ห้องประชุมเดือด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรساويกลางห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่แรงอัดทางอารมณ์ที่แผ่ออกมาจากมันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิในห้องถูกปรับลดติดลบในพริบตา รินรดากลืนน้ำเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก สายตากวาดมองภาพแปลนดีไซน์ลับสุดยอดบนกระดาษอาร์ตการ์ดชั้นดี มุมขวาล่างนั้น... ลายเซ็นของ 'บริษัทกวินทร์สถาปต์' ประทับหราอยู่ชัดเจน ไม่มีข้อแก้ตัว ไม่มีช่องว่างให้บิดเบือน "อธิบายมาสิครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและผิดหวังอย่างถึงที่สุดดังขึ้นจากหัวโต๊ะ กวินทร์ไม่ได้ตะคอก เขานั่งไขว่ห้าง แผ่นหลังแนบสนิทกับพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมกรีดแทะความมั่นใจของเธอให้แหลกคราบคามือ "ฉันไม่ได้ทำ..." น้ำเสียงของรินรดาแหบพร่าไปเล็กน้อย แต่กระนั้นเธอก็เชิดหน้าขึ้นอัตโนมัติ สัญชาตญาณการป้องกันตัวถูกดีด up จนถึงขีดสุด คนอย่างรินรดาไม่มีวันก้มหัวให้ใครโดยเฉพาะในยามที่ตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ "คุณก็เห็นว่านั่นมันแค่ลายเซ็นปลอม หรือไม่ก็ร่องรอยการตัดต่อที่ห่วยแตกสิ้นดี ทำไมฉันต้องขายงานตัวเองให้คู่แข่งอย่างธันวาด้วยล่ะคะ?" "ห่วยแตกอย่างนั้นหรือ?" ธันวาที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามหลุดหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาแพรวพราวด้วยความสะใจ "แต่คณะกรรมการตรวจสอบภายในของเราลงความเห็นว่า 'ต้นฉบับ' ชุดนี้มีรหัสลับเฉพาะตัวของดีไซเนอร์รินรดาอยู่ครบถ้วนนะคะคุณกวินทร์ หรือคุณรินรดาจะบอกว่ามีโจรพยายามแอบย่องเบาเข้ามาขโมยไฟล์ในคอมพิวเตอร์ของคุณตอนตีสามด้วยวิธีทางไกลล่ะ?" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธพุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอหันขวับไปจ้องหน้าธันวาเขม็ง "นายเล่นสกปรกอะไรอีก ธันวา! ไฟล์นั้นฉันเข้ารหัสไว้สามชั้น นายเอาข้อมูลไปได้ยังไง..." "พอได้แล้ว!" เสียงประกาศิตจากกวินทร์ตัดรอนทุกสรรพเสียงในห้องประชุม สถาปหนุ่มหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนคนทั้งออฟฟิศที่ยืนออกันอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ถึงกับเงียบกริบและเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ของรินรดา โน้มตัวลงต่ำจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความตึงเครียดทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุด "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ รินรดา" กวินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก "ผมไว้ใจคุณ ดึงคุณเข้ามาทำโปรเจกต์นี้ทั้งที่บอร์ดบริหารคัดค้าน... แต่สิ่งที่คุณตอบแทนผมคือการเอาแปลนงานไปขายให้ไอ้เวรนี่เนี่ยนะ?" "ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น... ทำไมคุณถึงยังยืนโง่อยู่ตรงนี้ล่ะคะ ทำไมไม่ไล่ฉันออกไปซะเลยล่ะ!" รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอจงใจกะพริบไล่มันกลับไป ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่สุด และเกลียดสายตาที่มองเธอราวกับเป็นนักโทษประหารของกวินทร์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด กวินทร์ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความพยศนั้น หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ระหว่างหลักฐานตรงหน้ากับความรู้สึกบางอย่างที่คอยกระซิบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางทำร้ายงานที่เธอรักด้วยการขายวิญญาณเด็ดขาด "ผมอยากจะทำแบบนั้นให้มันจบๆ ไปเหมือนกัน..." กวินทร์แค่นหัวเราะ น้ำเสียงอ่อนลงเสี้ยววินาทีแต่ก็กลับมาแข็งกร้าวตามเดิม "แต่ทางบริษัทคู่แข่งส่งจดหมายอย่างเป็นทางการมาบอกว่า พวกเขาได้ 'ต้นฉบับจริง' มาจากมือของคุณ... รินรดา ตอบผมมาคำเดียว ว่าคุณไม่ได้ทำ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องมาที่หญิงสาวราวกับรอดูวินาทีที่เฆี่ยนตี ธันวาอมยิ้มรอชมความฉิบหายของคู่ปรับอย่างสบายใจ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายคางเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ขาสองข้างจะสั่นระริก "ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ทำ... แล้วคุณจะเชื่อฉันไหมล่ะคะ?" กวินทร์จ้องมองริมฝีปากที่สั่นเทานั้นอย่างใช้ความคิด เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเล็กเพื่อดึงเธอให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากันชัดๆ ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของเธอนั้นเอง— *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของกวินทร์แผדเสียงแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด เลขาหน้าห้องวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าสถาปนิกหนุ่ม "คุณกวินทร์คะ... ทางกองบัญชาการตำรวจไซเบอร์เพิ่งส่งแฟกซ์ด่วนที่สุดมาค่ะ!" เลขาละล่ำละลักพูด "คนร้ายตัวจริงที่แฮกข้อมูลโปรเจกต์ถูกจับได้แล้วค่ะ และ... และบัญชีปลายทางที่รับเงินโอนซื้อขายแปลนลับ ไม่ใช่ของคุณรินรดาค่ะ!" ทุกลมหายใจในห้องประชุมเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดานิ่งค้างไปในอากาศ ขณะที่กวินทร์ค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าธันวาที่ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าเผือดสีลงจนซีดขาวราวกับกระดาษ สถาปนิกหนุ่มหันขวับกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบฉายแววสำนึกผิดระคนคลั่งรักที่พรั่งพรูออกมาอย่างปิดไม่มิด มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวจนเธอเซปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ท่ามกลางสายตานับสิบที่อ้าปากค้าง "คุณ... ปล่อยฉันนะ..." รินรดาประท้วงเสียงเบาหวิวเมื่อใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายคางหยักของเขาไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนหัวใจเต้นรัวระรัว "เงียบก่อน..." กวินทร์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่พรั่งพรู "แล้วค่อยเคลียร์บัญชีเรื่องที่คุณปากดีใส่ผม... บนเตียงของผมคืนนี้" เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!