จูบแรกใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระยับยังคงลอยวนอยู่ปลายจมูก ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย็นๆ ประจำตัวของคุณหนูตระกูลใหญ่ที่รินรดาคุ้นเคยจนแทบจะจำแนกมันออกจากอากาศรอบตัวได้ทุกอณู ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวยามวิกาลไม่ได้น่าอึดอัดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ เพียงแค่มีประกายไฟตกลงไป คำพูดท้าทายที่เธอเพิ่งกระซิบบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนตัวสูง ทำให้คริสตัลชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย็นชาและถือดี บัดนี้ไหววับราวกับผิวน้ำยามถูกก้อนหินกระทบ "เธอกล้ามากนะ รินรดา" คริสตัลแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางที่ตั้งใจจะผลักร่างระหงให้ออกจากพื้นที่ส่วนตัว กลับเปลี่ยนเป็นคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "คิดว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใครคะ ถึงได้กล้าท้าทายกฎเหล็กของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ก็กำลังเล่นอยู่กับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไงคะ..." รินรดาแย้มรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายและดื้อรั้นอย่างไร้ขีดจำกัด เธอไม่ได้ขัดขืนแรงบีบที่ข้อมือเลยแม้แต่น้อย กลับจงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวมากกว่าเดิม จนแผ่นอกแทบจะแนบชิดกับโครงร่างเพรียวบางของคนตรงหน้า "หรือว่า... กฎเกณฑ์พวกนั้นมันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความจริงที่ว่า คุณเองก็กำลังอยากจะฝ่าฝืนมันเหมือนกันคะ?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้คริสตัลถึงกับพูดไม่ออก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้เริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบเชียบ มันไม่ได้ทำให้สติเลอะเลือน แต่มันกลับไปปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบ ความปรารถนาลึกลับ และความอัดอั้นที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นมาเนิ่นนานให้ตื่นขึ้น ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือดีค่อยๆ ร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย คริสตัลขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น สายตาที่เคยมองใครก็ราวกับมองไม่เห็นค่า บัดนี้กลับกวาดมองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเย้าแหย่อย่างไม่วางตา "เธอเมาแล้ว รินรดา" คริสตัลพยายามใช้น้ำเสียงเยียบเย็นเข้าสู้เพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเป็นครั้งสุดท้าย แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบจะทะลักออกมานอกอกแล้วก็ตาม "เลิกพูดจาไร้สาระแล้วไสหัวกลับห้องของเธอไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนจริงๆ" "ฉันไม่ได้เมาสักหน่อยค่ะ..." รินรดาเอียงคอมองด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แฝงความยั่วเย้าเต็มพิกัด "หรือต่อให้เมา... ฉันก็มีสติพอที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และกำลังยืนอยู่ใกล้ใคร" จังหวะนั้นเอง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตประกอบกับแรงดึงดูดประหลาดที่ทั้งคู่พยายามปฏิเสธมาตลอด ทำให้เกิดอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อรินรดาขยับเท้าเปลี่ยน องศาเพื่อจะก้าวถอยหลังตามมารยาท แต่ส้นรองเท้ากลับสะดุดเข้ากับพรมขนสัตว์หนานุ่มใต้ฝ่าเท้า ร่างระหงจึงเซถลาไปข้างหน้าอย่างเสียหลัก "ระวัง!" คริสตัลอุทานออกมาด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการปกป้องตัวเองและคนตรงหน้าสั่งการเร็วกว่าความคิด มือเรียวคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินรดาแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง เพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไป แต่แรงเหวี่ยงจากการประคองนั้นกลับมาก The gravity ของสถานการณ์พาให้ทุกอย่างหลุดจากการควบคุม ร่างทั้งสองร่างล้มทับลงไปบนโซฟาตัวยาวด้วยกันทั้งคู่ รินรดาตกอยู่ในอ้อมexclusively ของคนตัวสูงกว่าโดยสมบูรณ์ โดยที่คริสตัลทาบทับอยู่เหนือร่างของเธอ คร่อมไว้ครึ่งตัวด้วยความเร่งรีบและตื่นตระหนก ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันดังกระหน่ำไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะประสานเป็นเสียงเดียวกัน รินรดานอนหายใจหอบกระชั้นอยู่ใต้ร่างของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักถึงระยะห่างที่แทบจะกลืนกินลมหายใจเข้าหากัน เส้นผมยาวสลวยกระจายตัวอยู่บนเบาะโซฟาเนื้อนุ่ม ขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของเธอยิ่งดูโดดเด่นและเย้ายวนใจในยามวิกาล ขณะที่คริสตัลค้างเติ่งอยู่ในท่าทางที่อันตรายที่สุด ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากคนใต้ร่างเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นกายหอมหวานของรินรดาผสมผสานกับกลิ่นไวน์แดงอบอวลอยู่รอบตัว ยิ่งทำให้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขาดผึ่งลงทันที ดวงตาคู่คมของคริสตัลก้มมองลงมาสบประสานกับนัยน์ตาดื้อรั้นคู่นั้น ภายในแววตาคู่นั้นไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความปรารถนาอันร้อนรุ่ม ความลังเลชั่วขณะ และแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ฉุดรั้งไม่ให้ถอยห่าง "คุณหนู..." รินรดาเอ่ยเรียกเสียงกระเส่า แววตาพราวระยับด้วยประกายความซุกซนที่ยังคงไม่ลดละ แม้ในสถานการณ์ที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "ไหนบอกว่า... จะไล่ฉันกลับห้องไงคะ?" คริสตัลไม่ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความถือดีและทิฐิที่สั่งสมมานานกำลังต่อสู้กับแรงกระตุ้นมหาศาลจากหัวใจ แต่วินาทีที่รินรดาจงใจใช้นิ้วเรียวไล่ปลายนิ้วขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่สันกรามคมของเธออย่างอุกอาจ กำแพงน้ำแข็งทั้งหมดก็พังทลายลงในพริบตา "เธอ... มันร้ายกาจจริงๆ รินรดา" คริสตัลพึมพำลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสตางค์กระเจิดกระเจิงจนหมดสิ้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความรู้สึกที่ถูกกดทับ ความหึงหวงที่ซ่อนเร้น และแรงดึงดูดอันต้องห้ามก็ระเบิดออก คริสตัลโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากอิ่มของคนใต้ร่างอย่างไร้การลังเล เป็นอุบัติเหตุทางริมฝีปากที่เกิดขึ้นจากความเมามายและความรู้สึกที่เอ่อล้น แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อนเกินกว่าจะหักห้ามใจ สัมผัสแรกนั้นเต็มไปด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความวามวาบหวาม รินรดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นเต้น แต่ไม่คิดจะผลักไส เปลือกตาบางหลับพริ้มลงเพื่อซึมซับความนุ่มนวลและความดุดันที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ปฏิกิริยาตอบรับที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและเป็นธรรมชาติทำให้คริสตัลยิ่งได้ใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นไปสอดเข้ากับกลุ่มผมนุ่ม ขยำขยี้เบาๆ เพื่อบังคับให้อีกฝ่ายรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รสจูบใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ทอดเงาสะท้อนลงมาบนร่างทั้งสอง ยิ่งทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความวาบหวามและเสน่หาอันตราย ไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครถอยหลัง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่ยาวนาน ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวและเคมีกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุดนั้นเอง... "คุณคริสตัลคะ! ดิฉันเอาเอกสารงบประมาณส่วนที่เหลือมาให้เซ็น... อุ๊ย!" เสียงเปิดประตูกระแทกเข้ามาพร้อมกับเสียงอุทานด้วยความตกใจสุดขีดของเลขานุการสาวที่ก้าวเข้ามาโดยไม่เคาะประตูตามเคย ทำให้ร่างทั้งสองบนโซฟาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่คริสตัลหน้าถอดสี รีบผละตัวออกจากร่างระหงทันทีราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้นะคะ