ความสมบูรณ์แบบคืออะไร

กรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ในมือของลินินหยุดชะงักลงครึ่งจังหวะ เมื่อเสียงเคาะรองเท้าหนังราคาแพงดังขึ้นบนพื้นกรวดโปรยอย่างจงใจ—มันไม่ใช่เสียงย่างก้าวแบบคนทั่วไปที่เข้ามาเยือนสวนดอกไม้ด้วยความเพลิดเพลิน แต่มันคือเสียงฝีเท้าที่มีทิศทาง มีการคำนวณ และเต็มไปด้วยความเร่งรีบราวกับกำลังเดินตรวจไซต์งานก่อสร้างที่ผู้รับเหมาทำผิดแบบ "คุณกำลังทำลายเรขาคณิตของธรรมชาติ" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างแปลงดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าคราม ธันวาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปกำลังยืนกอดอก ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึงจนเส้นเลือดที่ขมับแทบจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกับความระอาใจ ลินินค่อยๆ ยืดตัวขึ้นจากแปลงปลูก ถอดถุงมือทำสวนสีเขียวมินต์ออกทีละข้างอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตมองสถาปนิกหนุ่มหัวกะทิด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่อีกฝ่ายมักจะแปลความหมายว่าเป็นการกวนประสาททุกที "อรุณสวัสดิ์ครับคุณสถาปนิกผู้เคร่งครัด ดูท่าทางกาแฟแก้วแรกของวันคงจะรสชาติแย่มากสินะครับ ถึงได้หิ้วความหงุดหงิดมาลงกับต้นไม้ใบหญ้าตั้งแต่แปดโมงเช้าแบบนี้" ลินินทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่ "ผมไม่ได้หงุดหงิดอย่างไร้เหตุผลครับคุณลินิน..." ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปลายตากวาดมองไปรอบๆ สวนที่เต็มไปด้วยความโค้งเว้าอิสระ ไม่มีเส้นตรง ไม่มีองศาที่ตายตัว "แต่สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้ามันคือความยุ่งเหยิงที่ถูกจัดวางอย่างไร้ระเบียบ ต้นมากาเร็ตต์แปลงนั้นควรจะขยับไปทางซ้ายอีกสี่สิบเซนติเมตร เพื่อให้รับกับแนวระเบียงบ้านพักที่ผมกำลังรีโนเวท และไฮเดรนเยียกลุ่มนี้... พระเจ้าช่วย มันโตล้ำแนวทางเดินจนผมเกือบจะสะดุดล้มเมื่อกี้แล้วนะครับ" "อ้าว แปลกจังเลยนะครับ..." ลินินเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้น "แปลกที่ต้นไม้พวกนี้มันดันโตตามใจมันเอง ไม่ได้โตตามแปลนบลูปริ้นท์ราคาแพงของคุณธันวา น่าตีพวกมันจริงๆ เลยใช่ไหมครับที่กล้าขัดคำสั่งท่านสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่" "คุณกำลังเล่นคำอีกแล้วนะครับลินิน" ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน "สถาปัตยกรรมที่ดีไม่ใช่แค่เรื่องของความสวยงาม แต่มันคือความสมบูรณ์แบบที่เกิดจากการคำนวณความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ธรรมชาติ และพื้นที่ใช้สอย ทุกอย่างบนโลกนี้มีที่ทางของมัน มีกฎเกณฑ์ของมัน เพื่อไม่ให้ความโกลาหลเข้ามาครอบงำชีวิตเรา" "แล้วใครเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์นั้นล่ะครับ?" ลินินถามกลับ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "ธรรมชาติสร้างต้นไม้ให้เลื้อยไปตามแสงแดดและความชื้น ไม่ใช่ตามไม้บรรทัดเหล็กของคุณ ชีวิตคนเราก็เหมือนกันนะครับคุณธันวา... ถ้าคุณมัวแต่เอาบรรทัดฐานของความสมบูรณ์แบบไปวัดทุกอย่าง แม้แต่ความสุขเล็กๆ ที่มันไม่ได้เข้าล็อกเป๊ะๆ คุณก็จะมองไม่เห็นมันเลย" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง คำพูดของคนตรงหน้าเหมือนก้อนกรวดที่ถูกโยนลงมาในผิวน้ำนิ่งสงบ มันสร้างแรงกระเพื่อมในใจที่เขาพยายามกดเอาไว้ภายใต้ความเจ้าระเบียบมาตลอดชีวิต ผู้ชายอย่างธันวาไม่ชอบความเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาไม่ได้ ทุกอย่างต้องอยู่ในตาราง ต้องมีแผนสำรอง และต้องควบคุมได้เสมอ แต่ลินินกลับยืนอยู่ตรงข้ามกับสิ่งเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง—ยุ่งเหยิง อิสระ และคาดเดาไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะพ่นคำพูดอะไรออกมาบ้าง "คุณกำลังพูดเรื่องต้นไม้หรือกำลังสั่งสอนผมเรื่องปรัชญาชีวิตกันแน่ครับเนี่ย" ธันวาปรับน้ำเสียงให้กลับมาแข็งกระด้างกลบเกลื่อนความไหววูบในอก พร้อมกับย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะกลีบดอกไฮเดรนเยียเบาๆ อย่างเผลอไผล "ผมแค่ไม่อยากเห็นความพยายามของตัวเองต้องมาพังเพราะความตามใจตัวเองของคุณ สวนนี้ต้องส่งมอบให้ลูกค้าสัปดาห์หน้าแล้วนะครับ" "ลูกค้าเขาจ้างผมให้ออกแบบสวนดอกไม้ครับคุณธันวา ไม่ได้จ้างให้มาทำสนามเด็กเล่นของทหารเกณฑ์" ลินินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นที่ไม่คิดจะยอมแพ้ "ถ้าคุณอยากได้ความเป๊ะ ระเบียบจัด ไร้ที่ติจนน่าเบื่อ... แนะนำให้ไปสั่งตัดคอนกรีตเทพื้นแล้วโรยหินกรวดสีขาวให้หมดเรื่องหมดราวไปเลยครับ ปล่อยให้ธรรมชาติเขาหายใจบ้างเถอะ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เงียบลงชั่วขณะ เสียงลมพัดผ่านยอดใบไม้สีเขียวขจีและกลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นหลังรดน้ำลอยอบอวลอยู่รอบตัว ธันวาเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอย่างท้าทาย แสงแดดยามสายส่องกระทบลงบนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ทำให้ใบหน้าของเจ้าของสวนดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด จนสถาปนิกหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังแพ้... ไม่ใช่เพราะเหตุผลเรื่องการจัดสวน แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ความรู้สึกที่บอกว่าบางที ระเบียบที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาทั้งชีวิต อาจจะกำลังรอให้ใครสักคนพังมันลงด้วยรอยยิ้มกวนๆ แบบนี้ ในขณะที่ธันวากำลังจะอ้าปากโต้เถียงกลับด้วยประโยคที่คมคายที่สุดเท่าที่สมองจะประมวลผลได้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของลินินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงปกติ "สวัสดีครับ... อ๋อ คุณป้าครับ เรื่องต้นไม้จัดงานแต่งเหรอครับ... ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจัดการให้..." ธันวายืนมองอยู่เงียบๆ รอจังหวะที่จะเปิดฉากต่อรบฝีปาก แต่แล้วสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนป๊อปอัพบนหน้าจอโทรศัพท์ของลินินที่วางค้างไว้ในมือระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังคุยธุระ ข้อความนั้นส่งมาจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต และชื่อโปรไฟล์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาลมหายใจของสถาปนิกหนุ่มสะดุดกึกทันที มันคือชื่อของรุ่นพี่ในวงการสถาปนิกที่เคยมีข่าวพัวพันกับลินิน และข้อความนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า... *(คืนนี้ว่างไหมครับ คิดถึงสวน... แล้วก็คิดถึงเจ้าของสวนด้วย)* ธันวามองหน้าจอนั้นโดยไม่ตั้งใจ แต่สมองกลับประมวลผลเร็วกว่าคอมพิวเตอร์กราฟิกที่เขาใช้ทำงานทุกตัว ความรู้สึกหวงแหนและหงุดหงิดแปลกประหลาดพุ่งพล่านขึ้นมาจนร้อนผ่าวที่ปลายประสาท เมื่อลินินหันกลับมาสบตาพอดีพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ลง ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "สายลมแผ่วเบา"ตอนนี้นะครับ