ปากร้ายแต่สายตาฟ้อง

เสียงกระดาษแฟ้มเอกสารในมือของเมษาถูกพลิกปิดลงด้วยจังหวะที่จงใจสร้างความกดดัน รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษถูกส่งตรงมายังร่างของหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศภายในห้องประชุมลับของตระกูลอัครเดชาโชติเวลานี้เย็นเยียบเสียจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่สะดุด ดวงตาสีนิลของคริสตัลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นมองรินรดาและเมษาสลับกันไปมาในเสี้ยววินาที ความหวาดระแวงพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อรู้ว่าบ่วงบาศแห่งเกมธุรกิจและความลับอันดำมืดกำลังจะรัดคอพวกเธอเข้าแล้ว เอกสารในแฟ้มนั้นไม่ใช่แค่สัญญาซื้อขายธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถทำลายอาณาจักรของคริสตัลให้พังทลายลงในพริบตาเดียว "แปลกใจเหรอคะคุณคริสตัล?" เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่ม "คิดเหรอว่าความลับเรื่องบัญชีลับของบริษัทที่คุณปกปิดไว้ จะรอดพ้นสายตาของฉันไปได้... ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้หลุดไปถึงมือกองปราบ หรือลงหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจพรุ่งนี้เช้า ฉันว่าคุณควรคิดทบทวนข้อเสนอของเราใหม่นะคะ" รินรดาขยับตัวเข้ามาบังหน้าคริสตัลไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องมองเมษาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของสาวมั่นปากเก่งทันคนทันที "เล่นสกปรกแบบนี้ไม่ละอายใจบ้างเลยนะคะคุณเมษา" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "คิดว่าถือไพ่เหนือกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ระวังเถอะค่ะ ไพ่ในมือที่คุณถืออยู่ มันอาจจะย้อนกลับมาบาดคอคุณเข้าสักวัน" "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะค่ะคุณรินรดา" เมษาตวัดสายตาคมกริบมองอย่างไม่พอใจ "คนไม่มีทางเลือก ก็มักจะเห่าเก่งแบบนี้แหละค่ะ เชิญสวีทกันให้พอใจในห้องนี้เถอะนะคะ เพราะอีกไม่นาน... พวกคุณคงไม่มีโอกาสได้ยืนหายใจร่วมกันอีกแล้ว" พูดจบ เมษาก็หมุนตัวเดินสะบัดออกไปจากห้อง พร้อมกับเสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วความเงียบงันที่โรยตัวลงมาปกคลุม ความเงียบเข้าครอบงำอยู่หลายอึดใจ รินรดาระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมาก่อนจะหันกลับมามองคนด้านหลัง ทว่า... ท่าทีของคริสตัลในตอนนี้กลับทำให้เธอต้องชะงัก คุณหนูผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ไหล่ลู่ลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีนิลที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเกราะกำบัง ไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเปราะบาง คริสตัลพยายามเก๊กท่าทีให้ดูนิ่งสงบเหมือนเดิม แต่ดวงตาคู่นั้นกลับอ่อนแสงลงอย่างชัดเจน ฟันคมขยับกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างคนกลั้นความรู้สึก "มองอะไรคะ?" คริสตัลเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง พยายามเชิดหน้าขึ้นสูง ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันไม่ได้กลัวยายMesaนั่นสักหน่อย... แค่... แค่กำลังคิดวิธีจัดการต่างหากเล่า!" รินรดาลอบยิ้มบางๆ กับความปากแข็งที่ไม่เคยเปลี่ยนของอีกฝ่าย หญิงสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนคริสตัลต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานด้านหลังอย่างไร้ทางหนี "ปากแข็งจังเลยนะคะคุณหนูคริสตัล..." รินรดากระซิบเสียงพร่า ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนคนถูกมองต้องเสมองทางอื่นเพื่อหลบสายตา "แต่รู้ไหมคะว่า... สายตาของคุณมันฟ้องหมดแล้ว" "ฟ... ฟ้องอะไรเล่า! อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้วนไปวนมานะรินรดา ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลย!" คริสตัลเอ็ดตะโรเสียงสั่น มือบางผลักไหล่ร่างบางเบาๆ แต่ไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส เพราะลึกๆ แล้ว เธอกำลังโหยหาอ้อมกอดและความอบอุ่นจากคนตรงหน้าเสียเหลือเกิน ท่าทีเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง พังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่ออยู่ต่อหน้ารินรดา รินรดาไม่ถอยหนี กลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม มือเรียวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของคริสตัลอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคุณหนูจอมซึ้งถึงกับสะاردตื่น หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด "ปากบอกว่าไม่กลัว แต่ตัวสั่นขนาดนี้..." รินรดายิ้มละมุน แววตาฉายความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขบถ "เลิกเก๊กแล้วยอมรับความจริงสักทีเถอะค่ะ ว่าคุณเป็นห่วงฉัน... และกลัวว่าจะเสียฉันไป" คริสตัลเม้มปากแน่น ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกพรั่งพรูเข้ามาจุกอยู่ที่อก เธอเกลียดตัวเองที่มักจะพ่ายแพ้ให้กับสายตาและรอยยิ้มของคนตรงหน้าทุกที ปากร้ายๆ ที่ชอบพูดจาเชือดเฉือน บัดนี้กลับหนักอึ้งจนเปล่งคำพูดโต้เถียงไม่ออก "ฉัน... ฉันไม่ได้..." คริสตัลหลบตา พยายามหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนความเขินอาย "ฉันแค่กลัวว่าแผนการของฉันจะพังเพราะความสะשלของเธอต่างหาก ยัยตัวแสบ!" "ค่ะๆ ยัยตัวแสบคนนี้ยอมเป็นต้นเหตุให้คุณปวดหัวเล่นก็ได้นะคะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความเอ็นดู ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "แต่จำไว้นะคะคุณคริสตัล... ไม่ว่าเกมนี้จะอันตรายแค่ไหน ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด" คำพูดนั้นสะท้านเข้าไปในหัวใจของคริสตัล ความโดดเดี่ยวและเย็นชาที่เกาะกุมจิตใจมานานนับปี ราวกับถูกหลอมละลายด้วยความอบอุ่นจากรินรดา เปลือกตาบางปิดลงช้าๆ ซึมซับสัมผัสและกลิ่นกายหอมละมุนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หัวใจที่เคยปิดตายกำลังเต้นรัวด้วยความคลั่งรักที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด คริสตัลสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเรียวสวยกำลังจะขยับเอื้อนเอ่ยความรู้สึกที่แท้จริงออกมา เพื่อทำลายกำแพงความซึนของตัวเองเสียที ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องประชุมถูกผลกระแทกเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "คุณคริสตัลครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นของบริษัทร่วงกวาดล้างตลาด และตอนนี้... ตำรวจกำลังบุกเข้ามาที่นี่แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความซึนของยัยคุณหนูของเรานะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!