ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่

“ถอยไป อลิสแตร์! ข้าจัดการเองได้!” เสียงตวาดของเอลาร่าแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ เธอไม่ได้กำลังพูดกับคนรัก แต่กำลังตะโกนใส่ความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงคำรามของฝูงหมาป่าภายใต้คำสั่งของคาร์ลอส กรงเล็บแหลมคมของมันจ้วงแทงเข้าที่ไหล่ของเธอ เลือดสีแดงสดซึมผ่านผ้าคลุมไหล่ แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เธอพยายามกดทับมาตลอดชีวิตให้พุ่งพล่าน “อย่าอวดดีไปหน่อยเลยแม่กวางน้อย” คาร์ลอสแสยะยิ้มเขี้ยวโง้งงอกยาวภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในป่าทึบ “ข้าไม่ได้มาเพื่อเอาชีวิตเจ้า แต่ข้ามาเพื่อทำลายความเย่อหยิ่งของราชาแวมไพร์ที่คิดว่าตนเองเป็นเจ้าของหัวใจเจ้า!” อลิสแตร์ก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีแดงฉานของเขาวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิงที่กำลังเผาผลาญความอดทน เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ร่างของหมาป่าที่พุ่งเข้าใส่เขาก็ถูกกระชากด้วยพลังปราณมืดจนกระดูกแตกละเอียด แต่สายตาของเขาจับจ้องเพียงเอลาร่าด้วยความห่วงใยที่ปนเปไปกับความโกรธแค้น “เอลาร่า ฟังข้านะ” อลิสแตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความกระหายเลือดที่โอบล้อมรอบตัวเธอ “อย่าปล่อยให้สัญชาตญาณกัดกินเจ้าจนสูญเสียความเป็นตัวเองไป ข้าอยู่ตรงนี้ เราจะสู้ไปด้วยกัน... ในฐานะคู่แท้ของข้า” “เราไม่มีเวลามาพร่ำเพ้อเรื่องคู่แท้แล้ว!” เอลาร่าตวาดกลับ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เธอตัดสินใจละทิ้งโซ่ตรวนที่ผูกมัดจิตใจ เธอปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้ความมืดมิดในกายขยายตัว ดวงตาสีฟ้าใสของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามดุจดวงตาของนักล่าผู้สูงศักดิ์ เธอพุ่งทะยานออกไป ราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร กรงเล็บที่ไม่ได้เกิดจากเนื้อหนังแต่เกิดจากพลังอาคมเงาจันทร์ตวัดผ่านอากาศ สร้างรอยแยกของมิติที่กรีดเข้าที่ลำตัวของคาร์ลอสจนมันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด อลิสแตร์ไม่รอช้า เขาใช้วิชาเคลื่อนย้ายเงาปรากฏตัวขึ้นข้างหลังศัตรู มือที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าคว้าคอคาร์ลอสไว้แน่นก่อนจะทุ่มลงกับพื้นดินจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ความร้อนแรงในกายของเขาส่งผ่านไปยังเอลาร่าผ่านการประสานสายตา มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนพลังชีวิตที่รุนแรงและเร่าร้อน “เจ้ากล้าดียังไง!” คาร์ลอสแผดเสียง มันพยายามควักกรงเล็บใส่หัวใจของอลิสแตร์ แต่เอลาร่าไวกว่า เธอพุ่งเข้ามาสกัดกั้น ใช้พลังอาคมเงาจันทร์ตรึงมือของศัตรูไว้กับต้นไม้ใหญ่ด้วยโซ่แสงสีเงินที่เกิดจากจิตวิญญาณของเธอ “วันนี้เจ้าจะไม่ได้ไปจากที่นี่ คาร์ลอส” อลิสแตร์เอ่ยด้วยเสียงที่เรียบเย็นเสียจนคนฟังต้องขนลุก “เจ้าบังอาจแตะต้องสิ่งที่ข้าหวงแหนที่สุด ความตายคือความเมตตาที่น้อยเกินไปสำหรับเจ้า” ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน ท่ามกลางซากปรักหักพังของพงไพร ร่างกายของอลิสแตร์และเอลาร่าแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน กลิ่นอายของแวมไพร์ชั้นสูงและพลังสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ดุดันหลอมรวมกันจนเกิดเป็นรัศมีที่กดดันทุกสรรพสิ่งรอบข้าง เอลาร่าหอบหายใจรวยริน เธอรู้สึกถึงพลังที่อลิสแตร์ถ่ายทอดมาให้ มันร้อนแรงและลึกซึ้งราวกับเขากำลังโอบกอดเธอไว้ในทุกอณูของจิตวิญญาณ “เจ้าเก่งมาก... ที่รักของข้า” อลิสแตร์กระซิบชิดใบหูของเธอ มือหนาประคองใบหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อของเธออย่างทะนุถนอม แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่ความเสน่หาในแววตาของเขากลับไม่จางหายไปเลย ทว่า ในขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางความพ่ายแพ้ของเหล่าสมุนหมาป่า รอยยิ้มของคาร์ลอสกลับดูบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม “พวกเจ้าช่างโง่เขลา... คิดหรือว่าการฆ่าข้าจะหยุดยั้งคำสาปนี้ได้?” คาร์ลอสหัวเราะร่า ร่างกายของเขาสั่นไหวก่อนจะเริ่มเรืองแสงสีม่วงประหลาด “ข้าเป็นเพียงแค่ร่างทรง... ความจริงที่พวกเจ้าไม่เคยรู้ คือพันธสัญญาที่เจ้านำมาสู่โลกนี้ตั้งแต่วันที่พวกเจ้าตัดสินใจผูกวิญญาณกัน” ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่มืดมิดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจเลือด พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของอลิสแตร์และเอลาร่าเริ่มแตกร้าว เผยให้เห็นห้วงมิติที่กักขังบางสิ่งที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าคาร์ลอสขึ้นมานับพันเท่า อลิสแตร์ชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับสั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ เมื่อเงาร่างลึกลับที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... มีใบหน้าเหมือนกับเอลาร่าไม่มีผิดเพี้ยน! ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลแวมไพร์กำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับความจริงที่ว่า เอลาร่า... อาจจะไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขารักเพียงคนเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร้นลับและเสน่หาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน