ใครว่าฉันหวงเธอ

แก้วกาแฟเซรามิกเคลือบเงาราคาแพงในมือของคริสตัลเกือบจะร้าวคามือ รินรดาแทบไม่ต้องเดาเลยว่าแรงบีบมหาศาลนั้นมาจากความโกรธ เกลียดชัง หรือความตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก ปมข่าวFlash News จากหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหรูยังคงกระพริบแสงสีแดงวาบ ทิ่มแทงสายตาของ ‘คุณหนูน้ำแข็ง’ แห่งตระกูลดังจนแทบเสียศูนย์ ภาพวิดีโอสตรีมีอายุผู้ดีเก่าสวมเสื้อสูทแบรนด์เนมถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบประกบล็อกตัวขึ้นรถตู้ คือภาพสะท้อนความจริงที่ว่า อาณาจักรที่คริสตัลเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด กำลังพังทลายลงมาในพริบตาเดียว “โกหก...” น้ำเสียงของคริสตัลสั่นระริก ปราศจากความเย่อหยิ่งเย็นชาที่เคยใช้กดขี่คนอื่น ร่างระหงสั่นเทาจนช้อนเงินกระทบกับจานรองเสียงดังเคร้ง “รินรดา คุณแต่งเรื่องนี้ขึ้นมาใช่ไหม? คุณจงใจเอาข่าวปลอมพวกนี้มาดิสเครดิตฉัน เพราะคุณเกลียดฉัน!” รินรดาถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอกับคริสตัลผ่านการปะทะฝีปากและสงครามประสาทมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่อีกฝ่ายจะดูเปราะบางและน่าเวทนาเท่านี้ แม้ลึกๆ ปากจะบอกว่าสมน้ำหน้า แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด “ฉันไม่ว่างพอจะเอาเรื่องคอขาดบาดตายมาล้อเล่นกับคุณหريكหหรอกนะคะ, คุณคริสตัล” รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ ชurมือเรียวแตะลงบนบ่าที่กำลังเกร็งเครียดของอีกฝ่ายเบาๆ “ตั้งสติค่ะ ความจริงก็คือความจริง แม่ของคุณทำผิดกฎหมาย และหลักฐานมันมัดตัวแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุดแล้ว” “ออกไป...” คริสตัลสะบัดไหล่ออกอย่างแรง นัยน์ตาสสีนิลคู่สวยแดงก่ำ หยาดน้ำใสคลอหน่วยแต่ไม่ยอมปล่อยให้ร่วงหล่นลงมาสักหยดเดียว “ฉันบอกให้ออกไปไง! อย่ามาทำเป็นสงสารฉัน! ฉันไม่ต้องการความเห็นใจจากคนอย่างเธอ—ยัยตัวแสบ!” “โอ๊ะ! เรียกฉันว่ายัยตัวแสบอีกแล้วนะคะเนี่ย แสดงว่าสมองยังทำงานปกติครบถ้วนดีนี่นา” รินรดาแกล้งทำเป็นยักไหล่กลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ทั้งที่ในใจอยากจะดึงร่างที่สั่นเทานั้นเข้ามากอดปลอบใจแทบตาย แต่ทิฐิและสถานะทำให้เธอทำได้แค่มองนิ่งๆ “บอกแล้วไงคะว่าสถานการณ์มันบังคับให้เราต้องคุยกันดีๆ คุณจะมานั่งปฏิเสธความจริงแบบเด็กๆ ตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ” “ฉันไม่ได้ปฏิเสธ!” คริสตัลตวาดลั่น เสียงหวานแหลมบาดหูสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกส่วนตัว “ฉันแค่... ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไม! ทำไมทุกอย่างถึงพังทลายพร้อมๆ กันหมด ทั้งชื่อเสียง ครอบครัว และ... และ...” หญิงสาวชะงักไป ดวงตาคู่สวยมองสบกับรินรดานิ่งนาน ประโยคที่เหลือถูกกลืนหายลงคอไปพร้อมกับก้อนสะอื้นที่จุกแน่น “และอะไรคะ?” รินรดาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “และฉันด้วยเหรอคะที่คุณกลัวจะเสียไป?” “หลงตัวเอง!” คริสตัลรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ ทั้งจากความโกรธหรือความอายก็ไม่อาจแยกแยะได้ “ใครจะไปแคร์คนปากจัดอย่างเธอ... เธอมันก็แค่ตัวปัญหาที่เข้ามาในชีวิตฉัน ทำให้ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด! ถ้าไม่มีเธอ... ฉันคงไม่ต้องมานั่งรู้สึกแย่ขนาดนี้!” “อ้าว กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?” รินรดาหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปประชิดตัวคนปากแข็งที่พยายามถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง “ทั้งที่ตอนนี้คนที่กำลังยืนเคียงข้างคุณ คอยเตือนสติคุณ ก็คือ ‘ยัยตัวปัญหา’ คนนี้นี่แหละค่ะคุณคริสตัล ลองคิดดูดีๆ สิคะว่าถ้าไม่มีฉันป่านนี้คุณสติแตกวิ่งไปอาละวาดที่สถานีตำรวจแล้วมั้ง” “รินรดา!” คริสตัลหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสองคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง “ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ยอมไปให้พ้นๆ หน้าฉันสักทีวะ! เกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? สะใจไม่ใช่เหรอที่เห็นฉันตกต่ำถึงขีดสุดแบบนี้ ทำไมถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะ!” น้ำเสียงที่ตะโกนออกมาในตอนแรกเริ่มขาดห้วง กลายเป็นเสียงกระซิบพร่าสั่นที่แฝงไปด้วยความอ้อนวอนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คริสตัลซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใต้ความเย็นชามาตลอดชีวิต แต่วันนี้... กำแพงน้ำแข็งที่สร้างมานับสิบปีได้พังทลายลงราบคาบต่อหน้ารินรดา รินรดาชะงักไป ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลรินผ่านแก้มเนียน ความเกร็งขึงตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างน่าประหลาด มือเรียวเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มของคนปากร้ายแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้คริสตัลสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อแต่ไม่ได้ถอยหนี นัยน์ตาคู่สวยมองลึกเข้ามาในดวงตาของรินรดา ราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีทะเล้นกวนประสาท “ใครว่าฉันเกลียดคุณล่ะคะ...” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบa ร ิมฝีปากระบายยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนคนมองถึงกับใจสั่นระทัว “แล้วก็... ใครบอกว่าฉันสะใจที่เห็นคุณร้องไห้กันล่ะคะคุณหนู” “รินรดา... เธอ...” “เลิกปากแข็งสักทีได้ไหมคะ” รินรดากระซิบชิดริมหู ขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “ยอมรับเถอะค่ะว่าคุณเองก็... ห่วงความรู้สึกของฉันเหมือนกัน ไม่ใช่แค่ฉันที่ห่วงคุณอยู่ฝ่ายเดียว” “ฉันเปล่า...” คริสตัลยังคงพยายามฝืนปฏิเสธ แม้เสียงจะเบาราวกับเสียงกระซิบและหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ฉันไม่ได้ห่วงเธอนะรินรดา อย่ามา... อื้อ!” คำปฏิเสธทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อรินรดาใช้มือประคองท้ายทอยของคนดื้อรั้นโน้มลงมาประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ มีเพียงรสสัมผัสหวานล้ำที่เจือด้วยความขมปร่าของคราบน้ำตา และความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้สงครามประสาทมาเนิ่นนาน คริสตัลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก มือที่เคยกำหมัดแน่นค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของรินรดาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว เปลวไฟแห่งความเสน่หาต้องห้ามลุกโชนขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของปัญหาชีวิต เคมีที่เคยกัดกันอย่างดุเดือดแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ร้อนแรงและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว เนิ่นนานกว่ารินรดาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้คุณหนูคนสวยหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองค้อนค้อนขวิดด้วยความเขินอายแต่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำ “ทีนี้... ยังจะปากแข็งปฏิเสธอีกไหมคะว่าไม่ได้รู้สึกอะไร” รินรดาคลี่ยิ้มเจ้าเลệu ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาทัดหูให้คนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม คริสตัลเม้มปากแน่น หลบสายตาแพรวพราวคู่นั้นด้วยความเขินจัด หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “เธอ... ยัยฉวยโอกาส...” ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานชวนฝันลงในเสี้ยววินาที ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คริสตัลรีบยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาลวกๆ ปรับสีหน้ากลับมาเป็นคุณหนูผู้เย่อหยิ่ง ทว่ายังคงมีร่องรอยความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ ประโยคคำสั่งเสียงห้วนๆ กำลังจะหลุดจากปากของคริสตัลเพื่อให้คนที่อยู่หลังประตูไสหัวไปให้พ้น แต่ทว่า... ลูกบิดประตูกลับค่อยๆ หมุนเปิดออกเองช้าๆ พร้อมกับร่างระหงของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาด้านในด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะคะ?” เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองสภาพยับเยินของทั้งคู่ด้วยความขบขัน เมษาแย้มยิ้มร้ายกาจในขณะที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้อง ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่หน้าพวกเธอทั้งสองคนโดยไม่ต้องเสียเวลาเคาะซ้ำ “แต่ก่อนจะสวีทกัน... ฉันว่าพวกเธอควรห่วงตัวเองก่อนดีกว่านะคะ เพราะตอนนี้ ‘คำสั่งศาล’ อีกฉบับ... เพิ่งส่งตรงมาถึงมือฉันสดๆ ร้อนๆ ว่าด้วยเรื่อง ‘การยึดทรัพย์ทั้งหมด’ ของคุณคริสตัล... รวมถึงบริษัทที่คุณรักนักหนาด้วยค่ะ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้าแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!