สารภาพรักที่พูดไม่จบ

ความเงียบงันในห้องสมุดเก่าแก่ยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันคือน้ำหนักมหาศาลที่กดทับลงบนทรวงอก จนกระทั่งลมหายใจของคนทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ปลายนิ้วเรียวยาวของคริสตัลยังคงค้างอยู่บนกรอบหน้าของรินรดา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังหนาเตอะของท่านประธานสาวคนสวย บัดนี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาสั่นระริกที่สะท้อนภาพของเธอ—ผู้หญิงปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่กลับยอมจำนนให้แก่ความอ่อนแอในแววตานั้นอย่างง่ายดาย "ริน..." เสียงเรียกนั้นแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความมืด แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เคยชินกับการเห็นคริสตัลในโหมดเปราะบางแบบนี้เลย... มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กกล้ามาตลอดชีวิต "ถ้าคุณจะพูดจาบ้าๆ แบบเมื่อกี้อีก... ฉันจะถือว่าคุณเสียสติไปแล้วจริงๆ นะคะ" รินรดาแกล้งเชิดหน้าขึ้น เลี่ยงสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้นด้วยการเบือนมองไปทางอื่น ทั้งที่ฝ่ามือชื้นเหงื่อระบายความตื่นตระหนกออกมาจนหมดเปลือก "ฉันไม่ได้บ้า..." คริสตัลขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใส น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำให้รินรดาลืมวิธีหายใจ "และฉันก็ไม่เคยมีสติ... เท่าตอนนี้มาก่อนเลย รินรดา ฉัน..." *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเทาปนความเร้าใจในทันที รินรดาสะดุ้งสุดตัว ผลักร่างของคริสตัลออกห่างตามสัญชาตญาณ ขณะที่คริสตัลหันขวับไปมองพร้อมกัน และในเสี้ยววินาทีที่ดวงตาสบเข้ากับร่างสูงของชายหนุ่มปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงาดำ คริสตัลก็หน้าถอดสี ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน! "พี่คริสตัล... ไม่คิดเลยนะคะว่าจะมาแอบสวีตกับเด็กฝึกงานคนโปรดถึงที่นี่" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยยาพิษดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของ 'เมษา' อดีตคู่หมั้นสาวที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือ ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ทว่าดวงตากลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายแห่งความริษยาอย่างปิดไม่มิด รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความรู้สึกคุกกรุ่นพุ่งขึ้นมาในอก เธอเกลียดรอยยิ้มเสแสร้งแบบนี้เป็นที่สุด และยิ่งเกลียดสายตาที่เมษาใช้มองเธอกับคริสตัลราวกับพวกเขากำลังทำเรื่องน่ารังเกียจ "เมษา! เธอมาทำอะไรที่นี่..." คริสตัลเอ่ยเสียงแข็ง กรอบหน้ากลับมาเย็นชาและไร้ความรู้สึกอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ ทว่ารินรดากลับสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วมือของคนตัวสูงกว่าที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำลังกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ถ้าฉันไม่มา... ฉันคงไม่ได้เห็นฉากเด็ดแบบนี้สินะคะ" เมษาหัวroเยาะในลำคอ เดินนองน่องเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตากวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณหนูคริสตัล ผู้สูงส่งและรักความสมบูรณ์แบบ จะลดตัวมาคลุกคลีกับคนไร้หัวนอนปลายเท้า แถมยังคิดจะสารภาพรักกับเด็กนี่... เหลือเชื่อจริงๆ ค่ะ" "ระวังปากเธอด้วย เมษา" คริสตัลก้าวเข้ามาบังรินรดาไว้ "เรื่องระหว่างฉันกับรินรดา มันไม่ใช่ธุระอะไรของเธอ ออกไปจากที่นี่ซะ!" "ไม่ใช่ธุระงั้นเหรอคะ?" เมษาหัวเราะเสียงแหลม ดวงตาฉายแววอาฆาตมาดร้ายขึ้นมาอย่างชัดเจน "ตระกูลของคุณกำลังจะล่มจม หุ้นในตลาดกำลังดิ่งเหว และผู้ถือหุ้นทุกคนกำลังจับตามองการแต่งงานของเราเพื่อกู้สถานการณ์! แต่คุณ... กลับมาเสียเวลาอยู่กับอีเด็กนี่เนี่ยนะ? ถ้าข่าวเรื่องนี้หลุดออกไปถึงหูสื่อมวลชน ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าภาพลักษณ์ของคุณหนูคริสตัลผู้เย็นชา จะเหลือซากอะไรให้ภาคภูมิใจอีก!" บรรยากาศในห้องสมุดตึงเครียดขึ้นมาจนแทบจะตัดขาดได้ รินรดากำมือแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ คำพูดของเมษาไม่ได้ทำร้ายเธอเท่ากับการที่มันสะท้อนความจริงอันโหดร้าย—โลกของคริสตัลกับโลกของเธอมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว และเธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมยืนอยู่ข้างหลังให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่น "ถ้าห่วงเรื่องธุรกิจนัก ทำไมเธอไม่กลับไปดูแลผลประโยชน์ของตัวเองซะล่ะคะคุณเมษา" รินรดาโผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของคริสตัล แววตาดุดันและทรงพลังไม่แพ้ใคร รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หรือว่ากลัว... กลัวว่าต่อให้เอาเรื่องธุรกิจมาอ้าง คุณก็ไม่มีวันชนะใจคนที่เขาไม่ได้รักอยู่ดี?" "แก!" เมษาหน้าตึง ปรี่เข้ามาหมายจะตบสั่งสอนเด็กสามหาวอย่างรวดเร็ว "หยุดนะ!" คริสตัลตวาดลั่น พร้อมกับคว้าข้อมือของเมษาไว้แน่น แรงบีบที่มากพอจนอีกฝ่ายนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "อย่าแม้แต่จะแตะต้องเธอ เมษา... จำไว้ว่าถ้าเธอข้ามเส้นนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะถอนหุ้นทุกบาททุกสตางค์ที่ตระกูลเธอกำลังพึ่งพาอยู่ให้หมดภายในคืนนี้!" ดวงตาของเมษาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าคริสตัลพูดจริงและทำจริง ผู้หญิงคนนี้เหี้ยมเกียจและเด็ดขาดเสมอเมื่อเป็นเรื่องที่ตนเองต้องการ "คุณ... คุณกล้าขู่ฉันเพื่ออีนี่เหรอคริสตัล!" เมษาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง "ออกไป!" คริสตัลสะบัดมือเมษาออกอย่างไร้เยื่อใย ชี้ไปทางประตูห้องสมุดด้วยสายตาดุร้ายราวกับพญาเสือที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้!" เมษากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาให้รินรดากับคริสตัลสลับกัน ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកเท้าออกไปจากห้องสมุดจนเสียงส้นสูงกระทบพื้นดังสะท้อนก้อง เมื่อร่างของเมษาลับหายไปและความเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมาเพื่อควบคุมสติที่กระเจิดกระเจิง แต่หัวใจเจ้ากรรมก็ยังคงเต้นแรงไม่เป็นส่ำกับเหตุการณ์เมื่อครู่ คริสตัลหันกลับมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมามีความลังเลและกังวลใจฉายชัดอยู่ภายใน มือเรียวยื่นออกไปทำท่าจะแตะลงบนไหล่ของรินรดา แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ราวกับกลัวว่าตัวเองจะทำให้อีกฝ่ายอึดอัด "ริน... ฉัน..." คริสตัลเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดหายเกลี้ยง เหลือเพียงความกลัวลึกๆ ที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากผู้หญิงคนนี้ รินรดาสบตากับคนตรงหน้า นิ่งงันไปชั่วขณะ ความรู้สึกมากมายตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ หวาดหวั่น และ... โหยหา "คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ..." รินรดาชิงตัดบท น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว "เรื่องเมื่อกี้... ฉันจะถือว่าเราไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น" "แต่รินรดา—!" "พอเถอะค่ะ คริสตัล" รินรดาถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว สร้างระยะห่างที่จำเป็นเพื่อไม่ให้ตัวเองจมดิ่งลงไปมากกว่านี้ "โลกของคุณกับฉันมันไม่ใช่ที่เดียวกัน... และคุณก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ อย่าเอาอนาคตมาเสี่ยงกับคนอย่างฉันเลยค่ะ" พูดจบ รินรดาก็หันหลังเตรียมจะก้าวเดินหนีออกไปจากความอึดอัดนี้ แต่ทว่า... สัมผัสอุ่นจัดที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเึงเอาไว้ในวินาทีสุดท้าย ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก คริสตัลดึงรั้งเธอให้หันกลับมาอย่างแรง ก่อนที่ร่างบางจะถูกดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่น ท่อนแขนเรียวแกร่งโอบกอดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ และในจังหวะที่รินรดาเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ปลายจมูกของทั้งคู่ก็เฉียดกันในระยะประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ดวงตาสสีเข้มของคริสตัลมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคลั่งรักที่ระเบิดออกมาจนไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป "ถ้ารินก้าวออกไปจากประตูบานนั้นตอนนี้..." เสียงกระซิบพร่าสั่นเครือดังอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ "ฉันอาจจะไม่ปล่อยรินไปอีกเลย... ต่อให้ต้องแลกทุกอย่างที่มีก็ตามที" รินรดาลืมหายใจ สมองขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วของคริสตัลเลื่อนขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา ขณะที่ใบหน้าสวยคมโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *กริ๊ก!* เสียงประตูด้านหน้าห้องสมุดเปิดผางออกอีกครั้ง พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา พร้อมกับเสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตะโกนเข้ามาเสียงดังลั่น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับเรื่องราวของพวกเธอนะคะ