ความปรารถนาที่เหนือการควบคุม

“เจ้ากำลังสั่น... เอลาร่า” เสียงทุ้มต่ำของอลิสแตร์ดังกังวานอยู่ชิดใบหู ร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาความรู้สึกนึกคิดจนมอดไหม้ เขากดร่างของเขาลงมาทาบทับ แผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนหมดนั้น บดเบียดเข้ากับแผ่นหลังของหญิงสาวจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงไม่เป็นจังหวะของทั้งคู่ เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอไม่ได้กรีดร้องด้วยความกลัว แต่มันกำลังร่ำร้องด้วยความโหยหา กลิ่นอายความเป็นแวมไพร์ชั้นสูงที่อบอวลไปด้วยมนตราโบราณและไอเย็นเยือกของรัตติกาลกำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอให้พร่าเลือน “ข้าไม่ได้กลัวเจ้า...” เธอเค้นเสียงตอบ มือเรียวบางพยายามยึดเกาะขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คแน่นจนนิ้วซีดขาว “ข้าแค่… ควบคุมตัวเองไม่ได้” “ดี” อลิสแตร์กระซิบ มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปเชยคางมนให้เงยขึ้น ใบหน้าคมสันที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งนั้น บัดนี้กลับฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อน นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาส่องประกายในความมืดมิดของห้องทำงาน “เพราะข้าเองก็ไม่คิดจะควบคุมมันเช่นกัน” เขาพลิกตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงเพียงน้อยนิด แต่อานุภาพของมันกลับทำให้เอลาร่าไร้ทางขัดขืน แรงดึงดูดของคู่แท้เริ่มทำงาน มันรุนแรงเหมือนคลื่นสึนามิที่ถาโถมเข้าใส่จนกำแพงความอดทนพังทลายลงในพริบตา ริมฝีปากของอลิสแตร์ประทับลงมาอย่างหิวกระหาย ไม่ใช่การจูบที่อ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานที่เรียกร้องสิทธิความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนผ่าวสำรวจทุกตารางนิ้วในโพรงปากของหญิงสาว กวาดต้อนความหวานล้ำที่เขารอคอยมานานปี เอลาร่าครางฮือในลำคอ ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกยามเมื่อเขากดจูบหนักหน่วงขึ้นไปตามแนวลำคอระหง กลิ่นกายของเขา—กลิ่นของความตายและนิรันดร์—ทำให้นางเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น “คาร์ลอสส่งสาส์นมาบอกว่าเขาจะพาเจ้ากลับไปในคืนจันทร์ดับ” อลิสแตร์ผละออกเพียงเสี้ยวนาทีขณะกระซิบถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ ลมหายใจร้อนหอบสะท้านของเขาปะทะกับผิวแก้มของเธอ “มันคิดว่ามันจะมีสิทธิ์ในตัวเจ้ามากกว่าข้า... คู่ชีวิตที่โชคชะตาลิขิตมางั้นหรือ? หึ น่าขำสิ้นดี” เอลาร่าสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาไล้ไปตามแนวร่องอกที่ถูกปลดเปลื้องด้วยฝีมือของเขาเอง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอาคมเงาจันทร์ที่ทรงพลัง เงาในห้องเริ่มขยับไหว ราวกับมีชีวิตและกำลังเฝ้ามองฉากเร่าร้อนตรงหน้าด้วยความยำเกรง “อย่า... อย่าเอาชื่อมันมาทำลายช่วงเวลานี้” เอลาร่าโต้ตอบ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เธอใช้เล็บจิกไปที่หัวไหล่ของเขาเพื่อระบายความต้องการที่ถาโถม ความรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่านด้วยพลังอำนาจที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน อลิสแตร์ไม่รอช้า เขาโอบอุ้มร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขนก่อนจะก้าวไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง แรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ทำให้อากาศรอบกายสั่นไหวราวกับจะฉีกขาด เสื้อผ้าถูกกระชากทิ้งไปคนละทิศละทางโดยไม่มีคำสั่งจากสมอง มีเพียงแรงปรารถนาสัญชาตญาณที่สวมบทบาทแทนที่ทุกอย่าง ในขณะที่ร่างสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่าง อลิสแตร์ฝังเขี้ยวลงบนไหล่มนของเธอเบาๆ เพื่อทำเครื่องหมายแห่งพันธสัญญา ความเจ็บปวดผสานกับความวาบหวามทำให้เอลาร่ากรีดร้องออกมาด้วยความทรมานที่แสนสุขสม นี่ไม่ใช่แค่การสมสู่ แต่เป็นการหลอมรวมดวงจิตและการถ่ายทอดอำนาจที่รุนแรงจนน่าเกรงขาม ทว่า ในขณะที่ความปรารถนาพุ่งสูงถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นหน้าประตูห้องทำงาน เสียงกุญแจที่ถูกไขดัง 'แกร๊ก' พร้อมกับร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มที่ก้าวผ่านเข้ามาโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว อลิสแตร์หยุดชะงัก สายตาคมกริบดุจมีดโกนตวัดไปมองผู้มาเยือนทันทีที่ผละออกจากร่างของหญิงสาวที่หอบหายใจรุนแรง กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับไอแห่งเสน่หาทำให้ผู้มาเยือนชะงักค้าง “ดูเหมือนข้าจะมาผิดจังหวะไปสักหน่อยนะ ท่านราชา” เสียงแหบพร่าของคาร์ลอสเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก “แต่ดูท่าทางแล้ว... เจ้าคงไม่มีแรงเหลือพอจะปกป้องคู่แท้ของเจ้าจากข้าในตอนนี้หรอก จริงไหม?” อลิสแตร์คำรามลึกในลำคอ นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับเลือดที่พร้อมจะหลั่งนอง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเปลือยเปล่าท่ามกลางความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำเบื้องหลังคาร์ลอสเริ่มขยายใหญ่ขึ้นและแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บที่พร้อมจะตะปบลงมาทุกเมื่อ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดื่มด่ำไปกับความรักที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของพวกเขาในบทนี้นะครับ