จุดเริ่มต้นของความวุ่นวาย

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับสิบในห้องประชุมใหญ่ของ *Grandeur Design Space* น่าจะเพียงพอทำให้ใครสักคนสำลักความมั่นใจตายไปข้างหนึ่ง แต่ไม่ใช่กับรินรดาค่ะ หญิงสาวในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมตัดเย็บเนี๊ยบกริบกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะกระจกใส เปลือกตากะพริบช้าๆ อย่างเหนื่อยหน่ายขณะมองร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาดาร์กชาร์โคลของสถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า ‘เรื่องเยอะและปากคอเราะร้ายที่สุดแห่งทศวรรษ’ กำลังชี้ไม้ชี้มือไล่เบี้ยทีละดีเทลบนแปลนงานของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็ง "โครงสร้างส่วนนี้ของคุณรินรดา... ถ้าแปลเป็นภาษาของคนทำงานจริง เขาไม่เรียกความยืดหยุ่นหรอกครับ เขาเรียกว่า *'ความมักง่าย'* ในการบริหารพื้นที่" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทุกถ้อยคำคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลทรายแดง กวินทร์ หรือที่ใครๆ ในวงการต่างขนานนามว่า *‘เจ้าชายน้ำแข็งแห่งวงการสถาปัตย์’* ปรายตามองเธอนิดหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชนิดที่ถ้าเป็นคนใจบางคงน้ำตาซึมคาร้านกาแฟไปแล้ว รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว กลับเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานที่มีเขายืนค้ำอยู่เสียด้วยซ้ำ "อุ๊ย ตายจริง..." รินรดาแสร้งยกมือทาบอก น้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่กัดเจ็บจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว "นี่คุณกวินทร์ใช้สมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย ถึงมองว่าการออกแบบพื้นที่ให้ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์คนยุคใหม่มันคือความมักง่าย หรือว่า... สมองส่วนที่ใช้พิจารณาความสวยงามของคุณมันถูกแช่แข็งจนใช้การไม่ได้ไปตั้งแต่ตอนที่เซ็นสัญญารับโปรเจกต์นี้แล้วคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ทีมงานและกรรมการประกวดต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อเห็นประกายไฟแลบแปล๊บๆ ระหว่างดีไซเนอร์สาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กับสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบผู้ไม่เคยยอมลดตัวให้ความผิดพลาดใดๆ กวินทร์ไม่ได้โกรธ... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในแบบที่คนอื่นเข้าใจ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองใบหน้าเชิ่ดรั้นของคนตรงหน้า ตั้งแต่ปลายคางมนเชิดขึ้นอย่างถือดี ไล่ต่ำลงมาที่ริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ไม่หยุด จนมาสะดุดอยู่ที่แววตาวาวโรจน์ดื้อรั้นคู่นั้น ผู้หญิงคนนี้อันตราย... เธอมีทั้งความสามารถที่ปฏิเสธไม่ได้และฝีปากที่พร้อมจะฉีกหน้าเขาเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อหากมีโอกาส แต่แปลก... แทนที่เขาจะไล่เธอออกไปให้พ้นตา กวินทร์กลับรู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชามานานนับปีของตัวเองเต้นกระหน่ำผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ "ปากเก่งเสียจริงนะ" กวินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูก "หวังว่าผลงานในวันพรีเซนต์จริง จะคมคายแล้วก็ไม่น่าสมเพชเหมือนฝีปากที่คุณใช้เถียงผมเมื่อกี้นะครับ... รินรดา" "เก็บคำอวยพรของคุณไว้ใช้ปลอบใจตัวเองเถอะค่ะคุณกวินทร์" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบไม่หลบเลี่ยงแม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่จะเหลือแค่คืบเดียว หัวใจเธอกำลังเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ภายนอกเธอยังคงรักษารอยยิ้มเยືือกเย็นไว้ได้เป๊ะๆ "เพราะคนที่จะชนะโปรเจกต์นี้... ไม่ใช่คนที่ยืนแอ๊กอาร์ตทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกอย่างคุณแน่นอน" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนพุ่งสูงถึงขีดสุด เคมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านจนคนในห้องประชุมแทบไม่กล้ากระดุกกระดิก รินรดายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นอย่างท้าทาย ขณะที่กวินทร์หรี่ตามองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากความหมั่นไส้กลายเป็นความปรารถนาอันตรายบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อยากยอมรับ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังจะถูกทำลายลงด้วยคำพูดกัด 1 ประโยคเด็ดจากปากของรินรดา ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีครับที่มา WFH (Work From Hell) ช้าไปหน่อย พอดีรถติด... อ้าว? สองคนนี้ยังไม่ฆ่ากันตายใช่มั้ยเนี่ย?" เสียงทุ้มกวนประสาทของ *ธันวา* คู่แข่งตลอดกาลและผู้ชายที่รินรดาเกลียดเข้าไส้ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมายังพวกเขา ทว่าสิ่งที่ทำให้กวินทร์และรินรดาต้องชะงักค้างไปพร้อมกัน ไม่ใช่การปรากฏตัวของธันวา... แต่เป็นแฟ้มเอกสารลับในมือของธันวา ที่เปิดเผยภาพแปลนดีไซน์ลับสุดยอดของโปรเจกต์นี้... ซึ่งมีลายเซ็นของ *'บริษัทกวินทร์สถาปต์'* แปะหราอยู่บนมุมขวาล่าง ในฐานะ 'ผู้อยู่เบื้องหลังการปล่อยข้อมูลให้คู่แข่ง' เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!