ความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้า

แสงไฟฉายกราดเข้ามาวับวับจนฉันต้องหรี่ตาลงหนีความจ้า ร่างสูงโปรดของคริสตัลที่ยืนบังฉันอยู่ก่อนหน้าไม่ได้ถอยหนี กลับขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของฉันแทบจะจมหายไปกับกำแพงชั้นหนังสือโบราณ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบจากตัวเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ในสถานการณ์ที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ยัยคุณหนูเย็นชาคนนี้กลับเลือกที่จะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วออกแรงกระชากให้ก้าวตามเข้าไปหลบในซอกมุมอับสายตาหลังชั้นหนังสือแถวสุดท้าย "เงียบซะ ถไม่อยากโดนส่งตัวไปห้องปกครองตอนนี้" เสียงกระซิบดุๆ ดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ฉันเผลอย่นคอด้วยความจั๊กจี้และหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "ก็เพราะใครล่ะคะที่ลากฉันมาห้องสมุดดึกดื่นแบบนี้" ฉันกระซิบสวนกลับทันควัน พยายามจะดึงข้อมือตัวเองกลับแต่เธอกลับยิ่งกำแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก ปลายนิ้วเรียวยาวของคริสตัลเย็นเฉียบ แต่สัมผัสที่กดทับลงมาบนชีพจรของฉันกลับร้อนรุ่มจนน่าประหลาด "ถ้าเธอไม่ทำตัวน่ารำคาญ ฉันต้องมานั่งเคลียร์เรื่องบ้าๆ นี่ไหมล่ะ" "อ๋อเหรอคะ? เรื่องบ้าๆ ที่คุณหนูเป็นคนเอ่ยปากชวนฉันมาเป็น 'คู่หมั้นจำเป็น' เพื่อตบตาคุณป้าเนี่ยนะ?" ฉันเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาพยายามเพ่งมองผ่านความมืดไปสบกับนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายของผู้หญิงคนนี้อยู่ใกล้จนเกินความจำเป็น ใกล้จนฉันเห็นแพขนตางอนงามที่สั่นไหวเล็กน้อยยามที่เจ้าตัวกะพริบตา เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำเกี่ยวกับระบบไฟอัตโนมัติที่รวนไม่เลิก บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันและความหวาดเสียว หากพวกเขาเดินเลี้ยวมาเจอเราสองคนในสภาพที่ตัวแทบจะสิงกันอยู่แบบนี้ มีหวังข่าวลือเรื่องประธานนักเรียนสุดเนี๊ยบกับเด็กทุนตัวแสบแอบมาสวีทกันในห้องสมุดคงได้แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนก่อนฟ้าสว่างแน่ๆ คริสตัลกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ สายตาที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเหินห่างตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความลังเลและความกระวนกระวาย เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดเพื่อหลบให้พ้นจากลำแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน จังหวะนั้นเอง หัวใจเจ้ากรรมที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองเพล เคมีประหลาดบางอย่างพุ่งปะทะเข้าใส่กันอย่างรุนแรง ความโกรธเคืองและปากเสียงที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความเสน่หาต้องห้ามและความเร้าใจที่ทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง "ถอยไปหน่อยได้ไหมคะ... คุณหนูเริ่มหายใจไม่ออกแล้วนะ" ฉันกระซิบเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเหมือนจะระเหยหายไปหมดเมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่ไม่ได้จับข้อมือฉันอยู่ เคลื่อนขึ้นมาสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้มเพื่อปัดปอยผมที่ตกลงมาบังหน้าให้อย่างไม่ทันตั้งตัว สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับสร้างความร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า คริสตัลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำActionที่เกินเลยออกไป แต่วินาทีที่เธอกำลังจะชักมือกลับ ฉันกลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวนนั้นไว้เสียเอง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริกอย่างท้าทาย "ไหนบอกว่าเป็นแค่คู่หมั้นจอมปลอมไงคะ... ทำไมสายตาของคุณตอนนี้มันดูเหมือนคนกำลังหึงจนหน้ามืดจริงๆ เลยล่ะ?" ฉันกระซิบเย้าแหย่ แม้เสียงจะสั่นน้อยๆ จนน่าขายหน้าก็ตาม คริสตัลเม้มปากแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววขัดเคืองระคนเขินออ1กมาอย่างปิดไม่มิด "หลงตัวเอง... ใครเขาหึงเธอกัน รินรดา? เลิกมโนแล้วหุบปากไปซะ ถ้าไม่อยากให้ฉันจูบปิดปากเธอตรงนี้" คำขู่ที่ไร้พิษสงแถมยังแฝงความเขินอายนั้นทำให้ฉันเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา แต่ก่อนที่เราจะได้ต่อปากต่อกันไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ รปภ. ก็หยุดลงตรงหน้าแถวชั้นหนังสือที่เราซ่อนตัวอยู่พอดี พร้อมกับเสียงเคาะโลหะดัง *ก๊อกๆ* ที่ทำให้เราทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว "แถวนี้มีใครอยู่หรือเปล่าครับ? ตอบด้วย!" เสียงทุ้มต่ำตะโกนเข้ามาใกล้จนแทบจะติดแผ่นหลังของฉัน คริสตัลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เธอบังคับให้ฉันขยับถอยหลังเข้าไปในซอกลึกกว่าเดิมจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังทึบ ร่างสูงของเธอก้าวตามเข้ามาแนบชิดเพื่อบังตัวฉันไว้จนมิด มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นยันชั้นหนังสือไว้เหนือศีรษะฉัน ส่วนอีกข้างคว้าเอวฉัน1ไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อن ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกันจนแยกไม่ออก ความใกล้ชิดที่เกินเลยทำให้สถานะคู่หมั้นจอมปลอมที่เคยตกลงกันไว้เริ่มสั่นคลอนและดูสมจริงเกินกว่าจะควบคุม และในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียงเรื่องท่าทางอันตรายนี้ เสียงฝีเท้าด้านนอกก็ขยับถอยห่างออกไปพร้อมกับเสียงบ่นงึมงำว่าคงเป็นแมวแถวนี้ คริสตัลถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่เธอยังคงไม่ยอมผละตัวออกไป แถมยังก้มลงมา กระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "รอดตัวไปนะ... แต่เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ ยังไม่จบแค่นี้แน่" ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก กำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกู้ฟอร์มสาวมั่น แต่จังหวะนั้นเอง แสงไฟสว่างจ้าจากสมาร์ทโฟนหน้าจอหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาจากมุมมืดด้านในสุดของห้องสมุด พร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ และน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังแทรกขึ้นมา "โอ๊ะ... ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะคะ พอดีฉันแค่เดินมาหาหนังสืออ่านเล่นแก้เบื่อ แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอ 'คู่หมั้น' คู่รักข้าวใหม่ปลามันเขาแอบมาสวีทกันลับหลังผู้ใหญ่แบบนี้..." ร่างเพชรระยิบระยับของ **เมษา** อดีตคู่หมั้นสาวสวยผู้เพียบพร้อมก้าวออกมาจากเงาสลัวของมุมหนังสือ สายตาคู่คมกวาดมองเราสองคนที่ยืนแนบชิดกันอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบยาพิษ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงในพริบตาเดียว ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคน!