กฎข้อที่ 10 ที่ไม่ได้เขียนไว้

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวระดับวีไอพีไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนรุ่มที่กำลังคุกรุ่นอยู่กลางอกของรินรดาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยยังคงจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งของภาคิน อดีตคู่หมั้นหนุ่มที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและเอกสารลับในมือ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด ชั่วขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ระเบิดทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับร่างระหงของคุณหนูตระกูลดังที่เปิดพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต... คริสตัล นั่นเอง "คิดจะทำอะไรกันคะ" เสียงหวานเย็นยะเยือกแต่แฝงไปด้วยความคุกกรุ่นดังขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณ์ประตู คริสตัลปรายตามองเอกสารในมือของภาคินด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดอยู่ที่รินรดา ร่างบางในชุดราตรีหรูขยับถอยหลังเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง ท่าทีของยัยตัวแสบอย่างรินรดายังคงตั้งการ์ดสูง ปากเรียวสวยเหยียดยิ้มเยาะใส่ความเจ้าก่ายเจ้าของที่แสดงออกมาชัดเจนจนน่าหมั่นไส้ของคุณหนูน้ำแข็ง "อุ๊ย คุณคริสตัลขา เดินทางมาตรวจงานถึงห้องพักส่วนตัวเลยเหรอคะเนี่ย นึกว่าหวงก้าง... เอ๊ย เป็นห่วงดิฉันซะอีก" รินรดาจงใจลากเสียงแซวด้วยความกวนประสาท แม้ในใจจะเต้นรำไม่เป็นจังหวะเพราะการปรากฏตัวของภาคินเมื่อครู่ "หุบปากไปเลยนะรินรดา!" คริสตัลตวาดแว้ด สลัดมาDดคุณหนูผู้สูงส่งทิ้งไปชั่วขณะ ยามเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นเร็วกระหน่ำจนน่าหงุดหงิด เธอเกลียดรอยยิ้มนั้น เกลียดท่าทีไม่ยอมก้มหัวให้ใคร และที่สำคัญ... เกลียดสายตาของไอ้ผู้ชายหน้าหล่อที่ยืนอยู่ตรงกลางที่กำลังมองรินรดาด้วยความอาลัยอาวรณ์ ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขยิบตัวเข้าใกล้รินรดาอีกนิดจนคริสตัลต้องก้าวเท้าเข้ามาชาร์จโดยสัญชาตญาณ "ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะการสวีทของคุณหนูคริสตัลกับ... เอ, หรือว่าตอนนี้สถานะเปลี่ยนไปแล้วครับริน" "ถอยไป ภาคิน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนภัยชัดเจน "เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว และเอกสารในมือคุณ... ต่อให้มันคืออะไร ก็ไม่มีค่าอะไรกับฉันอีก" "แน่ใจเหรอครับ?" ภาคินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากเขาจะเข้าใกล้มากกว่านั้น ร่างของคริสตัลก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ด้วยความเร็วสูง มือเรียวบางผลอกอกภาคินเต็มแรงจนเซถอยหลัง "ถอยห่างจากเธอเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่อยากเอาอนาคตการทำงานในประเทศนี้มาทิ้งไว้ที่นี่!" คริสตัลคำรามเสียงต่ำ แววตาเย็นชาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ รินรดากะพริบตาปริบๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งแกแกมทึ่ง บรรยากาศระหว่างเธอกับคริสตัลในตอนนี้มันช่างประหลาดสิ้นดี คนหนึ่งปากร้ายใจแข็งแต่หึงจนตัวสั่น อีกคนก็ชอบกวนประสาทให้เขาโมโหเล่น แล้วไหนจะความรู้สึกแปลกปลอมที่คอยแต่จะดึงดูดพวกเธอเข้าหากันตลอดเวลาอีกเล่า ภาคินปัดเสื้อสูทตัวเองเบาๆ ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "โอ้... ดูท่าทางคุณหนูคริสตัลจะออกตัวแรงเกินเบอร์ไปหน่อยนะครับ ระวังตัวไว้เถอะครับ ยัยตัวแสบคนนี้... ดุยิ่งกว่าแมวป่าเสียอีก" พูดจบเขาก็โยนแฟ้มเอกสารลงบนโซฟาหนังแท้ ก่อนจะเดินยิ้มร่าออกจากห้องไป ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพังท่ามกลางความเงียบงันที่ประเดประดอนเข้ามา ประตูปิดลงสนิท รินรดาลอบถอนหายใจยาวเหยียด เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติ คริสตัลก็หันขวับกลับมาประจันหน้า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เธอนี่มันตัวปัญหาจริงๆ ยัยตัวแสบ" คริสตัลกัดฟันกรอด ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาจนหลังชนผนังห้องอย่างไร้ทางหนี "อ้าว คุณหนูคะ อยู่ๆ ก็มากล่าวหาฉันเฉยเลย แบบนี้มันต้องมีค่าเสียหายนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแพรวพราวท้าทายแม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอจะเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มจนใจสั่น "ค่าเสียหายอะไร ฉันควรจะเป็นคนเรียกค่าเสียหายจากความวุ่นวายที่เธอสร้างต่างหาก!" คริสตัลตวาดเสียงสั่น พลางใช้มือข้างหนึ่งยันผนังล็อกตัวรินรดาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ดวงตาคู่สวยกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟากด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มเกินกว่าจะควบคุม "แล้วจะทำไมล่ะคะ? จะไล่ฉันออกอีกรอบเหรอ? หรือว่าจะ..." รินรดาแกล้งเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเย้ายวนใจ ปล่อยเสน่ห์ร้ายกาจออกมาโจมตีคนตรงหน้าอย่างจงใจ "หรือว่าจะจูบปิดปากฉันเหมือนอย่างเคยล่ะคะ คุณหนู?" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาคริสตัลชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน หัวใจเต้นรำรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างสูงเพรียวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างไร้การยับยั้งชั่งใจ ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกหลอมละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความต้องการดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเย็นชา "เธอมัน... กล้ามากนะรินรดา" คริสตัลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ รินรดายิ้มรับ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวๆ ขัดจังหวะความหวานปนแซ่บเสียก่อน "คุณคริสตัลคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ เมษาเธอกำลังเปิดแถลงข่าวสดเรื่องเอกสารในมือคุณภาคิน!" เสียงของเลขาฯ สาวตะโกนแทรกเข้ามาผ่านบานประตู พร้อมกับข่าวสารช็อกโลกที่ทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คริสตัลผละออกจากร่างของรินรดาช้าๆ ด้วยความหงุดหงิดสุดขีด เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจที่แผนการหวานซึ้งถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่ใยดี ทว่าก่อนที่คริสตัลจะหันหลังเดินไปเปิดประตู รินรดากลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อสูทของเธอไว้เบรกความรีบร้อนนั้นเสียก่อน ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ ทว่ากลับแฝงความจริงจังบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคริสตัลกระตุกวูบ "อย่าเพิ่งไปเลยค่ะ คุณหนู..." รินรดาโน้มตัวกระซิบเบาๆ ริมหูของคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่จงใจยั่วเย้า "เพราะสิ่งที่อยู่ในแฟ้มเอกสารบนโซฟานั่น... มันอาจจะมีกฎข้อที่สิบ ที่เราสองคน... ต้องร่วมมือกันฝ่าฝืนมันด้วยซ้ำนะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บของยัยตัวแสบคนนี้นะคะ!