เถียงเก่งนักใช่ไหม

"ถ้ารินยังพูดจาไม่เข้าหูอีกคำเดียว ฉันจะถือว่าข้อเสนอเรื่องโปรเจกต์ห้างสรรพสินค้าเมื่อเช้าเป็นอันยกเลิกค่ะ" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังของคริสตัลดังขึ้น พร้อมกับเสียงวางส้อมเงินกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงอย่างจงใจ รินรดาชะงักมือที่กำลังตักซุปเห็ดทรัฟเฟิล เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ไม่มีแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธ ให้ตายสิ คุณหนูตระกูลวรโชติไพศาลผู้นี้คิดว่าเอาเรื่องงานมาขู่แล้วเธอจะกลัวหรือไงคะ? หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่หน้าบริษัทเมื่อครู่—ที่เมษาตั้งใจส่งคนมาป่วนเพื่อหวังจะดิสเครดิตเธอ—คริสตัลกลับลากตัวเธอมารับประทานมื้อค่ำที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวด้วยเหตุผลป่าเถื่อนว่า 'เพื่อความปลอดภัยและป้องกันไม่ให้รินรดาไปก่อเรื่องที่ไหนอีก' ทั้งที่ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็มาจากความเนื้อหอมจนน่ารำคาญของอีกฝ่ายแท้ๆ! "คุณคริสตัลนี่เผด็จการไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" รินรดาแย้มยิ้มหวานหยด ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงานสิคะ หรือว่าคุณแยกแยะความรู้สึกส่วนตัวกับเรื่องธุรกิจไม่ได้ ถึงได้เอาโปรเจกต์ร้อยล้านมาขู่เด็กฝึกงาน... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ฉันเป็นที่ปรึกษาเฉพาะกิจของคุณต่างหากล่ะคะ" คริสตัลหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิบนโต๊ะอาหารลดฮวบ แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก หัวใจของคริสตัลกลับเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทุกครั้งที่รินรดาเถียงคำไม่ตกฟาก ใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างถือดีและริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั่น... มันช่างน่ามันเขี้ยวจนเธออยากจะลุกขึ้นไปปิดปากด้วยวิธีที่รุนแรงเสียให้เข็ด "ปากเก่งนักนะคะ" คริสตัลแค่นหัวเราะในลำคอ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ทว่าดวงตาสีเข้มกลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายอย่างไม่ปิดบัง "หวังว่าเวลาทำงานบนเตียง... เอ๊ย บนโต๊ะประชุม จะเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของปากเถอะค่ะ" รินรดาสำลักน้ำซุปแทบพ่นออก Rดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความโมโหต่างหาก! ยัยคุณหนูน้ำแข็งนี่กล้าดียังไงมาหยอกล้อเรื่องใต้สะดือหน้าตาเฉย! "คุณคริสตัล!" "ทำไมคะ? สะดุ้งทำไม หรือว่าคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว" คริสตัลมุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจ เป็นรอยยิ้มหายากที่ทำให้คนที่ได้มองต้องใจสั่น รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดเอาไว้ ยิ่งเถียง ยิ่งเหมือนตกลงไปในวังวนเสน่หาที่น่าหงุดหงิดเป็นบ้า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารหรูหราที่ควรจะเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สпарค์เข้าหากันทุกครั้งที่สายตาประสานกัน รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ พยายามดึงสติกลับมาควบคุมเกม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาซุกซนฉายชัดขึ้นมาแทนที่ความโกรธ "ถ้าฉันเก่งเกินไป... คุณคริสตัลอาจจะรับมือไม่ไหวนะคะ" รินรดากระซิบเสียงแผ่ว ทว่าชัดเจนในความหมายสองแง่สองง่าม "ระวังเถอะค่ะ... คนที่บอกว่าจะเขี่ยฉันทิ้ง อาจจะกลายเป็นฝ่ายมาขอร้องให้ฉันอยู่ต่อเสียเอง" คำพูดนั้นทำเอาคริสตัลชะงักกึก แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะ ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนต้องยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในท้อง ยัยตัวแสบนี่... รู้จักวิธีปั่นหัวเธอให้เสียศูนย์ได้ดีเหลือเกิน ทั้งที่ตั้งใจจะดุให้กลัวแท้ๆ แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นแรงจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ล่ะคะ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์บนโต๊ะอาหาร ก๊อกๆๆ! คริสตัลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่กล้าอาจหาญมารบกวนเวลาส่วนตัวของเธอ รินรดาก็หันไปมองทางประตูด้วยความแปลกใจเช่นกัน ก่อนที่พ่อบ้านจะทันได้เดินไปเปิดประตู บานประตูไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยท่าทางคุ้นเคย พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้เต็มเปี่ยม "อุ๊ย... ขัดจังหวะดินเนอร์มื้อสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันมีเรื่อง 'ด่วนมาก' ที่คุณคริสตัลจำเป็นต้องรู้ทันทีเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยของเมษาเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ปลายนิ้วเรียวมาที่รินรดา รอยยิ้มของเมษาเต็มไปด้วยความสะใจ ขณะที่บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความเร่าร้อนกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ บทหน้าเข้มข้นพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!