กฎของยัยคุณหนู

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าราคาแพงระยับลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราบนชั้นสูงสุดของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง แต่ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบราวนกับห้องเก็บศพ "อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่รึเปล่าคะ พอดีว่าฉันมีเรื่อง 'เซอร์ไพรส์' กว่านั้นจะมาบอกคุณคริสตัลซะด้วยสิคะ..." รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความท้าทายและดวงตาคู่งามที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน เธอกวาดสายตามองผ่านร่างระหงของเมษา อดีตคู่หมั้นสาวสวยหวานซ่อนพิษที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างโซฟาหนังแท้ ก่อนจะจงใจเดินลากกระเป๋าเดินทางแบรนด์ดังผ่านหน้าอีกฝ่ายไปราวกับเมษาเป็นเพียงอากาศธาตุ คริสตัลขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองสำรวจผู้บุกรุกยามวิกาลด้วยความไม่สบอารมณ์ ร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทดูน่าเกรงขามและเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งคนรอบข้างได้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้รินรดาเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาเหยียบที่นี่ แล้วไอ้กระเป๋านั่นมันหมายความว่ายังไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าแต่น่าฟังเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจการกดดันที่มักใช้สยบทุกคนในตระกูลใหญ่ ทว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างรินรดา "อ้าว ถามแปลกนะคะคุณคริสตัล ก็ในเมื่อสัญญาการลงทุนระหว่างบริษัทของเรากับคุณมันระบุชัดเจนว่า 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ต้องคอยดูแลโครงการนี้อย่างใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมง... ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ผู้หญิงมืออาชีพค่ะ" รินรดาแกล้งเน้นเสียงคำว่า 'ดูแลอย่างใกล้ชิด' พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวยาวอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองเจ้าของห้องกลับอย่างไม่ลดละ เมษาที่ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามฝืนปั้นหน้ายิ้มหวานหยดทั้งที่แววตาร้อนรุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยว รีบก้าวเข้าไปหาคริสตัลแล้วเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเสื้อสูทเบาๆ "พี่คริสตัลคะ เมษาว่ามันชักจะ Luminous เกินไปแล้วนะรินรดา เขาไม่มีสิทธิ์ย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับพี่แบบนี้ โดยเฉพาะตอนที่... ตอนที่เรากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่" เมษาช้อนตาขึ้นมองคริสตัลด้วยท่าทีน่าสงสาร รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแคลนเสียจนเมษาต้องหันขวับมาถลึงตาใส่ "เรื่องสำคัญอะไรเหรอคะคุณเมษา เรื่องแย่งคู่หมั้นคนอื่น หรือเรื่องพยายามกอบกู้บริษัทใกล้เจ๊งของครอบครัวคุณด้วยการเกาะพี่คริสตัลของฉันกินกันแน่ล่ะคะ?" "รินรดา!" เมษาหวีดร้องออกมาเบาๆ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนลืมมาดกุลสตรีผู้เพียบพร้อมไปชั่วขณะ "พอได้แล้วทั้งคู่!" คริสตัลตวาดกร้าว นัยน์ตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด ร่างบางก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้ารินรดาที่ยังคงนั่งไขว่ห้างยิ้มระรื่นไม่สะทกสะท้าน ความสูงของคริสตัลที่มากกว่าประกอบกับรัศมีตึงเครียดแผ่ซ่านออกมารอบตัว ทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะขาดอากาศหายใจ "ฉันไม่รู้ว่าเธอเล่นเกมบ้าอะไรอยู่รินรดา แต่ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ไสหัวกลับไปซะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันเรื่องงาน" รินรดาไม่สะเทือน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูงกว่า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ จากตัวคริสตัลผสมผสานกับความโกรธที่คุกรุ่น ยิ่งทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างประหลาด แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับเลือกที่จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำยั่วโมโหออกไป "กลับไม่ได้หรอค่ะ เพราะตอนนี้..." รินรดาจงใจเว้นจังหวะ ลากสายตาคมกริบสำรวจริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มหวานหยด "คอนโดของฉันท่อประปาแตก น้ำท่วมห้องนอนจนนอนไม่ได้ และที่สำคัญ... ฉันจ่ายค่าเช่าห้องนี้ล่วงหน้าไปครึ่งหนึ่งแล้วด้วยค่ะ ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่" คริสตัลนิ่งงึดไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจปนเหลือเชื่อ "เธอบ้าไปแล้วรินรดา! เอาสิทธิ์อะไรมาอ้างเรื่องค่าเช่า!" "สิทธิ์ของความฉลาดและรอบคอบค่ะคุณหนู" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเข้าหาคริสตัลจนแผ่นอกเกือบจะแนบชิดกัน ความฉุนเฉียวในแววตาของคริสตัลทำให้รินรดารู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวบางยกขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคนตัวสูงกว่าออกให้อย่างถือวิสาสะ "อ้อ แล้วก็... เพื่อความยุติธรรม ฉันมี 'กฎเหล็ก' ของการอยู่ร่วมกันสามข้อมานำเสนอด้วยนะคะ" เมษาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่มุมห้อง ทนเห็นภาพบาดตาบาดใจไม่ไหวจึงกระแทកเสียงแทรกขึ้น "พี่คริสตัลคะ เมษาว่าเราไม่ควรเสียเวลากับคนไร้มารยาทแบบนี้ค่ะ ให้ รปภ. เชิญตัวเ..." "เชิญออกไปได้เลยค่ะ ถ้าคุณเมษาอยากให้หุ้นส่วนโปรเจกต์ร้อยล้านถอนตัวภายในวินาทีนี้" รินรดาหันไปยิ้มหวานให้เมษา แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปรานีจนเมษาต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอไปอย่างจำใจ คริสตัลสูดหายใจเข้าลึก Pervasive ความอดทนของเธอใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มทีแล้ว มือเรียวภายใต้เสื้อสูทกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ว่ามา... กฎบ้าบออะไรของเธอ" คริสตัลเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ รินรดาอมยิ้มพอใจ เธอก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาทีละข้อด้วยท่าทีราวกับศาสตราจารย์กำลังบรรยายให้นักเรียนฟัง "ข้อหนึ่ง ห้ามห้ามฉันทำอะไรตามใจตัวเองในพื้นที่ส่วนกลาง เพราะฉันจ่ายเงินครึ่งหนึ่ง ข้อสอง ห้ามทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเกินวันละสามเวลา เพราะมันบั่นทอนสุขภาพจิตของที่ปรึกษา และข้อสาม..." รินรดาหยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "ห้ามปิดประตูห้องนอนใส่หน้าฉัน เวลาที่ฉันอยากจะคุยเรื่องงาน 'สำคัญ' ตอนดึกๆ ค่ะ" "เธอมัน... หน้าด้านที่สุดรินรดา!" คริสตัลแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด ใบหน้าสวยเฉียบแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกต้อนจนมุม "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณหนู" รินรดายักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะหันไปปรายตามองเมษาที่ยืนหน้าเขียวคล้ำเป็นผักต้ม "อุ๊ย ตายจริง... คุณเมษายังไม่กลับอีกเหรอคะ ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ผู้หญิงตัวคนเดียวเดินทางอันตรายนะคะ หรือจะให้ฉันช่วยเรียกแท็กซี่ให้ดีล่ะคะ?" เมษากัดริมฝีปากจนห้อเลือด ส่งสายอาฆาตมาให้รินรดาก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงความอึดอัดและแรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งสอง รินรดาก็จงใจหันกลับมาสบตากับคริสตัลที่ยืนหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ "หมดแขกไม่ได้รับเชิญแล้ว... งั้นเรามาตกลงเรื่องห้องนอนกันดีกว่านะคะคุณคริสตัล ว่าเตียงกว้างๆ ภายในห้องของคุณเนี่ย ฉันต้องนอนฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาดี?" คริสตัลถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ เมื่อรินรดาก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ดวงตาสีเทาเข้มฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองกำลังหลงกลเข้าให้แล้ว และผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้มาเล่นๆ เหมือนที่ผ่านมา รินรดายกมือขึ้นทาบกับผนังห้อง กักตัวคริสตัลไว้ในอ้อมแขนอย่างจงใจ กลิ่นกายหอมหวานและลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดอยู่ใกล้ชิด ทำให้หัวใจของคริสตัลเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว "รินรดา... ถอยไปนะ ไม่งั้นฉัน..." คริสตัลขู่เสียงสั่น พยายามรวบรวมความเย็นชาทั้งหมดที่มีมาต้านทานแรงดึงดูดประหลาดนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่คริสตัลจะได้พูดคำขู่ประโยคถัดไปจบ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสนั่นจากด้านนอก ขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างคนทั้งสอง รินรดาชะงัก คริสตัลเองก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนที่ประตูห้องชุดที่ควรจะถูกล็อคแน่นหนา จะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีกุญแจสำรอง! "พี่คริสตัลคะ! แย่แล้วค่ะ! คุณแม่ส่งคนมาที่บริษัท แล้วท่านกำลัง..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของบลัดดี้แมรี่ด้วยนะคะ