การปะทะของผู้นำ

“ปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้... คาร์ลอส” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดุจเสียงคำรามจากขุมนรกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอคอยร้าง อลิสแตร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงปากประตู ดวงตาสีโลหิตของเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า คาร์ลอส หมาป่าหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นหนาภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ฉีกขาดจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เหยียดยิ้มที่มุมปาก มือหยาบกร้านของเขากำแน่นอยู่ที่ต้นคอของเอลาร่า หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลจากฝ่ามือของศัตรูทำได้เพียงทำให้เธอกัดฟันแน่นจนเลือดซิบที่ริมฝีปาก “เจ้าจะสั่งข้าในอาณาเขตของข้าหรือ ราชาผู้สูงส่ง?” คาร์ลอสเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน กลิ่นอายของสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่รุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “เอลาร่าไม่ใช่สมบัติของเจ้า เธอคืออาวุธที่โชคชะตาลิขิตไว้ให้ข้าใช้ฉีกกระชากบัลลังก์อันเน่าเฟะของพวกแวมไพร์ให้ย่อยยับ” อลิสแตร์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายดุจสายฟ้าแลบ ความเร็วของแวมไพร์ชั้นสูงนั้นเหนือกว่าที่สายตามนุษย์จะจับได้ แต่คาร์ลอสที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วนก็อาศัยสัญชาตญาณสัตว์ป่าเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับผลักร่างของเอลาร่าไปข้างหลังเพื่อใช้เธอเป็นโล่กำบัง “เจ้ากล้าแตะต้องเธอ!” อลิสแตร์ตวาดก้อง แรงกดดันจากพลังวิญญาณแผ่ขยายออกมาจนกำแพงหินโดยรอบเกิดรอยร้าว การปะทะกันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด คาร์ลอสเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมาป่ากึ่งสมบูรณ์ในพริบตา กรงเล็บแหลมคมตวัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว เขาพุ่งเข้าใส่ลำคอของอลิสแตร์ แต่ราชาแวมไพร์ผู้เยือกเย็นกลับใช้เพียงมือข้างเดียวคว้าข้อมือของหมาป่าหนุ่มไว้ได้ทัน ทั้งคู่ประจันหน้ากันในระยะประชิด ความร้อนจากร่างกายของคาร์ลอสที่ปะทะกับความเย็นเยียบของอลิสแตร์ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูเหมือนจะบิดเบี้ยว “เจ้ามันก็แค่พวกขี้ขลาดที่หลงรักเหยื่อของตัวเอง” คาร์ลอสคำรามในลำคอ เหงื่อหยดหนึ่งไหลผ่านใบหน้าคมเข้มขณะที่เขาออกแรงดันอีกฝ่าย “พลังของเอลาร่าจะตื่นขึ้นในมือข้า... ไม่ใช่ในอ้อมกอดที่เย็นชืดของเจ้า!” อลิสแตร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูแคลน “เจ้าไม่มีวันเข้าใจความหมายของคำว่า ‘คู่แท้’ เพราะในสายเลือดของเจ้ามีเพียงความกระหายที่ไร้จุดหมาย” ทันใดนั้น อลิสแตร์ใช้หัวเข่ากระแทกเข้าที่ท้องของคาร์ลอสอย่างรุนแรงจนร่างใหญ่กระเด็นไปกระแทกกับเสาหินจนพังทลาย ก่อนที่อลิสแตร์จะรวบรวมพลังเงาจันทร์ไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดเข้าใส่ร่างของหมาป่าคู่แค้น แต่คาร์ลอสกลับพลิกตัวกลางอากาศแล้วใช้กรงเล็บกรีดลงบนแขนของอลิสแตร์ เลือดสีแดงเข้มสดไหลอาบลงบนพื้นหิน กลิ่นคาวเลือดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเอลาร่าที่พยายามคุมสติอยู่ไม่ไกล “อลิสแตร์!” เอลาร่าตะโกนเรียก เสียงของเธอสั่นเครือ สัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอกำลังเรียกร้องให้เธอออกไปปกป้องชายผู้เป็นคู่แท้ แต่โซ่ตรวนที่มองไม่เห็นบางอย่างกลับรั้งเธอไว้ คาร์ลอสอาศัยจังหวะที่อลิสแตร์ชะงักจากการบาดเจ็บ กระโจนเข้าหาเอลาร่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้อลิสแตร์ตัดสินใจเดิมพันด้วยทุกอย่าง เขาละทิ้งการป้องกันตัวเองโดยสิ้นเชิง พุ่งเข้าขวางหน้าหญิงสาวและรับกรงเล็บมฤตยูของคาร์ลอสไว้ที่กลางหลังอย่างจัง เสียงเนื้อหนังที่ถูกฉีกขาดดังชัดเจนในความเงียบ เลือดหยดลงพื้นเป็นทาง อลิสแตร์ซวนเซ แต่ทว่าเขากลับใช้มือที่เหลือคว้าคอของคาร์ลอสไว้แน่นแล้วกดลงกับพื้นจนจมดิน “วันนี้... เจ้าจะไม่ได้เดินออกจากที่นี่ไปไหนอีก” อลิสแตร์กระซิบข้างหูคาร์ลอส น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดแต่เปี่ยมด้วยเจตจำนงที่แน่วแน่ ทว่า ในวินาทีที่อลิสแตร์กำลังจะปลิดชีพคาร์ลอส เงาสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ พลังงานมหาศาลที่คุ้นเคยทำให้อลิสแตร์ต้องชะงักและผงะถอยหลังออกมา เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า—เป็นร่างที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในที่แห่งนี้ แสงสีเงินจากจันทร์เสี้ยวส่องลอดผ่านรอยแยกของหลังคาหอคอย อาบไล้ร่างของบุคคลปริศนาที่เพิ่งเข้ามาใหม่... เอลาร่าถึงกับเข่าทรุดเมื่อจดจำแววตาสีอำพันคู่นั้นได้ชัดเจน “หยุดมือได้แล้ว ทั้งคู่... เพราะคนที่จะตัดสินชะตากรรมของพวกเจ้าทุกคน ไม่ใช่พวกเจ้า” เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเสียงของ ‘ผู้เฒ่าไร้เงา’ บุคคลที่อลิสแตร์เชื่อว่าตายไปแล้วนับร้อยปี และเมื่อชายชราหันมามองเอลาร่า เขาก็เผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น “เอลาร่า... ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกแล้ว ว่าจะยอมให้เลือดในกายชำระล้างโลกนี้ หรือจะให้โลกนี้กลืนกินเลือดของเจ้าไปตลอดกาล” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้มาจนถึงวินาทีที่เข้มข้นที่สุดนะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน