ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงยังเจือจางอยู่ในอากาศ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างระหงของคนที่ยืนกอดอกมองฉันอยู่ตรงหน้า... "ช่วยฉัน... ไม่งั้นฉันจะลากเธอไปจูบโชว์กลางงานให้ดู" คำขู่หน้าไม่อายนั้นยังก้องอยู่ในโสตประสาท รินรดาแทบอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับให้ กับความบ้าบิ่นของคุณหนูตระกูลดังอย่าง 'คริสตัล' ที่กล้าเอาชื่อเสียงของตัวเองมาขู่คนอื่นหน้าตาเฉย ร่างบางในชุดราตรีสั้นสีดำสนิทขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง "คุณนี่มัน... โรคจิตชัดๆ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกดความหงุดหงิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาให้สงบลง "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณคริสตัล งานเลี้ยงวันเกิดของคุณก็เลิกราไปหมดแล้ว จะมาเล่นขายของอะไรกันแถวนี้อีก" "ใครเล่น?" คริสตัลสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนทนาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ดวงตาคู่คมกริบภายใต้แสงไฟสลัวของห้องรับรองพิเศษหรี่ลงเล็กน้อย มองสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นสำคัญ "ฉันดูเหมือนคนว่างงานจนต้องมาล้อเล่นกับหนี้สินสิบล้านของเธอหรือไง รินรดา" สิ้นคำว่า 'สิบล้าน' หัวใจของคนฟังก็กระตุกวูบ รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของรินรดาเลือนหายไปในพริบตา ความจริงอันโหดร้ายที่ถูกขุดขึ้นมาตอกย้ำทำให้ไหล่บางลู่ลงชั่วขณะ ก่อนที่เจ้าตัวจะเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างดื้อรั้น กลบเกลื่อนความเปราะบางภายในด้วยท่าทีแข็งกร้าว "คุณแอบสืบเรื่องฉัน..." "ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนี่คะ สำหรับคนที่มีเงินซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้" คริสตัลก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย้ายวนเฉพาะตัวโชยเข้าแตะจมูก จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "รวมถึงการซื้อตัวเธอมาเป็น 'คู่หมั้น' ด้วย" "ฝันไปเถอะ!" รินรดาโพล่งออกมาเสียงดัง ดวงตาวาววับด้วยความโกรธ "ฉันอาจจะถังแตก อาจจะมีหนี้สินล้นพ้นตัวจนพ่อแม่กุมขมับ แต่ฉันก็ไม่ได้ขายศักดิ์ศรีให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะกับคุณ... คุณหนูเอาแต่ใจที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร!" บรรยากาศในห้องรับรองเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คริสตัลไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองอย่างที่คิด เธอยังคงยืนนิ่ง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดานานสองนาน ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในนั้น ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ "ศักดิ์ศรีเหรอคะ?" คริสตัลทวนคำ น้ำเสียงเย้ยหยันระคนสมเพช "ศักดิ์ศรีมันช่วยไล่เจ้าหนี้พวกนั้นออกไปจากบ้านของเธอได้ไหมรินรดา? มันช่วยค่ายาให้แม่เธอได้รึเปล่า หรือว่า... เธออยากจะเห็นบ้านหลังสุดท้ายที่ครอบครัวเธอรักนักรักหนาถูกยึดไปขายทอดตลาด แล้วไปนอนข้างถนนกันหมด?" คำพูดนั้นแทงใจดำรินรดาเข้าอย่างจัง มือเรียวที่กำชายกระโปรงแน่นสั่นเทาเล็กน้อย ความจริงที่ถูกกระแทกใส่หน้าทำให้ขอบตาร้อนผ่าว แต่มารยาและความทิฐิที่มีเต็มร้อยทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากจนห้ามเลือดแทบไม่ทัน "ทำไมต้องเป็นฉัน?" เสียงที่เปล่งออกมาเบาราวกับกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความเค้นเคี่ยว "คนสวยๆ เพอร์เฟกต์ในสังคมไฮโซของคุณมีเป็นร้อย ทำไมถึงต้องมาเจาะจงที่ฉัน คนที่เพิ่งจะทำน้ำส้มหกใส่เสื้อราคาแพงของคุณเมื่อชั่วโมงที่แล้วเนี่ยนะ?" "เพราะเธอกล้าเถียงฉันไงคะ" คริสตัลตอบหน้าตาเฉย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนไว้ "ทุกคนในชีวิตฉันยอมก้มหัวให้ ทำตามคำสั่งฉันเหมือนหุ่นยนต์จนน่าเบื่อ แต่เธอ... กลับกล้าจิกกัดฉันด้วยสายตาแบบนั้น มันน่าสนุกดีออกไม่ใช่เหรอที่จะมีคู่หมั้นมาคอยต่อปากต่อคำด้วยทุกวัน" "โรคจิตชัดๆ..." รินรดาพึมพำซ้ำอีกรอบด้วยความเหลืออด "ฉันไม่แต่ง ฉันไม่เอาด้วยหรอก เอาหน้าตาและฐานะของคุณไปประกาศหาคนอื่นเถอะค่ะ" "งั้นก็เตรียมตัวรับหมายศาลบังคับคดีพรุ่งนี้เช้าได้เลยนะคะ" คริสตัลยักไหล่อย่างไม่ยี่หรา เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยไปEหลังหูท่าทางสบายอารมณ์ตัดกับสถานการณ์ตึงเครียดลิบลับ "ฉันกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอมาถือไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว ถ้าเธอปฏิเสธข้อเสนอของฉัน... พรุ่งนี้บ้านของเธอก็จะกลายเป็นของธนาคาร และครอบครัวเธอก็จะกลายเป็นคนเร่ร่อนทันที เลือกเอาค่ะ ว่าจะเป็นคู่หมั้นกำมะลอของฉัน หรือจะพาพ่อแม่ไปกางเต็นท์นอนใต้สะพาน" "คุณมันปีศาจ!" รินรดาตบโต๊ะข้างๆ เสียงดังลั่นด้วยความคับแค้นใจ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกที่คอหอย ผู้หญิงคนนี้เลือดเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งสมชื่อจริงๆ "ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ" คริสตัลยิ้มหวานหยดย้อย ขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะปลายคางมนของรินรดาเบาๆ บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตา "ว่ายังไงคะ? ข้อเสนอนี้ไม่ได้แย่เลยนะ ได้ทั้งใช้หนี้ ได้ทั้งบ้านคืน แถมยังได้สาม... อ้อ คู่หมั้นสวยระดับท็อปของประเทศอีกต่างหาก" รินรดาใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะความเสน่หา แต่มันคือความโกรธปนความจนมุม ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดรดรดรินอยู่บนพวงแก้ม ความดื้อรั้นในตัวรินรดากรีดร้องให้ปฏิเสธ แต่ความเป็นจริงอันโหดร้ายก็ฉุดรั้งเธอไว้... ถ้าการยอมก้มหัวให้ปีศาจตนนี้มันแลกกับความปลอดภัยของคนในครอบครัว เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นเลยจริงๆ รินรดาหลับตาลงช้าๆ เพื่อกลืนก้อนสะอื้นและความพ่ายแพ้ลงคอ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาที่สงบนิ่งขึ้น แต่เต็มไปด้วยความดุดันดื้อรั้นเช่นเดิม "ก็ได้... ฉันตกลง" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่ามันก็แค่ธุรกิจ ฉันเป็นคู่หมั้นคุณแค่ในนามเท่านั้น ห้ามลามปาม ห้ามแตะเนื้อต้องตัวฉันเด็ดขาด!" คริสตัลหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากสวย เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ขนลุกซู่ "เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังค่ะที่รัก..." ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากด่ากลับ ประตูห้องรับรองที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'เมษา' อดีตคู่หมั้นสาวสวยหวานของคริสตัลที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาในดวงตา และประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่รึเปล่าคะพอดีว่าฉันมีเรื่อง 'เซอร์ไพรส์' กว่านั้นจะมาบอกคุณคริสตัลซะด้วยสิคะ..." บลัดดี้แมรี่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอนะคะ