บทลงโทษของราชา

“เจ้าคิดว่าการทรยศต่อพันธสัญญาของข้า... จะจบลงเพียงแค่คำขอโทษงั้นหรือ เอลาร่า?” น้ำเสียงของอลิสแตร์ทุ้มต่ำและเยือกเย็นราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบในห้องนอนส่วนพระองค์ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่จางหายไปตามกาลเวลาอบอวลอยู่รอบตัว เขายืนอยู่กึ่งกลางห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอกแข็งแกร่งกำลังจ้องมองหญิงสาวที่ถูกต้อนให้จนมุมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้โอ๊คแกะสลัก เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเธอวูบไหวด้วยความหวาดหวั่นที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความทระนง เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกกระทบกับขอบโต๊ะ ความร้อนรุ่มจากสายตาของราชาแวมไพร์ที่จับจ้องมายังเธอนั้น ทำให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอเริ่มกรีดร้องด้วยความสับสน “ข้าเพียงแต่... ต้องการพิสูจน์บางอย่าง ท่านอลิสแตร์” เธอตอบ เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยขณะพยายามคุมจังหวะการหายใจ “คาร์ลอสไม่ได้มีเจตนาอย่างที่ท่านคิด และข้าก็ไม่ใช่หมากในกระดานของท่านที่จะยอมให้ใครมาบงการได้ง่ายๆ” อลิสแตร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน แต่เป็นความขุ่นมัวที่ซ่อนเร้นความปรารถนาอันดิบเถื่อน เขาขยับกายก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวที่เขากดลงบนพื้นพรมราวกับเสียงนับถอยหลังของลมหายใจเธอ “หมากงั้นหรือ?” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูไร้หัวใจอยู่เสมอขยับเข้ามาใกล้จนเธอกลิ่นอายอันตรายจากกายเขา “เจ้าไม่ใช่หมาก เอลาร่า... เจ้าคือสมบัติที่ข้าตีตราไว้ด้วยเลือด หากเจ้ายังคงดื้อรั้นที่จะขัดขืน ข้าคงต้องสอนให้เจ้าเรียนรู้ว่า... โทษของการเป็นคนของข้า แต่ใจไปอยู่กับศัตรูนั้น มันทรมานเพียงใด” มือหนาของเขาเอื้อมไปคว้าข้อมือของหญิงสาว ก่อนจะรวบมันไว้เหนือศีรษะเธออย่างง่ายดาย เอลาร่าสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับพื้นผิวเย็นเยียบของโต๊ะ อลิสแตร์ไม่ได้ใช้กำลังที่รุนแรงจนแตกหัก แต่เขาใช้แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าต้อนให้เธอไร้ทางหนี “ท่านจะทำอะไร...” เธอพยายามเค้นเสียงถาม “บทลงโทษไงล่ะ” เขาพึมพำชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสกับผิวแก้มจนเธอขนลุกชัน “ข้าจะทำให้เจ้าลืมเลือนกลิ่นสาบหมาป่าที่ติดตัวเจ้ามา... ด้วยการแทนที่มันด้วยกลิ่นของข้าเพียงผู้เดียว” ฝ่ามือข้างหนึ่งของอลิสแตร์ไล้ลงมาตามลำคอระหง ปลายนิ้วเย็นเฉียบของแวมไพร์สัมผัสกับผิวเนียนละเอียด มันเป็นสัมผัสที่ชวนให้วาบหวิวและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เอลาร่าพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ราชาแวมไพร์กลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอไว้ บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับดวงตาสีแดงฉานที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีแห่งความต้องการที่รุนแรง สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความร้อนรุ่มที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด อลิสแตร์กดจูบลงบนซอกคอของเธออย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของผ่านรอยประทับที่เขากำลังจะฝากฝังลงไป เอลาร่ากัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เผลอครางออกมา สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอกำลังต่อต้าน ทว่าร่างกายที่ซื่อตรงกลับทรยศด้วยการแอ่นอกเข้าหาร่างแกร่งนั้นอย่างลืมตัว “นี่มันไม่ใช่การลงโทษ...” เธอครางเสียงแผ่ว สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน “มันคือการลงโทษที่เจ้าปรารถนาจะได้รับต่างหาก เอลาร่า” อลิสแตร์กระซิบ ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นแห่งนักรบที่ประดับอยู่บนแผงอกกำยำ เขาจูบเธออย่างหิวกระหาย เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความเอาแต่ใจที่ไร้ความปรานี ท่ามกลางความสลัวของแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ บทเพลงแห่งราคะได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ารุนแรงจนสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ห้องนอนที่เคยเป็นดั่งคุกแห่งความเย่อหยิ่ง บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความเสน่หาที่ไร้ทางออก ทุกสัมผัส ทุกคำกระซิบที่เขาหยิบยื่นให้ คือคำสาปที่พันธนาการเธอไว้ไม่ให้หนีไปจากเขาได้ตลอดกาล ในขณะที่อลิสแตร์กำลังดื่มด่ำกับความหวานล้ำจากร่างบางที่ไร้ซึ่งทางต่อต้านนั้นเอง เสียงกระแทกประตูดังขึ้นอย่างแรงจากภายนอกห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างที่คุ้นเคยในความมืด คาร์ลอสยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเหลืองอำพันวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่ประทุขึ้นจนปิดไม่มิด “ปล่อยนางเสีย อลิสแตร์... เพราะสิ่งที่ข้ากำลังจะมอบให้เจ้าในวันนี้ คือจุดจบของราชวงศ์แวมไพร์ที่เจ้าหลงใหลนักหนา” คาร์ลอสชูมือขึ้น เหนือฝ่ามือของเขามีอักขระโบราณที่ส่องแสงสีเลือดวูบวาบ อลิสแตร์หยุดชะงัก ชำเลืองมองผู้บุกรุกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ขณะที่เอลาร่าทำได้เพียงเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมืดที่กำลังไหลทะลักเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งห้องนอนจนมืดมิดสนิท ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทสรุปของค่ำคืนที่อันตรายนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน