แก้วคริสตัลทรงสูงในมือของเมษาไม่ได้แตกละเอียดคามือก็บุญโขแล้ว สำหรับผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยความเพียบพร้อมและไม่เคยต้องเป็น 'รอง' ใคร การถูกหักหน้ากลางงานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจกต์ใหญ่ด้วยประโยคกัดจิกเมื่อครู่ มันคือรอยด่างพร้อยที่เธอพร้อมจะกรีดร้องใส่หน้าทุกคน แต่รอยยิ้มปั้นแต่งระดับนางงามนั้นยังคงถูกยกขึ้นมาประดับหน้าได้อย่างแนบเนียน
รินรดาไหวไหลน้อยๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกระอาปนขบขัน เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองสลวยในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีแดงเพลิงกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นไม่ได้กวาดมองแขกคนอื่นในห้องวีไอพีเลยแม้แต่น้อย มันพุ่งตรงมาที่ต้นแขนของรินรดาที่ยังคงแนบชิดอยู่กับร่างโปร่งของคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลวรโชติเมธา
"โอ๊ะ... ขอโทษทีนะคะที่ทำให้บรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ต้องสะดุด" เมษายังคงรักษาจริตจะก้าน เสียงหวานใสทว่าแฝงด้วยเข็มพิษเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ "แต่พอดีว่าคุณป๊าของคริสตัล ฝากให้ฉันมาตามคู่หมั้นตัวจริงไปพบผู้ใหญ่ทางโน้นหน่อยค่ะ... ดูเหมือนว่ารินรดาจะมีภารกิจ 'ดูแล' แขกคนอื่นมากเกินไปจนลืมหน้าที่ของตัวเองไปแล้วมั้งคะ"
คำว่า 'คู่หมั้นตัวจริง' ถูกเน้นเสียงเสียจนคนฟังรู้สึกระคายหู
รินรดาเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์ถนัด แต่ทว่า—
แรงบีบที่ข้อศอกซ้ายกลับเพิ่มน้ำหนักขึ้นอย่างกะทันหัน จนรินรดาต้องนิหน้าหันไปมอง คริสตัลที่ยืนเงียบมาตลอดตั้งแต่เมษาปรากฏตัว บัดนี้ใบหน้าหวานจัดกลับตึงเครียดจนน่ากลัว ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้แพขนตางอนงามหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด
"ใครอนุญาตให้เธอเรียกฉันว่าคู่หมั้น เมษา?"
เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันเสียจนคนฟังถึงกับผะผะแผ่ว คริสตัลไม่ได้หันไปมองหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยซ้ำ เธอกลับปรายตาลงมองรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เริ่มจางหายไปจากมุมปากของอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม "แล้วก็อีกอย่าง... หน้าที่ของฉัน จะทำอะไร กับใคร ที่ไหน มันไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างเธอต้องมาวุ่นวาย"
รินรดาแอบอมยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ยินคำว่า 'คนนอก' หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของคุณหนูจอมหยิ่ง เคมีแสนพยศของคริสตัลเวลานี้ช่างน่าแกล้งเสียจนมือไม้คันยุบยิบ
"อ้าว คุณหนูคริสตัลขา จะพูดแบบนั้นก็ใจร้ายไปหน่อยนะคะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแทรกขึ้นจากทางด้านหลังของเมษา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสקินฟิตสีเทาอ่อนก้าวเข้ามาสมทบ ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่เห็นเป็นต้องใจละลาย เขายื่นนามบัตรสีดำทองออกมาทางรินรดาโดยไม่เกรงใจสายตาดุๆ ของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เลยแม้แต่น้อย "สวัสดีครับคุณรินรดา ผมกรณ์ครับ... ประธานบริหารฝ่ายพัฒนาธุรกิจจากกลุ่มบริษัท K-Group พอดีผมสนใจโปรเจกต์งานดีไซน์ชิ้นล่าสุดของคุณมาก สนใจไปนั่งคุยรายละเอียดกันสักแก้วที่มุมโน้นไหมครับ?"
บรรยากาศในห้องวีไอพีเงียบกริบลงทันตาเห็น บรรดาแขกเหรื่อแถวนั้นต่างลอบกลืนน้ำลาย
กรณ์ส่งยิ้มหวานหยดให้รินรดาอย่างออกนอกหน้า สายตาแพรวพราวคู่นั้นสำรวจเรือนร่างระหงของสาวมั่นตรงหน้าด้วยความชื่นชมระคนท้าทาย โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังเหยียบลงบนกองระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
รินรดาชะงักไปนิด กำลังจะเอื้อมมือไปรับนามบัตรเพื่อมารยาททางธุรกิจและการกวนประสาทคนข้างกายสักหน่อย แต่ทว่า...
พรึบ!
เร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างโปร่งบางของคริสตัลก้าวเข้ามาขวางกั้นระหว่างรินรดากับกรณ์ไว้ด้วยความเร็วสูง มือเรียวบางปัดนามบัตรในมือชายหนุ่มร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด
"เสียมารยาทค่ะ" คริสตัลตวัดสายตาคมกริบมองหน้ากรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เสียงหวานที่เคยนิ่งเรียบตอนนี้สั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้เต็มที่ "รินรดาเป็น 'คนของฉัน' ไม่ว่างไปดื่มกับใครทั้งนั้น และถ้าสมองของคุณยังพอมีรอยหยักอยู่บ้าง ก็ควรจะเก็บอาการหิวแสงแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ!"
กรณ์หน้าเสียไปทันทีเมื่อโดนตอกกลับอย่างเจ็บแสบต่อหน้าคนหมู่มาก เมษาที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคุณหนูผู้รักความสมบูรณ์แบบและรักษาภาพลักษณ์ยิ่งชีพอย่างคริสตัล จะหลุดอาการหึงหวงและเกรี้ยวกราดออกนอกหน้าได้มากขนาดนี้
รินรดาแอบซ่อนรอยยิ้มกริ่มไว้ใต้ใบเรียบเฉย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะกับคำว่า *'คนของฉัน'* ที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่คำพูดประชดประชัน แต่มันคือความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่แสดงออกมาอย่างดิบเถื่อนและชัดเจนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงเย่อหยิ่งอย่างคริสตัลเคยทำ
"อุ๊ย ตายจริง..." รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปแนบชิดแผ่นหลังบางของคริสตัลมากขึ้น จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความเย็นชาที่ลอยแตะจมูก มือเรียวแกล้งยื่นไปแตะที่ลาดไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นช่างยั่วโมโหเสียเหลือเกิน "ใจร้อนจังเลยนะคะคุณหนูคริสตัล หึงฉันเหรอคะเนี่ย?"
คริสตัลสะดุ้งสุดตัวเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับอกอิ่มของคนข้างหลัง ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอนึกอยากจะหันไปหยิกแขนคนปากดีสักทีสองที ข้อหาที่กล้ามาเย้าแหย่เธอในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้
"ใครหึงเธอ! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักนะรินรดา!" คริสตัลหันขวับมาตาดุใส่ทันที พวงแก้มเนียนแดงก่ำตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง อาการปฏิសธแบบหัวชนฝาแต่ท่าทางเลิกลั่กมันฟ้องเสียยิ่งกว่าอะไรดี
"อ๋อเหรอคะ? งั้นแปลว่าฉันไปรับนัดคุณกรณ์เขาได้สินะ..." รินรดาแกล้งทำท่าจะหมุนตัวกลับไปหาชายหนุ่มที่ยังยืนอึ้งอยู่
หมับ!
ข้อมือเล็กถูกคว้าหมับไว้ด้วยแรงที่ไม่เบานัก คริสตัลดึงรินรดาเข้าหาตัวจนเซถลาเข้าไปชนอกอถมเต็มแรง แรงดึงนั้นทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความปั่นป่วนในอก
คริสตัลกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ดวงตาสีอำพันสั่นระริกด้วยความโกรธปนความน้อยใจที่ฉายชัดอยู่ลึกๆ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
"กล้าก้าวเท้าออกจากห้องนี้กับมันสิ... แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกบนดินที่ฉันสร้างให้มันหน้าตาเป็นยังไง!"
รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดไฟเผา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของสาวมั่น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากแซวอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของกลุ่มคนมุง
"โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรเบอร์นี้ล่ะครับเนี่ย..."
เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดังขึ้น ทำให้คริสตัลและรินรดาต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ ทั้งคู่หันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูวีไอพี
ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มร่างสูงผู้มาเยือนชัดเจน... เขาคือ *'ภาคิน'* อดีตคู่หมั้นหนุ่มเพลย์บอยเจ้าเสน่ห์ของเธอเอง ที่บินตรงกลับมาจากต่างประเทศเพื่อร่วมงานนี้โดยเฉพาะ และในมือของเขากำลังถือเอกสารลับบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนเกมทั้งหมดในคืนนี้ไปตลอดกาล!
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บในตอนนี้ด้วยกันนะคะ รับรองว่าตอนหน้าไฟลุกท่วมจอแน่นอนค่ะ!
ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา•ตอนที่ 8
หึงจนหน้ามืด
ผลงานโดย บลัดดี้แมรี่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (บลัดดี้แมรี่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!