รินรดาผู้ไม่ยอมแพ้

"คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์หรือไงคะ คุณเมษา ถึงได้ทำหน้าเป็นเจ้าเข้าเจ้าทรงขนาดนั้น" น้ำเสียงของฉันราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่จงใจปล่อยออกมาให้บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ร่างเพชรระยิบระยับของเมษาชะงักกึก รอยยิ้มเคลือบยาพิษบนริมฝีปากสีแดงสดแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่เคยพยายามตีหน้าเหนือกว่าเริ่มฉายแววริษยาและขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด ในมุมสลัวของห้องสมุดตระกูลคริสตัล แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบโครงหน้าคมคายของคุณหนูเย็นชาที่ยังคงยืนชิดติดแผ่นหลังของฉันอยู่ ความอบอุ่นจากร่างของคริสตัลแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าผ่านแผ่นหลังของฉันเข้ามา แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉยและถอยร่นระยะห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์มคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "รินรดา... เธอนี่มันปากกล้าไม่เคยเปลี่ยน" เมษาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหลมสูงและน่ารำคาญ "คิดเหรอว่าการยืนใกล้ชิดกันในมุมมืดแบบนี้ จะทำให้เธอได้เป็นตัวจริงในตระกูลนี้ขึ้นมาจริงๆ สถานะของเธอก็เป็นแค่... หมากตัวหนึ่งที่ใช้แก้เบื่อก็เท่านั้นแหละค่ะ" ฉันแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก้าวเท้าสวนกลับออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่เกรงกลัว ปลดปล่อยออร่าความมั่นใจที่ทำให้เมษาเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าว "หมากตัวนี้แหละค่ะที่จะกินรวบกระดาน และถ้าคุณเมษายังไม่เลิกทำตัวเป็นป้าแก่ๆ ที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้าน ฉันเกรงว่าคุณอาจจะไม่ได้แม้แต่เศษกระดูกกลับไปนะคะ" "นี่เธอ...!" เมษาหน้าถอดสี มือเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรกำเข้าหากันจนสั่นเทา "พอได้แล้วค่ะ, เมษา" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้นแทรกกลางอากาศ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ คริสตัลก้าวออกมายืนเคียงข้างฉัน สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองอดีตคู่หมั้นด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "ที่นี่บ้านฉัน และฉันไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาทำตัวเสียมารยาทใส่แขกของฉัน... เชิญกลับไปทางเดิมที่คุณเดินมาดีกว่าค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้คนลากออกไป" เมษาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สายตาอาฆาตมาดร้ายถูกส่งตรงมาที่ฉันวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าพรืดแล้วหมุนตัวเดินหายกลับเข้าไปในความมืดของทางเดินอย่างไร้เสียง เมื่อเงาร่างของเมษาลับตาไป ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง หัวใจของฉันเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวเมษา แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างฉันกับคนที่ยืนอยู่ข้างกายตอนนี้มันใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวของเธอ ฉันหันขวับไปมองคุณหนูจอมซึ้งที่ตอนนี้กำลังทำหน้าบึ้งตึงใส่หนังสือในชั้นวางราวกับมันไปทำ "มองอะไรคะ" คริสตัลหันมาตวัดเสียงใส่ทันทีตามฟอร์ม "ฉันไม่ได้ขอให้เธอมาช่วยเถียงสักหน่อย" "ปากแข็งจังนะคะ" ฉันอมยิ้มบางๆ เดินเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างถือวิสาสะ คริสตัลสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อฉันยื่นมือออกไปสัมผัสเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอซึ่งพับเบี้ยวอยู่ "เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์แท้ๆ แต่ปล่อยให้เสื้อยับยู่ยี่เนี่ยนะ" "ย... ยัยตัวแสบ ถอยไปนะ!" คริสตัลปัดมือฉันออกอย่างเก้อเขิน ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ปากเรียวเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนสุดชีวิต "ใครอนุญาตให้เธอมาแตะต้องตัวฉันฮะ!" "ฉันไม่ต้องขออนุญาตใครหรอกค่ะ โดยเฉพาะกับคนปากร้ายแต่ใจบางอย่างคุณ" ฉันแกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งลมหายใจของเราแทบจะหลอมรวมกัน ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่มักจะสวมเกราะป้องกันความรู้สึกไว้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้มันกลับสั่นไหวและฟ้องชัดเจนว่าเธอพ่ายแพ้ต่อความอ่อนโยนที่ฉันจงใจมอบให้ คริสตัลชะงักงัน ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกลับเม้มสนิท หัวใจที่เต้นรัวอยู่ภายใต้อกข้างซ้ายส่งเสียงสะท้อนผ่านมาถึงความใกล้ชิดนี้ ความเย่อหยิ่งและเย็นชาทั้งปวงมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่โหยหาความอบอุ่นแต่ไม่รู้วิธีจะรับมัน ฉันเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรดใบหน้าเนียนนุ่มนั้นออกอย่างแผ่วเบา ความอ่อนโยนที่ถ่ายทอดผ่านสัมผัสทำให้คริสตัลหลับตาลงช้าๆ ร่างกายที่เคยเกร็งขึงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "จำไว้นะคะ... คริสตัล" ฉันกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของเธอ เสียงนั้นนุ่มนวลและจริงจังจนทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่ "โลกไม่ได้ใจร้ายกับคุณขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าคุณยอมลดกำแพงลงบ้าง... คุณก็จะพบว่ามีความอบอุ่นรออยู่เสมอ" คริสตัลลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมคายในตอนแรกบัดนี้ฉายแววความเปราะบางที่หาดูได้ยาก หยาดน้ำใสคลอเบาๆ ที่หน่วยตาอย่างคนที่ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนแบบนี้จากใครมานานแสนนาน ริมฝีปากของเธอกำลังจะขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำบางอย่างออกมาเพื่อทำลายความเงียบ ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าห้องสมุดถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของใครบางคน พร้อมกับเสียงหอบหายใจรุนแรงที่ทำลายบรรยากาศแสนหวานลงในพริบตาเดียว "คุณคริสตัลคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องโถงใหญ่... คุณท่านกำลังจะ..." เสียงกรีดร้องของสาวใช้คนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อเธอเห็นภาพที่เราสองคนยืนประชิดตัวกันในระยะประชิด คริสตัลผละตัวออกจากฉันทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังแดงก่ำเพราะความเขินอายแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันควันในเสี้ยววินาที ฉันหันขวับไปมองทางประตู พร้อมๆ กับที่คริสตัลก้าวออกไปบังตัวฉันไว้เล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณ และในวินาทีที่แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามา... เงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบย่างภายในห้องสมุด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ