เช้าวันใหม่ที่เปลี่ยนไป

“ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเซ่อเป็นหุ่นยนต์ไร้จิตวิญญาณแบบนั้นอีกสามวินาที ฉันจะไล่ออกทั้งคุณและบรรพบุรุษของคุณ!” น้ำเสียงเฉียบขาดชนิดที่บาดลึกถึงขั้วกระดูกของคริสตัลดังสะท้อนก้องห้องทำงานกว้าง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนค้ำหัวเลขาฯ สาวที่หน้าซีดเผือกจนแทบโปร่งแสง หล่อนสะดุ้งสุดตัว ก้มหน้าจนคางแทบชิดอก เอ่ยขอโทษขอโพยเสียงสั่นเครือก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกจากห้องราวกับหนีตาย ปิดประตูตามหลังเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบปกติ มันคือความอัดอั้นที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังบางแนบชิดกับไม้เนื้อดี ดวงตาคมกวาดมองคุณหนูตระกูลดังที่ตอนนี้กำลังเสมองไปทางอื่น ใบหูขาวจัดขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงต้นคอ แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้าเย็นชาและจัดปกเสื้อให้เข้าที่เข้าทางแค่ไหน แต่มือเรียวที่กำลังสั่นระริกเล็กน้อยนั่นไม่สามารถโกหกอะไรใครได้เลย “ทีเมื่อกี้ยังกล้าหาญชาญชัยอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นใบ้ไปซะล่ะคะ คุณหนูคริสตัล” รินรดาเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ หล่อนก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงทีละนิดอย่างจงใจ ความเร้าใจจากสัมผัสเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่บนกลีบปาก บรรยากาศรอบตัวมันทั้งน่ากระอักกระอ่วนและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในเวลาเดียวกัน คริสตัลหันขวับกลับมา ถลึงตาใส่ร่างระหงทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่กำลังกัดกินหัวใจ “อย่ามาหลงระเริงให้มากนักนะ รินรดา! มันก็แค่อุบัติเหตุ... อุบัติเหตุเฮงซวยที่เกิดจากความซุ่มซ่ามของคุณเองต่างหาก!” “อุบัติเหตุเหรอคะ?” รินรดาเลิกคิ้วเรียวขึ้นสูง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย หล่อนก้าวเข้าไปประชิดจนคริสตัลต้องผถายหลังก้นชนกับพนักเก้าอี้ทำงาน “อุบัติเหตุประเภทไหนกันคะที่กินเวลาไปเกือบนาทีแถมยังเคลิบเคลิ้มจนเกือบจะถอนตัวไม่ขึ้น ถ้าเลขาฯ คนเมื่อกี้ไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน ฉันว่าป่านนี้คุณคง…” “หุบปากนะ!” คริสตัลสวนกลับเสียงแข็ง มือบางคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ราวกับมันคือโล่ป้องกันตัว ดวงตาสีนิลคู่สวยหลบวูบ ไม่กล้าสบตาคู่สนทนาที่กำลังจ้องตรงมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “ถ้าคุณว่างงานมากนัก ก็กลับไปเคลียร์งบการตลาดโปรเจกต์หน้าซะ อย่ามาทำตัวเป็นแมวขโมยแถวนี้!” “ปากเก่งจังนะคะ ระวังเถอะค่ะ... ปากแบบนี้แหละที่จะทำให้ตัวเองต้องมานั่งเสียใจทีหลัง” รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระรื่นจมูกจนคริสตัลเผลอกลั้นหายใจ ร่างสูงแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้การรุกรานที่คาดเดาไม่ได้ของผู้หญิงตรงหน้า ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ห้วนๆ ดังขึ้นสองครั้งตามด้วยการผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต เมษาในชุดเดรสเข้ารูปสีขาวสะอาดตาเดินนصفยิ้มเข้ามา ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มมาอย่างประณีต แต่แววตาที่มองตรงมายังสองร่างในห้องกลับซ่อนความคมกริบเอาไว้ภายใต้คราบมิตรภาพจอมปลอม “อุ๊ย... แย่จัง เมษาขัดจังหวะอะไรรึเปล่าคะเนี่ย ดูเหมือนบรรยากาศจะเคร่งเครียดกันจังเลย” เสียงหวานเอ่ยทักทายพร้อมกับก้าวเข้ามาหยุดยืนใกล้โต๊ะทำงาน สายตาคมกวาดมองทั้งคู่ด้วยความสงสัยระคนจับผิด รินรดาผละตัวถอยออกมาจากคริสตัลช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ขณะที่คุณหนูตระกูลดังปรับสีหน้ากลับมาเป็นคุณหนูผู้เยือกเย็นและห่างเหินได้ภายในเสี้ยววินาที “มีธุระอะไร เมษา” คริสตัลเอ่ยถามเสียงเรียบ ไร้เยื่อใย “ก็เรื่องงานอีเวนต์การกุศลปลายเดือนนี้ค่ะ พอดีคุณพ่อให้เมษามาช่วยประสานงานกับคุณคริสตัลโดยตรง จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องความเข้าใจผิด... เหมือนกับบางคนที่ชอบทำตัวเกินหน้าที่น่ะค่ะ” เมษาจงใจปรายตามองรินรดาด้วยรอยยิ้มเยาะ รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษชัดเจนจนคนมองอยากจะหัวเราะใส่หน้า รินรดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองใดๆ ออกมา หล่อนปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเสื้อสูทตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นหู “ถ้าหมายถึงคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบจริงๆ แต่ชอบทำตัวเป็นปลิงเกาะติดคนอื่นล่ะก็ ฉันว่าคุณเมษาควรเอาเวลาไปส่องกระจกดูตัวเองก่อนจะมาวิจารณ์คนอื่นนะคะ” “นี่คุณรินรดา!” เมษาหน้าเสีย สีหน้าหวานหยดเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที หญิงสาวหันไปฟ้องคริสตัลด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “คุณคริสตัลดูสิคะ คนของคุณไร้มารยาทขนาดนี้ได้ยังไง เมษาแค่หวังดีแท้ๆ” คริสตัลมองหน้าเมษานิ่งสนิท แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึกใดๆ ผิดกับความรู้สึกภายในที่กำลังระอุขึ้นด้วยความหงุดหงิด ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกๆ กำลังจะเอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญออกไป แต่เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกเสียก่อน หน้าจอสว่างวาบพร้อมกับเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นกลับทำให้เลือดในกายของคริสตัลเย็นเฉียบลงในพริบตา... *“ระวังตัวไว้ให้ดี คุณหนูคริสตัล... คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังขายความลับบริษัทให้คู่แข่งอยู่ตอนนี้”* ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมองรabรดาและเมษาสลับกันไปมาในเสี้ยววินาที ความหวาดระแวงพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อรู้ว่า... บ่วงบาศแห่งเกมธุรกิจและความลับอันดำมืดกำลังจะรัดคอพวกเธอเข้าแล้ว (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับบลัดดี้แมรี่นะคะ