ความจริงเกี่ยวกับสายเลือด

"ปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้ คาร์ลอส... ถ้าเจ้ายังอยากเหลือคอไว้ต่อกับหัวบนบ่า!" เสียงคำรามต่ำลึกดั่งเสียงบดขยี้ของหินผาดังขึ้นในห้องโถงกว้าง อลิสแตร์ก้าวผ่านความมืดเข้ามาพร้อมออร่าแห่งความตายที่กดทับจนอากาศรอบข้างหนักอึ้ง ดวงตาสีโลหิตของเขาจ้องมองไปยังอุ้งมือหยาบกร้านของคาร์ลอสที่กำลังกระชากร่างของเอลาร่าเข้าหาตัว เอลาร่าสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อแวมไพร์ตรงหน้า แต่เป็นเพราะ 'สิ่งที่เธอกำลังสัมผัสได้จากภายใน' พลังงานสองสายที่เคยขัดแย้งกันอย่างรุนแรงในกระแสเลือดของเธอ บัดนี้กำลังรวมตัวกันราวกับพายุหมุน มันร้อนรุ่มเหมือนเปลวไฟและเย็นเยียบเหมือนหิมะในเวลาเดียวกัน "เจ้ามาสายไปนิดหนึ่ง ราชาผู้สูงส่ง" คาร์ลอสแค่นยิ้ม มุมปากที่มีรอยแผลเป็นกระตุกขึ้นด้วยความเหยียดหยาม "ดูสิว่าคู่แท้ของเจ้ากำลังทรมานแค่ไหน... ไม่ใช่เพราะข้า แต่เป็นเพราะสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวนางต่างหากที่กำลังตื่นขึ้น" คาร์ลอสปล่อยแขนเอลาร่าอย่างแรงจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น เอลาร่าหอบหายใจหนัก ร่างกายของเธอเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เล็บของเธอยาวขึ้นจนจิกลงบนพรมกำมะหยี่สีแดงสดจนขาดวิ่น นัยน์ตาของเธอเปลี่ยนจากสีน้ำตาลอบอุ่นกลายเป็นสีทองอำพันที่เรืองรองดุจดั่งดวงจันทร์เต็มดวง "เอลาร่า... มองข้า" อลิสแตร์ละทิ้งความเย่อหยิ่งทิ้งไปสิ้น เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าหญิงสาว มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปเชยคางเธอขึ้น "เจ้าไม่ใช่หมาป่า และเจ้าไม่ใช่แวมไพร์... เจ้าเป็นอะไรกันแน่?" เอลาร่าเงยหน้าขึ้น หยดน้ำตาที่ไหลออกมากลับกลายเป็นสีเงินวาววับ "อลิสแตร์... ข้าได้ยินเสียง... เสียงของบรรพบุรุษทั้งสองเผ่าพันธุ์ พวกเขากำลังเรียกข้า... พวกเขากำลังเรียก 'ผู้เชื่อมต่อ'" ห้องโถงทั้งห้องสั่นสะเทือน เงาที่ทอดยาวบนกำแพงเริ่มเคลื่อนไหวผิดธรรมชาติ เงาหนึ่งมีลักษณะของหมาป่าร่างยักษ์ ส่วนอีกเงาคือเงาของสิ่งมีชีวิตที่มีปีกค้างคาวอันสง่างาม ทั้งสองเงาค่อยๆ หลอมรวมกันที่ปลายเท้าของเอลาร่า "นั่นคือความจริงที่พวกมันปิดบังไว้" คาร์ลอสหัวเราะร่วน ดึงดาบเงินขึ้นมาพาดบ่า "สายเลือดที่เก่าแก่ที่สุดของทั้งสองเผ่าพันธุ์ไหลเวียนอยู่ในร่างผู้หญิงคนนี้ เธอคือจุดกำเนิดและจุดจบ เธอคือคนที่สามารถสั่งการกองทัพทั้งแวมไพร์และหมาป่าให้ก้มหัวได้... ถ้าเธอต้องการ" เอลาร่าลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยบอบบางดูสูงส่งและทรงอำนาจขึ้นอย่างประหลาด แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ราชาแวมไพร์อย่างอลิสแตร์ถึงกับชะงัก นี่ไม่ใช่ความรักธรรมดาที่เขามีต่อเธอ แต่มันคือพันธนาการแห่งโชคชะตาที่เขามิอาจหลีกเลี่ยง "ข้าไม่ได้ต้องการสั่งการใคร" เสียงของเอลาร่าเปลี่ยนไป มันกังวานและสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในห้องราวกับคำประกาศิต "ข้าต้องการเพียงแค่หยุดความเกลียดชังที่กัดกินพวกเรามานับพันปี... ด้วยเลือดของข้าเอง" อลิสแตร์คว้าข้อมือเธอไว้แน่น "อย่าทำเช่นนั้น เอลาร่า! การปลดปล่อยพลังนี้จะเผาผลาญเจ้าจากภายใน เจ้าจะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของโชคชะตา!" "แล้วท่านจะให้ข้ายืนดูท่านตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ อลิสแตร์?" เอลาร่าถามเสียงสั่น แต่แววตายังคงแน่วแน่ "คาร์ลอสไม่ได้มาที่นี่คนเดียว... กลิ่นอายของเผ่าพันธุ์จันทราที่ถูกสาปกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมปราสาทแห่งนี้แล้ว" สิ้นคำพูดของเธอ เสียงกัมปนาทจากการพังประตูทิศเหนือก็ดังสนั่น พร้อมกับเงาร่างนับร้อยที่พุ่งเข้ามาดุจฝูงตั๊กแตน ไม่ใช่หมาป่า และไม่ใช่แวมไพร์ แต่เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น... เหล่าผู้พิทักษ์เงาที่เคยเป็นเพียงตำนานในหน้าประวัติศาสตร์ คาร์ลอสเบิกตากว้างเมื่อเห็นกองทัพปริศนาที่บุกเข้ามา "เป็นไปไม่ได้... ข้าไม่ได้เรียกพวกมันมา!" เอลาร่าก้าวออกไปยืนระหว่างอลิสแตร์และกองทัพที่บุกเข้ามา ร่างกายของเธอเริ่มส่องแสงสว่างจ้าจนทุกคนต้องยกมือขึ้นบังตา อลิสแตร์คว้ามือเธอไว้ แต่สัมผัสที่ได้รับกลับไม่ใช่ความอบอุ่นของคนรัก หากแต่เป็นความเย็นยะเยือกของพลังอำนาจมหาศาลที่กำลังถ่ายโอนเข้าสู่ตัวเขา ทันใดนั้นเอง คาร์ลอสก็ทรุดลงกับพื้นเมื่อกระบี่สีดำมืดมิดพุ่งทะลุกลางหลังของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เลือดสีดำกระฉูดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นเคยจนอลิสแตร์ต้องหันไปมอง บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังคาร์ลอสไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'พี่ชาย' ของอลิสแตร์ที่ถูกประกาศว่าตายไปเมื่อร้อยปีก่อน ในมือของเขามีสร้อยคอที่เอลาร่าเคยทำหายไปวางอยู่ เขาจ้องมองมาที่เอลาร่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย และเอ่ยประโยคที่ทำให้อลิสแตร์ต้องหยุดหายใจ "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... คู่แท้แห่งโชคชะตาของพวกเราทุกคน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและแรงปรารถนาในคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน