พลังที่ตื่นขึ้นเต็มรูปแบบ

"เลือกเอาเถอะเอลาร่า... เจ้าจะยอมให้เลือดในกายชำระล้างโลกนี้ หรือจะให้โลกนี้กลืนกินเจ้าไปจนสิ้นซาก" เสียงของผู้เฒ่าไร้เงาไม่ได้ก้องกังวาน แต่มันกลับแทรกซึมเข้าไปในไขกระดูก เหมือนเข็มนับพันเล่มที่ตอกย้ำถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัว อลิสแตร์กระชากดาบเงินออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังเฉียบขาดหมายจะพุ่งเข้าหาชายชรา แต่ร่างกายของเขากลับถูกตรึงไว้ด้วยม่านพลังสีดำสนิทที่ก่อตัวขึ้นรอบกายเอลาร่า "ถอยไป อลิสแตร์!" เธอคำราม เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของหญิงสาวผู้บอบบาง แต่มันคือเสียงที่สั่นสะเทือนด้วยอำนาจของสัตว์ป่าชั้นสูงที่ซ่อนเร้นมานานปี เอลาร่าก้มหน้าลง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มปรกใบหน้า มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลซึมออกมา ทันทีที่เลือดหยดแรกกระทบพื้นหญ้าที่แห้งแล้ง บรรยากาศโดยรอบก็พลันเปลี่ยนไป กลิ่นอายของความตายถูกแทนที่ด้วยพลังงานอันร้อนแรงดั่งลาวาที่พร้อมจะปะทุ คาร์ลอสที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลนักหัวเราะร่า มันส่งสัญญาณให้ฝูงหมาป่าภายใต้บังคับบัญชาพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่า... วินาทีนั้นเอง ร่างของเอลาร่าก็บิดเบี้ยว กล้ามเนื้อของเธอขยายตัว ชุดเดรสสีขาวที่เธอสวมใส่ฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังสนั่นแข่งกับเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น "เจ้าทำอะไรลงไป!" อลิสแตร์ตะโกน เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งผ่านพันธสัญญาคู่แท้ เขาไม่อาจขยับได้ แต่เขารู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังตื่นขึ้น—พลังที่ไม่ได้มาจากสายเลือดหมาป่าธรรมดา แต่มันคือพลังบรรพกาลที่ถูกจองจำ เอลาร่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีน้ำตาลคู่งามเป็นสีทองประกายอำพันที่แผ่รัศมีอำนาจกดขี่จนเหล่าหมาป่าของคาร์ลอสต้องหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเธอถูกปกคลุมด้วยขนสีเงินยวงที่ส่องประกายดุจแสงจันทร์ยามค่ำคืน ร่างหมาป่าของเธอสง่างาม ทรงพลัง และน่าเกรงขามเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ เธอไม่ใช่แค่มนุษย์หมาป่า เธอคือ "เงาแห่งจันทรา" ผู้เป็นบรรพชนที่สาบสูญ คาร์ลอสถอยหลังกรูด ใบหน้าของมันซีดเผือด "เป็นไปไม่ได้... ตระกูลของมันสูญสิ้นไปตั้งแต่นับพันปีก่อนแล้ว!" เอลาร่าในร่างสัตว์ป่าคำรามก้อง เสียงนั้นไม่ใช่เสียงหมาป่าทั่วไป แต่มันคือเสียงกัมปนาทที่ทำให้ผืนดินแยกออก เธอพุ่งตัวราวกับแสงสีเงินที่แหวกความมืดเข้าหาคาร์ลอส กรงเล็บคมกริบเพียงสะบัดเดียวสามารถตัดผ่านเกราะเหล็กที่หนาที่สุดของแวมไพร์ได้อย่างง่ายดาย เลือดสีดำของศัตรูสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ อลิสแตร์ที่เพิ่งหลุดพ้นจากพลังกักขังรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวเอลาร่าเอาไว้ในขณะที่เธอกำลังจะฉีกกระชากคาร์ลอสให้เป็นชิ้นๆ พลังที่รุนแรงในร่างของเธอแผ่ซ่านเข้ามาในอ้อมกอดของเขา มันร้อนแรงจนผิวหนังของเขาแทบไหม้ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย "เอลาร่า! ฟังข้า! เจ้าไม่ใช่เครื่องจักรสังหาร! เจ้าคือหัวใจของข้า!" อลิสแตร์ตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุที่พัดกระหน่ำจากการตื่นขึ้นของพลัง ร่างของหญิงสาวสั่นสะท้าน เธอหันกลับมามองเขา ดวงตาสีอำพันนั้นยังคงเต็มไปด้วยความกระหายเลือด แต่ลึกลงไป... เขายังเห็นเงาของหญิงสาวที่เขารัก แววตาที่สับสนและหวาดกลัวต่อพลังที่ตนเองครอบครองอยู่ เอลาร่าค่อยๆ กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ ล้มพับลงในอ้อมแขนของอลิสแตร์ ผิวพรรณของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นดิน "ข้า... ข้าฆ่าเขาหรือเปล่า อลิสแตร์?" เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่คาร์ลอสอาศัยจังหวะชุลมุนถอยหนีหายไปในเงามืด พร้อมกับความแค้นที่สุมอก ทว่า ผู้เฒ่าไร้เงายังคงยืนอยู่ที่เดิม เขามองดูภาพคนทั้งสองด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอของความเก่าแก่ที่ไม่มีใครล่วงรู้ "พลังตื่นขึ้นแล้ว... แต่มันไม่ได้มาฟรีๆ เอลาร่า เจ้าต้องแลกด้วยบางสิ่ง" อลิสแตร์กอดเธอแน่นขึ้น "ข้าจะจ่ายเอง ไม่ว่าอะไรก็ตาม" ชายชราหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนใบไม้แห้งถูกบดขยี้ "เจ้าจ่ายไม่ได้หรอกแวมไพร์เอ๋ย เพราะสิ่งที่ต้องจ่ายไม่ใช่ทองคำหรือเลือด แต่คือความทรงจำของนาง... เมื่อจันทร์เต็มดวงหน้ามาถึง นางจะลืมเลือนทุกอย่าง แม้กระทั่งชื่อของคนที่นางรักที่สุด" เอลาร่าเบิกตากว้าง หันไปมองหน้าอลิสแตร์ด้วยความตระหนก มือของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามสัมผัสใบหน้าของชายผู้เป็นคู่แท้ แต่ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนผิวแก้มของเขา สายฟ้าแลบแปลบปลาบจากฟากฟ้าผ่าลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ และความมืดมิดก็กลืนกินทุกอย่างไปจนสิ้น ท่ามกลางกลุ่มควัน อลิสแตร์รู้สึกถึงความว่างเปล่าในอ้อมกอด เขาเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงตอบกลับมานั้นกลับไม่ใช่เสียงของหญิงสาวที่เขาคุ้นเคย หากแต่เป็นเสียงเยือกเย็นที่เขาสุดแสนจะหวาดกลัว... "ท่านเป็นใคร?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งสองคนมาจนถึงตอนนี้ครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน