ค่ำคืนที่พายุเข้า

"ถ้าคิดจะมาเพื่อเล่นละครน้ำเน่า รบกวนช่วยกลับออกไปทางเดิมก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาหามคุณออกไปนะคะ เมษา" น้ำเสียงของคริสตัลเย็นเฉียบยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอกที่กำลังลดฮวบลง เงาร่างที่ก้าวเข้ามาไม่ได้ทำให้คุณหนูผู้เย่อหยิ่งสะดทกสะท้านแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับก้าวเท้าขยับมาบังร่างของฉันไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้องโดยสัญชาตญาณ—ถึงปากจะร้ายและชอบออกคำสั่งสารพัด แต่การกระทำแบบนี้มันชวนให้หัวใจที่กำลังเต้นรัวของฉันกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ เมษาแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสภาพของเราสองคนที่ยืนประจันหน้ากันในห้องสมุดส่วนตัวยามวิกาลด้วยแววตารู้ทัน เธอสวมเสื้อโค้ทกันหนาวขนสัตว์สีขาวดูหรูหรา ตัดกับบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนภายนอกได้อย่างน่าประหลาด "แหม... ใจร้ายจังเลยนะคะคุณคริสตัล เมษาแค่เป็นห่วงหรอกค่ะ เห็นพายุเข้าหนักหนar ขนาดนี้ ระบบไฟในคฤหาสน์อาจจะมีปัญหา... อ๊ะ พูดไม่ทันขาดคำเลยนะคะเนี่ย" เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าคำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่นจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน พร้อมๆ กับที่ความมืดมิดสนิทพุ่งเข้ากลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบตัวในเสี้ยววินาที ไฟฟ้าในคฤหาสน์ตัดขาดอย่างไร้สัญญาณเตือน ทิ้งให้ห้องสมุดทั้งห้องจมอยู่ภายใต้ความมืดที่มีเพียงแสงแฟลชจากสายฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ "กรี๊ด!" เมษาอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาอัตโนมัติทำให้เธอโถมร่างเข้าไปหาเงาร่างด้านหน้า แต่ทว่า— หมับ! "โอ๊ย!" เสียงอุทานของเมษาเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด เมื่อมือเรียวเล็กของคริสตัลไม่ได้ต้อนรับอดีตคู่หมั้นจอมตลบตะแลงด้วยความเห็นอกเห็นใจ แต่กลับคว้าเข้าที่ต้นแขนแล้วเหวี่ยงออกไปให้พ้นทางอย่างไม่ไยดี ก่อนที่มืออีกข้างจะคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วกระชากให้หลบเข้ามุมอับระหว่างชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณทันที! "คริสตัล..." ฉันกระซิบเรียกชื่อเธอเบาๆ ในความมืด ลมหายใจอุ่นๆ ของเราปะปนกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนแทบจะหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้สติกระเจิดกระเจิงยิ่งกว่าเสียงพายุโหมกระหน่ำด้านนอก "เงียบก่อนยัยตัวแสบ ถ้าไม่อยากให้ยัยงูพิษนั่นรู้ว่าเราซ่อนอยู่ตรงไหน" เสียงกระซิบดุๆ ดังชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ฉันขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ในพื้นที่แคบๆ ที่มีระยะห่างระหว่างกันไม่ถึงคืบ ร่างกายของเราแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย ฉันพยายามขยับตัวถอยหนีเพื่อรักษาช่องว่าง แต่มือเรียวของคริสตัลกลับวางทาบลงบนชั้นหนังสือด้านหลัง ล้อมกรอบตัวฉันไว้จนดิ้นไม่หลุด ดวงตาคู่คมพยายามปรับความชินกับความมืด จ้องมองใบหน้าของฉันผ่านแสงวาบวาบจากสายฟ้าที่ฟาดลงมาเป็นระยะ "คุณนี่มัน... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นบ้าเลยนะคะรินรดา" คริสตัลพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดแต่แฝงความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียนจนคนฟังใจสั่น "บอกให้อยู่เฉยๆ ทำไมต้องทำตัวเป็นเป้าสายตาให้ยัยนั่นตามราวีไม่เลิกด้วย" "ฉันไปหาเรื่องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ ยัยนั่นต่างหากที่บุกเข้ามาถึงห้องสมุดส่วนตัวของคุณเองนะ" ฉันเถียงกลับทันควัน ปากเก่งใส่ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน "แล้วนี่... จะขยับออกไปหน่อยไม่ได้หรือไงคะ มันอึดอัดนะ" "อึดอัดตรงไหนคะ? ตั้งแต่รู้จักกันมา ฉันเห็นคุณพูดเก่งเถียงเก่งตลอด ไม่เห็นจะเคยกลัวอะไร... ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะหึ?" นิ้วเรียวเย็นเฉียบเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มของฉัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับลูบไล้แต่กลับตรึงฉันไว้ให้อยิ่งนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยของคริสตัลในยามนี้สะท้อนภาพเงาของฉันชัดเจน ความเย็นชาที่เธอชอบปั้นใส่คนอื่นตลอดเวลาถูกหลอมละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักและหวงแหนที่ถูกเก็บงกดไว้อย่างมิดชิด แต่ตอนนี้มันกลับเด่นชัดเสียจนฉันไม่กล้าสบตา ซู่... ซ่า... เสียงฝนเม็ดใหญ่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ลมพายุพัดกรรโชกจนกิ่งไม้หักโค้ง แต่โลกทั้งใบในตอนนี้กลับเหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีแค่เธอกับฉัน "ไม่ได้ตัวสั่นเพราะกลัวสักหน่อย..." ฉันพึมพำเสียงแผ่วเบา ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เมื่อปลายนิ้วของเธอย้ายจากข้างแก้มมาไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากของฉันอย่างถือวิสาสะ "แล้วก็... ช่วยเอามือออกไปจากตรงนี้ด้วยค่ะ เมษาอาจจะยังอยู่ข้างนอกนะ" "ช่างหัวยัยนั่นสิคะ..." คริสตัลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบพร่าพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์บางอย่าง "ตอนนี้ฉันสนใจแค่คุณคนเดียว... รินรดา" ระยะห่างที่น้อยนิดอยู่แล้วถูกลดทอนลงไปอีกเมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มต่ำลงมา ไออุ่นจากริมฝีปากของเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม หัวใจของฉันเต้นรัวระเร็วยิ่งกว่าเสียงกลองศึก ความตื่นเต้นเร้าใจจากสถานการณ์รอบตัวผสมผสานกับความเสน่หาต้องห้ามที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้สติสัมปชัญญะของฉันหลุดลอยไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเรากำลังจะแนบชิดกัน ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงพายุที่โหมกระหน่ำ— ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเข้าห้องสมุด ตามมาด้วยเสียงหวานใสของเมษาที่ตะโกนแทรกเสียงฝนเข้ามา "คุณคริสตัลคะ! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น... เปิดประตูให้ฉันหน่อยเถอะค่ะ ข้างนอกมันมืดแล้ว และฉันมีเรื่องสำคัญมากๆ เกี่ยวกับพินัยกรรมของตระกูลคุณที่ต้องรีบพูดตอนนี้!" คริสตัลชะงักกึก ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่หยุดชะงักลง ดวงตาสวยคมฉายแววหงุดหงิดระคนโกรธจัดขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดเคืองที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุด ก่อนที่คริสตัลจะหันกลับมามองหน้าฉันอีกครั้งด้วยแววตาเป็นประกายวับวาว พร้อมกับกระซิบคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกึก และแขวนหัวใจของรี้ดเดอร์ทุกคนไว้บนเส้นด้าย— "อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะคะ... เพราะพายุคืนนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ!