เธอนี่มันดื้อจริงๆ

“ถอยออกไปค่ะคุณคริสตัล... พายุข้างนอกนั่นไม่ได้น่ากลัวเท่าคนตรงหน้าฉันตอนนี้หรอกนะคะ” รินรดาเอ่ยพลางขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังบางปะทะเข้ากับกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เสียงฟ้าร้องครืนครางคำรามอยู่เหนือคฤหาสน์หรู แสงฟ้าแลบแปลบปลาบวาดผ่านใบหน้าคมคายของคริสตัลที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แววตานั้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือ ‘ความหิวโหย’ ที่ถูกกดทับมานาน คริสตัลไม่ตอบโต้ด้วยวาจา หล่อนสาวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทว่ามั่นคง มือเรียวบางที่ผ่านการดูแลอย่างดีเอื้อมขึ้นมาทาบลงบนกระจก ข้างใบหูของรินรดาพอดี กักขังร่างโปร่งไว้ในอ้อมแขนที่ไร้การสัมผัส แต่กลับสร้างความอึดอัดให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ “กลัวเหรอคะ?” คริสตัลลดเสียงต่ำลง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มนวล “หรือว่า... รินรดาแค่กำลังพยายามหนีความจริงกันแน่” “ความจริงอะไรคะ?” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก แต่ความปากเก่งของเธอยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม “ว่าคุณกำลังจะหาเรื่องแกล้งฉันเหมือนทุกที? บอกไว้ก่อนนะคะว่ามุกนี้มันเก่าไปแล้ว” คริสตัลแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นปนเอ็นดู หล่อนโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้าอย่างถือสิทธิ์ “เธอนี่มันดื้อจริงๆ นะคะ... ปากดีแบบนี้ไม่น่ารักเลยรู้ไหม” “งั้นก็ไม่ต้องมองสิคะ” รินรดาเบือนหน้าหนี แต่คริสตัลกลับใช้นิ้วเรียวเชยคางเธอให้กลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง คราวนี้สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบของหล่อนกลับทำให้ผิวหนังของรินรดาร้อนผ่าว คริสตัลไม่ได้ใช้ความรุนแรง แต่เป็นความเยือกเย็นที่หลอมละลายทุกกำแพงที่รินรดาพยายามสร้างขึ้น “ถ้าฉันไม่มอง... แล้วใครจะคอยเฝ้าดูความแสบของเธอไม่ให้ไปสร้างเรื่องที่ไหนอีก?” คริสตัลกระซิบ เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย ก่อนที่หล่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่รินรดาไม่ทันตั้งตัว มือที่เคยค้ำผนังเปลี่ยนมาโอบกระชับเอวบางของรินรดาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนไม่มีอากาศแทรกผ่าน รินรดาสะดุ้งเฮือก มือทั้งสองข้างวางบนไหล่กว้างของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ สัมผัสจากผ้าไหมเนื้อดีของชุดคุณหนูส่งผ่านความเย็นมายังฝ่ามือ แต่มันกลับแพ้ให้กับความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวตนของคริสตัล “คุณคริสตัล... ปล่อย...” เสียงของเธอแผ่วเบาลง สิ้นฤทธิ์สิ้นเดชไปเสียดื้อๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้ฉายแววอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาจอมปลอมที่คริสตัลสวมไว้ถูกพายุในคืนนี้พัดพาจนมลายสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ปิดบังไม่มิด “ไม่ปล่อยค่ะ” คริสตัลตอบสั้นๆ ทว่าเด็ดขาด หล่อนซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของรินรดา สูดกลิ่นกายอ่อนๆ ของหญิงสาวที่ทำให้หล่อนแทบบ้า “ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ... ที่รินรดากลายเป็นคนสำคัญจนฉันละสายตาไม่ได้เลย” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันของคริสตัลบัดนี้เหลือเพียงความเปราะบางที่น่าทะนุถนอม เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ความแข็งกระด้างในหัวใจของเธอเริ่มสั่นคลอน “ก็คุณนั่นแหละ... ที่ทำตัวน่ารำคาญใส่ฉันก่อน” รินรดาพึมพำ แต่ครั้งนี้มันไม่มีความประชดประชัน มีเพียงความยอมจำนนที่ยอมให้คริสตัลแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว คริสตัลเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง ในความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจก ความสัมพันธ์ที่เคยเต็มไปด้วยการเชือดเฉือน บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความหอมหวานที่อันตรายกว่าสิ่งใด คริสตัลโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง ระยะห่างที่เหลือเพียงลมหายใจถูกร่นลงจนเกือบจะบรรจบ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะกัน เสียง ‘คลิก’ เบาๆ จากกลอนประตูห้องทำงานที่ถูกเปิดออกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาวูบหนึ่ง ร่างระหงของเมษาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษทำให้คริสตัลชะงักกึก เมษาในชุดเดรสสีแดงเพลิงจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบไม่ต่างจากน้ำแข็ง “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาดีๆ ของพวกเธอสินะคะ” เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความริษยา “แต่เกรงว่าความโรแมนติกของคริสตัลคงต้องพักไว้ก่อน... เพราะข่าวฉาวที่เพิ่งหลุดออกไปเกี่ยวกับตระกูลของคุณ กำลังทำให้หุ้นดิ่งลงจนน่าตกใจเลยล่ะค่ะ” คริสตัลผละออกจากรินรดาด้วยความหัวเสีย แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนกลับเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งในพริบตา รินรดามองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้... พายุภายนอกว่าแรงแล้ว แต่มันคงเทียบไม่ได้เลยกับมรสุมที่กำลังจะถาโถมเข้ามาหลังจากนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บจนลืมหายใจเลยล่ะค่ะ