จุดวิกฤตของความตาย

“ปล่อยมือจากเขาเสีย เอลาร่า... หรือเจ้าอยากจะเห็นเศษเสี้ยวแห่งดวงวิญญาณของราชาแวมไพร์ผู้เย่อหยิ่ง สลายกลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับมือที่สั่นเทาของเจ้ากันเล่า?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเหยียดหยามของคาร์ลอส ดังสะท้อนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารเก่าแก่ กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งในอากาศมันรุนแรงเสียจนเอลาร่ารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอจะขาดห้วง ร่างสูงใหญ่ของอลิสแตร์ที่เคยสง่างามและทรงอำนาจ บัดนี้กลับทอดตัวไร้เรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ผิวขาวจัดที่เคยเย็นเยียบดุจหินอ่อนกลับเริ่มซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง เส้นเลือดดำที่ลุกลามจากรอยแผลที่หน้าอกของเขาคือหลักฐานของพิษจากดาบอาคมที่คาร์ลอสใช้ “หุบปากเสีย... คาร์ลอส” เอลาร่ากัดฟันกรอด เสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต มือที่เปื้อนเลือดของเธอกดลงบนแผลฉกรรจ์ของชายหนุ่ม พยายามถ่ายทอดพลังชีวิตผ่านสัมผัสที่เธอเคยหวาดกลัว แต่บัดนี้กลับเป็นสิ่งเดียวที่เธอปรารถนาจะมอบให้เขา “เจ้าไม่มีวันได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ” อลิสแตร์ขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีแดงฉานที่เคยดุดันและเร่าร้อน บัดนี้เหลือเพียงประกายแสงที่ริบหรี่ราวกับเทียนไขในพายุ เขาพยายามยกมือขึ้นแตะใบหน้าของหญิงสาว แต่แล้วมือข้างนั้นก็ตกลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง “เอลาร่า...” เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน “เจ้า... อย่าเสียพลัง... ให้คนใกล้ตายอย่างข้า...” “อย่าพูดแบบนั้น อลิสแตร์!” เอลาร่าแผดเสียง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดร่วงหล่นลงบนแก้มของเขา “ท่านสัญญาแล้ว... ท่านบอกว่าเราจะผ่านคืนนี้ไปด้วยกัน ท่านห้ามทิ้งข้าไว้ลำพังในโลกที่ไม่มีท่าน!” ในวินาทีนั้น ความเย็นวาบแล่นผ่านร่างของเธอ เอลาร่าสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง ราวกับเวลาที่เคยหมุนวนอยู่รอบตัวพวกเขาได้หยุดชะงักลงโดยสมบูรณ์ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอแผดร้อง กรีดก้องด้วยความหิวโหยที่จะปกป้องคู่แท้แห่งโชคชะตา เธอไม่ได้เป็นเพียงหญิงสาวที่เปราะบางอีกต่อไป ในห้วงเวลานี้ เธอกำลังกลายเป็นบางสิ่งที่แม้แต่คาร์ลอสยังต้องชะงัก คาร์ลอสขยับก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของผู้นำหมาป่าฉายแววโลภโมโทสัน “พลังของเจ้า... มันช่างหอมหวานนัก เอลาร่า ถ้าเจ้ามอบหัวใจของเจ้าให้ข้าตอนนี้ ข้าอาจจะยอมให้ราชาของเจ้าได้นอนตายอย่างสงบ ไม่ต้องทนทรมานจากความเสื่อมถอยของสายเลือดอีกต่อไป” เอลาร่าเงยหน้าขึ้นมองศัตรู ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีนิลเป็นสีทองอำพันดุจสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ ความกลัวที่เธอเคยมีต่อพลังในกายมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะทำลายล้างทุกอย่างที่เข้ามาพรากเขาไปจากเธอ “หากเขาต้องตาย...” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอเย็นเยียบจนคาร์ลอสรู้สึกถึงความผิดปกติ “ข้าจะฝังเจ้าลงไปในหลุมเดียวกันกับเขาด้วยมือของข้าเอง” เธอโน้มตัวลงหาอลิสแตร์ กลิ่นหอมจากกายของเขาที่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีให้กับสัญชาตญาณที่ตื่นขึ้น เธอไม่ได้ใช้แค่พลังเวท แต่นี่คือการทำพันธสัญญาเลือดในยามวิกฤต เธอโน้มริมฝีปากลงไปทาบทับกับรอยแผลที่หน้าอกของเขา มิใช่เพื่อการชโลมยา แต่เพื่อกัดลงบนผิวเนื้อของตนเองแล้วป้อนเลือดที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตให้กับเขา สัมผัสที่เร่าร้อนและรุนแรงเกิดขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มันไม่ใช่แค่เรื่องของความต้องการ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนวิญญาณ อลิสแตร์สะดุ้งสุดตัว ร่างของเขาที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับสั่นกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อได้รับพลังอำนาจมหาศาลจากเอลาร่า ความเจ็บปวดจากการถ่ายโอนพลังทำให้ทั้งคู่แทบขาดใจ แต่ไม่มีใครยอมผละออก คาร์ลอสคำรามด้วยความโกรธแค้น เขาเงื้อดาบขึ้นหวังจะปิดฉากทั้งคู่ในคราวเดียว แต่ทว่า... ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เข้มข้นยิ่งกว่าความมืดก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังคาร์ลอส ไอเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูกจนคาร์ลอสต้องหยุดชะงัก ดาบในมือของเขาหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง ก่อนที่เขาจะทันได้หันกลับไปมอง เสียงกระซิบที่ดูคุ้นเคยจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นข้างหูของเขา “เจ้าทำผิดกฎของเงาจันทร์... คาร์ลอส” เอลาร่าผละออกจากอลิสแตร์ สายตาของเธอพร่ามัวจากการเสียพลัง แต่เธอก็เห็นอลิสแตร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาบัดนี้กลับมาทรงพลังและดุดันยิ่งกว่าเก่า ทว่าท่ามกลางความตึงเครียดนั้น ความลับหนึ่งที่ถูกฝังไว้ลึกสุดใจของเอลาร่ากลับสั่นไหว เมื่อเธอมองเห็นเงาสะท้อนในดวงตาของอลิสแตร์... ไม่ใช่ใบหน้าของเธอที่ปรากฏอยู่ แต่กลับเป็นใบหน้าของหญิงสาวอีกคนที่เธอนึกว่าตายไปนานแล้ว อลิสแตร์ขยับกายลุกขึ้นยืนด้วยพละกำลังมหาศาล เขามองตรงมาที่เอลาร่าด้วยสายตาที่เย็นชาจนหัวใจเธอแทบแตกสลาย ก่อนที่เขาจะหันไปหาคาร์ลอสแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเอลาร่าดับสูญ “ขอบใจที่ช่วยปลุกวิญญาณของนางให้กลับมา... เอลาร่า เจ้ามันก็เป็นแค่ภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่านั้น” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับตัวละครมาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนี้ครับ หวังว่าบทหน้าจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนครับ