ปาร์ตี้คืนนั้นกับยัยตัวดี

กลิ่นแชมเปญราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายควันบุหรี่จางๆ ในห้องสวีทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศน่าอภิรมย์ขึ้นเลยสักนิด ในทางกลับกัน... มันกลับชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาตวัดสายตามองการ์ดเชิญสีทองในมือด้วยความหงุดหงิดระคนสมเพช เพื่อนสนิทตัวดีของเธอยืนยันหนักแน่นว่างานปาร์ตี้สมาคมไฮโซคืนนี้มี ‘เบาะแส’ สำคัญเกี่ยวกับเอกสารลับที่บริษัทคู่แข่งกำลังเล่นสกปรก แต่สิ่งที่เธอเจอจริงๆ กลับมีแค่พวกเศรษฐีหน้าโง่ที่เอาแต่ยืนจิบเครื่องดื่มราคาแพงเคล้าเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ และการแต่งกายที่พยายามตะโกนบอกโลกว่า *ฉันรวยและว่างงานมาก* ให้ตายเถอะ... เธอไม่น่าหลงกลยัยเมษาตัวแสบเลยให้ตาย "มองหาใครอยู่เหรอคะคุณหนู หรือว่าหลงทางมาจากแผนกเสิร์ฟ?" น้ำเสียงเยعหยันที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอารินรดาต้องกลอกตาเป็นวงกลม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง เมษาปรากฏกายในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงผ่าสูงจนเกือบถึงโคนขา รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบบนริมฝีปากนั้นช่างขัดกับแววตาร้ายกาจคู่นั้นเสียเหลือเกิน "ถ้าสายตาของคุณไม่ได้มีไว้ประดับหน้าผากเฉยๆ เมษา น่าจะเห็นนะคะว่าฉันเดินเข้ามาทางประตูหลัก ไม่ได้มุดท่อระบายน้ำมาเหมือนบางคน" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากของเธอกวนประสาทเสียจนคนฟังหน้าตึงขึ้นมาทันที "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะรินรดา ระวังตัวไว้หน่อยเถอะค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ไฮโซกระเป๋าแบนอย่างเธอ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะชดใช้ค่าแชมเปญหกหยดบนพรมเปอร์เซียผืนนี้หรอก" เมษาเหยียดยิ้ม พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบท่าทางเหนือกว่า รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดอีกฝ่ายด้วยความมั่น "กระเป๋าจะแบนหรือหนา มันก็เรื่องของฉันค่ะ แต่ที่แน่ๆ... คงไม่ได้ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเกาะคานทองของใครบางคนเหมือนคุณหรอกนะ เมษา" เพล้ง! เสียงแก้วไวน์ในมือเมษาสั่นสะท้อนตามแรงอารมณ์ ดวงตาสวยเฉี่ยววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้จุดดำมืดเข้าอย่างจัง ก่อนที่เมษาจะทันได้เงื้อมือตบสั่งสอน รินรดาก็ชิงหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้โมโหที่สุดในสามโลกให้ ก่อนจะสาวเท้าหนีความน่ารำคาญตรงดิ่งไปยังระเบียงกระจกใสฝั่ง เธอแค่อยواกหาอากาศบริสุทธิ์หายใจ... ใครจะไปรู้ล่ะว่า ระเบียงด้านนอกที่ควรจะเงียบสงบ กลับไม่ได้ไร้ผู้คนอย่างที่คิด ประตูบานเลื่อนกระจกถูกผลักออก รินรดากวาดสายตามองความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนผืนน้ำเบื้องล่าง แต่แล้วฝีเท้าของเธอก็ต้องชะงักกึก เมื่อเงาร่างระหงของใครบางคนกำลังยืนพิงระเบียงเหล็กดัด ร่างนั้นสวมชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ เส้นผมสีดำสนิทปล่อยยาวสลวยคลอเคลียลาดไหล่บาง ท่าทีนิ่งเงียบราวกับรูปปั้นน้ำแข็งนั้นแผ่รังสีความเยือกเย็นออกมาจนขนลุกซู่ และที่แย่ที่สุด... ผู้หญิงคนนั้นกำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ขณะพยายามแกะสายสร้อยคอเพชรราคาแพงที่พันติดกับเส้นผมอย่างทุลักทุเล รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกขบขันระคนหมั่นไส้ "ถ้าจะใจร้อนขนาดนั้น ไว้รอบหน้าแนะนำให้ใช้กรรไกรตัดออกน่าจะเร็วกว่านะคะ" ร่างบางที่กำลังหงุดหงิดสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับมามองต้นเสียงทันที แววตาคู่คมกริบราวกับใบมีดตวัดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา" น้ำเสียงติดจะแหบต่ำ ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย รังสีความถือดีแผ่ซ่านออกมาจนรินรดารู้สึกได้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ ‘ยัยคุณหนูไฮโซทั่วไป’ ที่เธอเพิ่งปะทะด้วยเมื่อครู่ "ระเบียงนี่มันเขียนชื่อคุณแปะไว้หรือไงคะถึงเข้ามาไม่ได้? อีกอย่าง... ฉันไม่ได้อยากมารบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกนะ แค่บังเอิญผ่านมาเจอคนกำลังจะหัวขาดเพราะสร้อยคอเส้นเดียวเท่านั้นเอง" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่มีความเกรงกลัวเจือปนอยู่ในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย คริสตัลขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เธอเกลียดความวุ่นวาย เกลียดงานปาร์ตี้ไร้สาระพวกนี้ และยิ่งเกลียดพวกผู้หญิงปากกล้าที่ทำเป็นอวดดีไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ... ยิ่งเป็นยัยคนนี้ที่ยืนทำหน้ากวนประสาทอยู่ตรงหน้า ยิ่งทำให้เส้นความอดทนของเธอกำลังจะขาดสะบั้น "ถ้ารักตัวกลัวตาย... ก็ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" คริสตัลพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดวงตาคู่สวยหรี่มองรินรดาอย่างดูแคลน รินรดายิ้มมุมปาก ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงกว่าเล็กน้อยอย่างไม่มีทีท่าจะเกรงกลัว รัศมีคุกคามจากคนตรงหน้าไม่ได้ทำให้เธอถอยหลังเลยสักก้าว ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะในตัวเธออย่างประหลาด "ปากร้ายเป็นบ้าเลยนะคะ... คุณหนูน้ำแข็ง" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา รินรดาเอื้อมมือเรียวของตัวเองออกไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวจับเข้าที่สร้อยคอเพชรที่พันอยู่กับเส้นผมของอีกฝ่ายโดยที่คริสตัลยังไม่ทันได้ตั้งตัว "เธอ! ทำบ้าอะไรน่ะ—!" คริสตัลตาสว่างวาบ ร่างกายแข็งทื่อทันทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของรินรดาสัมผัสโดนผิวเนื้อต้นคอ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด กลิ่นหอมหวานประหลาดจากตัวรินรดาโชยเข้าจมูกจนสมองตื้อไปชั่วขณะ รินรดาไม่สนใจเสียงโวยวาย เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อโฟกัสกับการแกะปมสร้อยที่พันกันยุ่งเหยิง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนคริสตัลต้องเกร็งตัวแน่น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วจนน่าตกใจ ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความปั่นป่วนแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วท้อง "อยู่นิ่งๆ สิคะ... ขยับมากๆ เดี๋ยวก็บาดคอเอาหรอก หรือว่า... กลัวฉันเหรอคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา คลี่ยิ้มท้าทายที่ริมฝีปากหยักสวย ดวงตากลมโตสתกเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มดูลึกลับของคริสตัลพอดี ในระยะประชิดนี้ รินรเพิ่งสังเกตเห็นว่าภายใต้ความเย่อหยิ่งและท่าทีปากร้ายนั้น... มีบางอย่างซ่อนอยู่ ปมสร้อยถูกคลายออกได้สำเร็จในจังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาดังขึ้นใกล้ระเบียง ร่างสูงของบอดี้การ์ดในชุดสูทดำกำลังก้าวเข้ามาทางประตูพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้คริสตัลหน้าถอดสี "คุณคริสตัลครับ! คุณผู้ชายให้มาตามตัว... ทางคุณเมธus กำลังรอตกลงเรื่องงานหมั้นอยู่ข้างล่างครับ!" คริสตัลหน้าตึงขึ้นมาทันที แววตาไหววูบด้วยความชิงชังที่ปิดไม่มิด งานหมั้นคลุมถุงชนที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งคืนกำลังจะไล่ล่าเธอจนมุมแล้ว ในเสี้ยววินาทีแห่งความจนมุมนั้นเอง... คริสตัลไม่ได้หันไปมองบอดี้การ์ด แต่กลับคว้าข้อมือเรียวของรินรดาเอาไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะดึงร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาเซถลาปะทะกับแผ่นอกอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว รินรดาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ดวงตาทะเล้นเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังถูกดันชิดติดกับผนังกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างสูงของคริสตัลกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากจนสั่นระริก "ช่วยฉัน... ไม่งั้นฉันจะลากเธอไปจูบโชว์กลางงานให้ดู" ขอบคุณที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและร่วมเดินทางไปกับ "บลัดดี้แมรี่" นะคะ!