การดับสูญของทรราช

"ถอยออกไปให้หมด!" เสียงคำรามของคาร์ลอสแหวกอากาศหนาวเหน็บที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและอำนาจมืด เขาไม่ได้สั่งให้ฝูงหมาป่าเข้าขย้ำอลิสแตร์ แต่เขาสั่งให้พวกมันหยุดนิ่ง ดวงตาสีเหลืองอำพันที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายเลือดบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อมองไปยังร่างที่เลือนหายไปในอากาศของเอลาร่า อลิสแตร์ทรุดเข่าลงกับพื้นโคลน มือที่เคยทรงพลังและแข็งแกร่งดั่งหินผาของราชาแวมไพร์บัดนี้สั่นเทา เขากำลังพยายามคว้าอากาศที่เคยเป็นร่างกายของหญิงสาวผู้เป็นคู่แท้ แต่มันกลับว่างเปล่า ความเย่อหยิ่งที่เคยสวมใส่ไว้ดั่งเกราะคุ้มกันบัดนี้แตกสลายเหลือเพียงเศษซากของความโศกเศร้า "นางไม่ได้ไปไหน... นางแค่กลายเป็นสิ่งที่เจ้าไม่มีวันครอบครองได้อีกต่อไป" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "เจ้าเห็นไหมอลิสแตร์? อำนาจที่เจ้าไขว่คว้า สุดท้ายมันก็นำมาซึ่งความว่างเปล่าเช่นนี้เอง" อลิสแตร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเลือดของเขาดูดกลืนแสงจันทร์จนมืดมิด เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีลาวาไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง พลังอำนาจระดับบรรพกาลที่เขาเก็บงำไว้กำลังจะทะลักออกมา "เจ้าไม่ได้แพ้เพราะข้าหรอกคาร์ลอส" อลิสแตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนเหล่าฝูงหมาป่ารอบข้างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "เจ้าแพ้เพราะความมืดในใจเจ้ามันกินตัวเจ้าเองจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์ที่จะเข้าใจว่า 'ความรัก' คือสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในอาคมเงาจันทร์" "ความรัก?" คาร์ลอสหัวเราะลั่นจนตัวสั่น เขาทิ้งดาบในมือลงกับพื้นอย่างหมดอาลัย "ถ้าความรักคือการเห็นนางมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ข้าขอเลือกที่จะเป็นทรราชที่ไร้หัวใจไปตลอดกาลดีกว่า" คาร์ลอสเดินเข้ามาหาอลิสแตร์โดยไม่ป้องกันตัว เขาเปิดช่องว่างให้คมเขี้ยวของราชาแวมไพร์ได้สัมผัสลำคอของตน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเกลียดชังเป็นความเหนื่อยล้าที่กัดกินมานานนับศตวรรษ การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อแย่งชิงสตรีอีกต่อไป แต่มันคือการปลดปล่อย "ฆ่าข้าเสีย อลิสแตร์... เพราะถ้าข้ายังอยู่ เอลาร่าก็จะไม่มีวันได้พบความสงบ เพราะข้าคือเงาที่คอยตามหลอกหลอนนางไม่สิ้นสุด หากข้าดับสูญ พันธสัญญาที่รัดตรึงนางไว้ในเงาจันทร์อาจจะคลี่คลาย" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สังหาร ราชาแวมไพร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาเห็นความจริงใจในแววตาของศัตรูคู่อาฆาต มันไม่ใช่กลลวง แต่คือความสำนึกผิดที่สายเกินไป อลิสแตร์คว้าคอเสื้อของคาร์ลอสไว้แน่น กระชากเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชิดกัน "ถ้าข้าฆ่าเจ้า ข้าอาจจะสูญเสียเบาะแสเดียวที่จะตามหานางกลับมาได้ เจ้าคิดหรือว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายง่ายดายเพียงนั้น?" "เจ้าไม่เข้าใจ..." คาร์ลอสกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เงาจันทร์ไม่ได้ต้องการเลือดของข้า แต่มันต้องการ 'ความยอมรับ' ว่าเกมนี้ข้าแพ้แล้ว... และหัวใจที่เคยอิจฉาริษยาของข้า บัดนี้มันไม่เหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยวอีกแล้ว" ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยถูกบดบังด้วยเมฆดำสนิทก็เริ่มแตกออก แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องลงมายังจุดที่พวกเขาประจันหน้ากัน พลังงานบางอย่างพุ่งเข้าสู่ร่างของคาร์ลอส ราวกับเขากำลังถูกกระชากวิญญาณออกไป ผิวหนังของเขาเริ่มแตกร้าวเป็นเส้นสายสีทองและสีดำ ราวกับภาชนะที่กำลังจะระเบิด อลิสแตร์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนมหาศาล เขาตัดสินใจปล่อยมือจากคาร์ลอสแล้วถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว กองทัพหมาป่าที่เคยล้อมรอบพากันแตกฮือด้วยความตื่นตระหนก พวกมันสัมผัสได้ถึงจุดจบของนายเหนือหัว คาร์ลอสคุกเข่าลง แสงสีเงินจากฟากฟ้ากำลังกัดกินร่างของเขาจนมลายกลายเป็นผุยผง แต่น่าแปลกที่ในแววตาของเขากลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด เขาแหงนหน้ามองดวงจันทร์ ราวกับเห็นใครบางคนรออยู่ที่นั่น "ฝากบอกนางด้วย... ว่าข้าขอโทษ" สิ้นคำพูด ร่างของคาร์ลอสก็ระเบิดออกเป็นละอองแสงพุ่งขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสื้อคลุมสีดำที่ตกอยู่บนพื้นดิน อลิสแตร์ยืนนิ่งงัน เขาคว้าเอาเสื้อคลุมของคาร์ลอสขึ้นมา ทว่าทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกับเนื้อผ้า มันกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง และในวินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูของเขา... เป็นเสียงของเอลาร่าที่ดูแหลมคมและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด 'อลิสแตร์... หนีไป... สิ่งที่คาร์ลอสปลุกขึ้นมา... มันไม่ใช่แค่เงาของข้า... แต่มันคือสิ่งที่จะกลืนกินเจ้า!' อลิสแตร์หันควับไปด้านหลังทันที ท่ามกลางละอองแสงที่ยังไม่จางหายไป เงาร่างหนึ่งที่สูงใหญ่และดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคาร์ลอสหลายเท่าตัว กำลังก่อตัวขึ้นจากไอหมอกดำมืด มันไม่มีใบหน้า แต่มีดวงตาที่จ้องมองมายังเขาด้วยความหิวกระหาย และเมื่ออลิสแตร์มองไปที่มือของตนเอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับสีเลือดที่กำลังลามขึ้นมาถึงหัวไหล่... นี่คือคำสาปที่ทรราชฝากไว้ก่อนตาย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครเหล่านี้มาจนถึงบทนี้ด้วยหัวใจนะครับ - ภาคินทร์เที่ยงคืน