พันธสัญญาที่บิดเบี้ยว

“เจ้าคิดจะหนีไปที่ไหนหรือ เอลาร่า? ในเมื่อหัวใจของเจ้ามันเต้นเป็นจังหวะเดียวกับข้าไปแล้ว” เสียงทุ้มต่ำของอลิสแตร์ดังกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องโถงหินอ่อน เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่กำลังสั่นสะท้านอยู่ในมุมมืด แววตาของราชาแวมไพร์ผู้นี้ไม่ได้มีความปรานี แต่มันแฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้ เอลาร่าพยายามถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะกับผนังเย็นเฉียบ เธอหอบหายใจถี่ สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายกำลังกรีดร้องให้เธอพุ่งเข้าขย้ำคอหอยของบุรุษตรงหน้า แต่ในขณะเดียวกัน จิตวิญญาณของเธอกลับเรียกร้องหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เปรียบดั่งยาพิษนั้น “หยุดพูดเรื่องไร้สาระเสียที อลิสแตร์” เอลาร่าเค้นเสียงตอบ มือเรียวสั่นเทาพยายามผลักแผงอกกว้างของเขาออก แต่สัมผัสเพียงแผ่วเบาที่ปลายนิ้วกลับส่งกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง “สิ่งที่ท่านเรียกมันว่าพันธสัญญา... มันเป็นแค่คำสาปแช่งที่ท่านยัดเยียดให้ข้า” อลิสแตร์ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอสบตากับดวงตาสีเลือดที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหว “คำสาปหรือพรวิเศษกันแน่? เจ้าลองถามสัญชาตญาณในกระดูกของเจ้าดูสิ ว่ายามที่ข้าไม่อยู่ เจ้าทรมานเพียงใด... ยามที่กลิ่นกายของข้าไม่ได้อบอวลอยู่รอบตัวเจ้า” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เอลาร่ารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เธอเข้าหาเขา มันไม่ใช่เรื่องของความรักที่สวยหรู แต่มันคือพันธนาการแห่งโชคชะตาที่บิดเบี้ยว เมื่อจิตวิญญาณของหมาป่าสาวและแวมไพร์หนุ่มถูกถักทอเข้าหากันด้วยอาคมเงาจันทร์ที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย ทุกความรู้สึกของเขา กลายเป็นความรู้สึกของเธอ ทุกความเร่าร้อนของเขา กลายเป็นไฟที่แผดเผาในเส้นเลือดของเธอ เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดที่ซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นจงใจทำให้เธอสั่นคลอน อลิสแตร์ไม่ใช่แค่ล่าเธอด้วยอำนาจ แต่เขากำลังล่าด้วยตัณหาที่เหนือธรรมชาติ “เจ้าหนีข้าได้ แต่เจ้าไม่มีวันหนีเงาของตัวเองพ้น เอลาร่า... ยิ่งเจ้าพยายามปฏิเสธ อักษรรูนแห่งพันธสัญญาที่หัวใจของเจ้าก็ยิ่งทวีความเจ็บปวด เหมือนกับที่ตอนนี้ข้าเองก็แทบจะคลั่งเพราะความต้องการในตัวเจ้า” เขากดจูบลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม กลิ่นกายหอมหวานของเธอในยามตื่นกลัวคือสิ่งที่เขาลุ่มหลงที่สุด เอลาร่ากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่พยายามจะเล็ดลอดออกมา เธอรับรู้ได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังถ่ายเทจากตัวเขาเข้าสู่ตัวเธอ มันคือกระแสความรู้สึกที่รุนแรงและดิบเถื่อน ราวกับจะเตือนว่าหากเธอขัดขืนมากไปกว่านี้ สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่แค่การครอบครองทางกาย แต่เป็นการหลอมรวมทางจิตวิญญาณที่จะไม่มีวันแยกออกจากกันได้ตลอดกาล ในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพนิมิตแห่งความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็แวบเข้ามา—ภาพของอลิสแตร์ในอดีตที่โดดเดี่ยว ภาพความแค้นของคาร์ลอสที่ต้องการใช้เธอเป็นหมากในสงคราม ทั้งหมดนี้หลอมรวมจนเธอเริ่มตระหนักว่า เธอไม่ใช่แค่เหยื่อ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงระหว่างสองเผ่าพันธุ์ที่เกลียดชังกันเข้าด้วยกัน ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะร้อนแรงไปกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝูงหมาป่าก็ดังก้องมาจากหน้าประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่คุ้นเคย “ปล่อยนางเสีย อลิสแตร์!” คาร์ลอสยืนเด่นตระหง่านอยู่หน้าประตู มือที่กลายเป็นกรงเล็บหมาป่าขย้ำด้ามดาบจนเกิดรอยบุบ อลิสแตร์หยุดชะงักแต่ไม่ยอมละมือจากเอลาร่า เขากลับดึงตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับปรายตามองศัตรูคู่อาฆาตด้วยสายตาเย้ยหยัน “มาได้ทันเวลาพอดี คาร์ลอส” อลิสแตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยไอสังหารที่รุนแรง “แต่เจ้ามาช้าไปก้าวหนึ่ง... นางกลายเป็นของข้า ทั้งเลือดและวิญญาณไปเรียบร้อยแล้ว” เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเธอมองเห็นรอยประทับรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนข้อมือของเธอและข้อมือของอลิสแตร์พร้อมกัน มันเปล่งแสงสีเงินจางๆ ที่พิสูจน์ว่าพันธสัญญาได้สมบูรณ์แล้ว คาร์ลอสคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้นก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหมายจะสังหารอลิสแตร์ แต่ทันใดนั้น แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกลับบิดเบี้ยวจนกลายเป็นกำแพงพลังงานมหาศาลผลักกระแทกทุกคนจนกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกกับอาคมที่ตื่นขึ้นนั้นเอง เอลาร่าก็ได้ยินเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ดังชัดเจนในหัวของเธอ... มันไม่ใช่เสียงของอลิสแตร์ หรือคาร์ลอส แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่เธอจำได้ดีจากนิมิตเมื่อครู่ ‘จงเลือกเอลาร่า... ระหว่างราชาผู้กระหายเลือด หรือนักรบผู้โง่เขลา... เพราะไม่ว่าเจ้าจะเลือกใคร จุดจบของโลกใบนี้คือเพลิงแห่งความพินาศ’ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่เปราะบางและร้อนแรงนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน