สัมผัสแปลกปลอม

“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิญญาณที่ตายไปแล้วจะกลับมาหาเจ้าด้วยความรัก?” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น อลิสแตร์ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องหอ ดวงตาสีโลหิตของเขาจ้องมองไปยังผู้มาเยือนด้วยความดูแคลน ในขณะที่เอลาร่ายืนตัวแข็งทื่ออยู่กึ่งกลางระหว่างชายสองคน คาร์ลอสในชุดหนังสีดำสนิทที่เปื้อนฝุ่นดินจากการเดินทางข้ามเขตแดนกั้น เผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ความรักหรือความแค้น มันก็เป็นเพียงเชื้อเพลิงที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเท่ากันนั่นแหละ อลิสแตร์... และดูเหมือนเจ้าจะดูแล ‘สมบัติ’ ของข้าได้ดีเกินไปหน่อยนะ” เอลาร่ารู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รินรดอยู่ข้างใบหู อลิสแตร์ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับอกกว้างที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาล มือหนาของราชาแวมไพร์เลื่อนขึ้นมาโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธออย่างถือสิทธิ์ สัมผัสของเขาในยามนี้ไม่ได้อบอุ่น แต่กลับแผ่ซ่านความร้อนประหลาดที่ทำให้กระแสเลือดของเธอปั่นป่วน “ออกไปจากห้องของข้า คาร์ลอส” อลิสแตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยคำสั่งที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ “ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ปล่อยให้เจ้าเดินกลับไปหาฝูงหมาป่าของเจ้าในสภาพที่มีลมหายใจ” “เจ้ากล้าหรือ?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาจับจ้องมาที่เอลาร่าราวกับจะสแกนไปถึงสัญชาตญาณที่ซ่อนเร้น “เอลาร่า... เจ้ายังจำกลิ่นของป่าที่บ้านเกิดได้ไหม? กลิ่นของจันทร์เต็มดวงที่ทำให้เจ้าต้องกรงเล็บงอกออกมาด้วยความทรมาน... อลิสแตร์กำลังปิดกั้นเจ้าจากสิ่งที่เจ้าเป็นจริงๆ” ร่างกายของเอลาร่าสั่นสะท้าน เธอรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อใต้ผิวหนังเริ่มตึงเครียด อลิสแตร์กดฝ่ามือลงบนหน้าท้องของเธอเบาๆ สัมผัสที่ดูเหมือนจะปลอบประโลมกลับเป็นแรงกดที่กระตุ้นให้สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเธอแตกตื่นยิ่งกว่าเดิม ความร้อนจากปลายนิ้วของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้า เข้าไปสั่นคลอนหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความสับสน “นางไม่ใช่สมบัติของใคร และไม่ใช่เครื่องมือของเจ้า” อลิสแตร์กระซิบที่ข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขากลับมานุ่มนวลและเย้ายวนอย่างน่าประหลาด “เอลาร่า... มองข้า” เอลาร่าค่อยๆ หันไปสบตาคนข้างกาย ดวงตาสีโลหิตของอลิสแตร์ในยามนี้ไม่ได้ดูน่ากลัว แต่มันกลับดึงดูดใจจนเธอแทบลืมการมีอยู่ของคาร์ลอสไปเสียสนิท ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็พุ่งพล่านจากจุดที่เขาสัมผัส เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกรุกล้ำด้วยพลังอำนาจที่มองไม่เห็น มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและรุนแรงจนเธอเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ “เจ้าเห็นไหม?” อลิสแตร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก มือของเขาเลื่อนต่ำลงไปอีกนิด “ร่างกายของเจ้า... มันจำสัมผัสของข้าได้ดีกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก เอลาร่า” คาร์ลอสคำรามในลำคอด้วยความโกรธจัด เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แต่ทว่าอลิสแตร์นั้นเร็วกว่า เขาผลักเอลาร่าไปด้านหลังด้วยท่วงท่าที่นุ่มนวลก่อนจะใช้แขนเพียงข้างเดียวรับการจู่โจมของคาร์ลอสไว้ได้อย่างง่ายดาย เสียงปะทะกันของพลังงานแวมไพร์และหมาป่าส่งผลให้กระจกหน้าต่างห้องหอแตกละเอียดเป็นจุณ เศษกระจกปลิวว่อนไปทั่วห้อง แต่ทว่าในความวุ่นวายนั้น เอลาร่ากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งเธอไว้กับอลิสแตร์ ร่างกายของเธอร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกไฟเผา ผิวหนังทุกตารางนิ้วไวต่อสัมผัสของอากาศที่เย็นเฉียบจากภายนอก เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความต้องการบางอย่างที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านในกระแสเลือด อลิสแตร์จัดการคาร์ลอสจนอีกฝ่ายกระเด็นไปติดผนังห้อง เขาไม่สนใจศัตรูอีกต่อไป แต่รีบหันกลับมาหาเอลาร่าที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยความทรมานจากการตอบสนองของร่างกายนาง เขาประคองร่างของเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสที่ผิวหนังของเขาแตะกับผิวหนังของเธอโดยตรง ทำให้เอลาร่าสะดุ้งเฮือก แต่เป็นสะดุ้งที่เต็มไปด้วยความถวิลหาอย่างร้ายกาจ “เจ้ากำลังเป็นอะไรไป...” อลิสแตร์พึมพำ ดวงตาของเขาฉายแววหลงใหลและตะลึงงันไปพร้อมกัน “นี่ไม่ใช่แค่การตอบสนองของคู่แท้... แต่มันคือกฎแห่งพันธนาการที่กำลังตื่นขึ้น” คาร์ลอสที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้จากมุมห้อง จ้องมองฉากตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความแค้นกลายเป็นความตระหนก “นางไม่ใช่แค่มนุษย์... อลิสแตร์! เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้ากำลังกอดอะไรอยู่!” ก่อนที่อลิสแตร์จะทันได้เอ่ยตอบ รอยแผลเป็นประหลาดบนข้อมือของเอลาร่าก็เริ่มเปล่งแสงสีเงินจางๆ พร้อมกับที่ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีน้ำตาลปกติกลายเป็นสีเงินวาววับดุจจันทร์เต็มดวง เธอเงยหน้าขึ้นมองอลิสแตร์ด้วยแววตาที่ขาดสติ ก่อนจะโน้มคอของเขาลงมาหาอย่างรุนแรง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน