สัมผัสในน้ำตก

"อย่าได้หลบตาผม... เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำของอลิสแตร์ดังกังวานท่ามกลางเสียงน้ำตกที่โถมกระหน่ำลงสู่แอ่งหินเบื้องล่าง หยาดน้ำใสเย็นเยียบกระเซ็นปะทะผิวพรรณที่ร้อนระอุของทั้งคู่จนเกิดไอน้ำจางๆ รอบกาย เอลาร่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของราชาแวมไพร์กดลงบนแผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอ แรงกดนั้นไม่ได้รุนแรง แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้เธอรู้ว่า ไม่มีทางหนีพ้นจากพันธนาการแห่งโชคชะตานี้ไปได้ "ท่านกำลังทำให้ข้าเสียสติ" เสียงของเธอสั่นพร่า ร่างกายที่เคยแข็งขืนกลับอ่อนปวกเปียกยามเมื่อสัมผัสของเขาไล้ผ่านแนวสันหลังลงไปถึงเอวคอดกิ่ว สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเธอร่ำร้องจะตอบโต้ ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวด้วยแรงปรารถนาที่เกินต้านทาน อลิสแตร์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเขาวาวโรจน์ในความมืดสลัวใต้เงาแมกไม้ "สติหรือ? ผมต้องการให้คุณสูญเสียมันไปเสียด้วยซ้ำ... ในที่แห่งนี้ ไม่มีกฎเกณฑ์ของฝูง ไม่มีคำสั่งของคาร์ลอส มีเพียงแค่ผมและคุณ" เขากระชากร่างเธอเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากหน้าอกแกร่ง เอลาร่าเชิดหน้าขึ้น รับจุมพิตที่เร่าร้อนและหิวกระหาย อลิสแตร์บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนของเขาสำรวจความหวานล้ำภายในอย่างถือสิทธิ์ ในขณะที่มือของเอลาร่าขยุ้มไหล่หนาของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างกายของเธอจะสลายกลายเป็นเพียงละอองน้ำในม่านน้ำตกนี้ไป สายน้ำที่เย็นเยียบตัดกับอุณหภูมิในร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล มือของอลิสแตร์ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกปอนของเธอออกไปอย่างเชื่องช้า ทุกสัมผัสที่ผ่านผิวหนังทำให้เอลาร่าขนลุกซู่ เธอสัมผัสได้ถึงกรงเล็บที่เริ่มงอกเงยในใจและสัญชาตญาณที่อยากจะขย้ำเขา... หรือถูกเขาขย้ำจนแหลกลาญ "คุณงดงามเหลือเกิน" อลิสแตร์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเขาทำให้เธอสั่นสะท้าน "เหมือนเหยื่อที่กำลังจะถูกล่า... แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นผู้ล่าที่ร้ายกาจที่สุดที่ผมเคยพบ" ท่ามกลางแรงกระแทกของน้ำตกที่ซัดสาด ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งอย่างดุดัน อลิสแตร์ไม่ใช่ชายผู้ทะนุถนอมในยามที่เลือดในกายของเขากำลังเดือดพล่าน เขามอบความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความสุขสมให้กับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเหมือนการร่ายรำที่ล่อแหลมและอันตราย เอลาร่ากอดรัดแผ่นหลังของเขาไว้แน่น เล็บมือจิกเกร็งลงบนผิวหนังแกร่งจนเกิดรอยแดง เสียงร้องครางของเธอถูกกลืนหายไปกับเสียงน้ำที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับธรรมชาติกำลังเป็นพยานให้แก่พันธสัญญาแห่งเลือดและเนื้อ นี่ไม่ใช่แค่การเสพสม แต่คือการประกาศอาณาเขต... อลิสแตร์กำลังประทับรอยตราแห่งความเป็นเจ้าของลงบนทุกตารางนิ้วของร่างกายนางหมาป่าสาวที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก และเธอก็พร้อมจะตอบรับมันด้วยทุกอย่างที่เธอมี ทว่า ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งถึงขีดสุด เอลาร่ากลับชะงักกึก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านน้ำตก ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร กลิ่นสาบของสัตว์ป่าที่คุ้นเคย กลิ่นที่เธอมักจะหวาดกลัวแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายของ 'คาร์ลอส' ทันใดนั้น อลิสแตร์ก็หยุดชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของศัตรู แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเคลิบเคลิ้มเป็นความอำมหิตในพริบตา เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนถึงกระดูก "ดูเหมือนว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแอบมองงานศิลปะของเราอยู่... เอลาร่า อย่าหันไปมอง" เงาในพุ่มไม้ขยับเข้าใกล้ขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำๆ ที่ฟังดูเหมือนเสียงคำราม "ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริงๆ อลิสแตร์... แกคิดจริงๆ หรือว่าของเล่นชิ้นนี้จะอยู่กับแกได้ตลอดไป?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร้นลับและเสน่หาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ภาคินทร์เที่ยงคืน