เอลาร่าลืมตาโพลง พลังอำนาจที่เธอพยายามกักขังเอาไว้ระเบิดออกมาเป็นคลื่นกระแทกที่ผลักดันให้ข้าวของในห้องโถงสั่นสะเทือน คาร์ลอสที่กำลังจะพุ่งเข้ามาถึงกับชะงัก รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของศัตรูค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเห็นแสงสีเงินจางๆ เปล่งประกายออกมาจากร่างของหญิงสาว "เจ้า... เจ้าเริ่มใช้มันเป็นแล้วสินะ" คาร์ลอสกัดฟันกรอด "การฝึกฝนเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหาก" อลิสแตร์ยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของเอลาร่าไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างวาดผ่านอากาศสร้างม่านพลังคุ้มกัน "เอลาร่า ตอนนี้เจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว จงใช้ประสาทสัมผัสของหมาป่าตามรอยมัน... ไม่ใช่รอยเท้า แต่มันคือรอยแผลที่อยู่ในจิตใจของมัน" เอลาร่าพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่หลุดจากคันศร ความเร็วนั้นเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า เธอเคลื่อนที่ผ่านเงามืดด้วยความชำนาญที่แม้แต่เธอเองก็ยังประหลาดใจ อลิสแตร์เฝ้ามองภาพนั้นด้วยความภาคภูมิใจ ความกระหายในตัวเธอไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย แต่มันคือพันธนาการที่ถูกปลดปล่อย "เจ้าช้าไป คาร์ลอส" เอลาร่าปรากฏตัวเบื้องหลังศัตรู กรงเล็บที่แฝงด้วยแสงจันทร์คมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่าย คาร์ลอสหยุดนิ่ง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมตามไรผม เขาไม่ได้กลัวตาย แต่สิ่งที่เขาเห็นในแววตาของเอลาร่าคือ 'เงา' ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้... เงาที่มืดมิดและเก่าแก่กว่าราชาแวมไพร์ที่ยืนอยู่ข้างกายเธอเสียอีก "เจ้าคิดว่าเจ้าคุมมันได้งั้นหรือ?" คาร์ลอสเค้นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้กรงเล็บจะจ่อที่คอ แต่เขากลับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเยือกเย็น "เจ้าเพิ่งจะเปิดประตูบานที่สามของสัญชาตญาณ... แต่เจ้าหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าปลุกให้ตื่นขึ้นมา ไม่ใช่พลังของหมาป่าในสายเลือดเจ้าเพียงอย่างเดียว" เอลาร่าชะงัก กรงเล็บของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างเข้าครอบงำชั่วขณะทำให้เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดที่พุ่งเข้าสู่สมอง ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "อลิสแตร์... ข้า..." เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อจู่ๆ ร่างของอลิสแตร์ก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะล้มลง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวไม่ใช่ความกลัวต่อศัตรู ทว่าเป็นเงาที่พื้น... เงาของเอลาร่าไม่ได้เลียนแบบท่าทางของเธออีกต่อไป แต่มันกลับขยายตัวเป็นรูปร่างของสัตว์ร้ายที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อน และมันกำลังยกมือขึ้น... เพื่อที่จะบีบคอของราชาแวมไพร์ที่กำลังโอบกอดเธออยู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอลาร่าและอลิสแตร์มาจนถึงจุดพลิกผันนี้นะครับ