อย่าใจดีกับฉันให้มากนัก

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเพนท์เฮาส์หรู รินรดากวาดสายตามองเอกสารรายงานความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใส ปลายนิ้วเรียวเคาะลงเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ตัวเลขสีแดงฉานเหล่านั้นไม่ใช่แค่ความเสียหายทางธุรกิจ แต่มันคือหลักฐานชัดเจนว่า เมษา กำลังขยับหมากตบหน้าพวกเธออย่างเลือดเย็น "เธอคิดจะทำอะไรกันแน่..." รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลอดผ่านไรฟันอย่างขัดใจ "ไม่ได้คิดจะทำอะไร... แต่ยายงูพิษนั่นกำลังจะฮุบหุ้นล็อตสุดท้ายของเราต่างหากล่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากมุมห้อง คริสตัลก้าวออกมาจากเงาสลัวของระเบียง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองรินรดาด้วยความเรียบเฉย ทว่าลึก and เข้มข้นไปด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ หันขวับไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายทันที "พูดง่ายดีนี่คะคุณคริสตัล แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ได้ล้อเล่น เมษาไม่ได้แค่ประกาศสงคราม แต่มันกำลังจะพรากทุกอย่างที่เราสร้างมา... และคุณก็ยังยืนกอดอกทำหน้าตายอยู่ได้" "แล้วจะให้ฉันกรีดร้องตีโพยตีพายเหมือนเด็กๆ หรือไงคะ?" คริสตัลก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ช่องว่างระหว่างพวกเธอหดแคบลงจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย "หรือคุณกลัวว่า... ถ้าเราล้มละลายจริงๆ เราจะไม่มีข้ออ้างให้อยู่ใกล้กันต่อ?" คำพูดแทงใจดำนั้นทำ Rindara ชะงักไป ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยความถือดี เธอยืดอกขึ้นเผชิญหน้า ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่เซนติเมตรเดียว "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะคุณหนูผู้สูงส่ง ฉันแค่ไม่อยากเอาอนาคตตัวเองมาผูกติดไว้กับคน... ที่วันๆ เอาแต่สั่งๆๆ โดยไม่แคร์ความรู้สึกใคร" น้ำเสียงของรินรดาเฉียบคมพอๆ กับแววตา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงขึ้นทุกครั้งที่กลิ่นกายของคริสตัลโชยเข้าจมูกใกล้ๆ แบบนี้ คริสตัลไม่ตอบทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่มือเรียวสวยจะยกขึ้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงที่ข้างแก้มของรินรดาแผ่วเบา รินรดาสะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟอ่อนๆ ช็อต ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่เข้ามาจู่โจมอย่างไร้ทางป้องกัน "ถ้าฉันไม่แคร์..." คริสตัลกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นน้อยๆ จนรินรดาจับสังเกตได้ "ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้... เพื่อรอให้คุณด่าฉันแบบนี้หรอกนะคะ รินรดา" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าที่เกราะป้องกันหัวใจของรินรดาจะทานทนไหว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่พวกเธอเกือบจะข้ามเส้นกั้นบางๆ นั้นผุดขึ้นมาในหัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน *ไม่ได้นะ... รินรดา เธอจะใจอ่อนให้คนคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด* รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักไหล่บางของคริสตัลให้ออกห่างอย่างแรง ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกและหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด "หยุดเถียงด้วยวิธีนี้สักทีค่ะ!" รินรดาถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ลมหายใจหอบกระชั้น "อย่าทำดีกับฉัน... อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันขาดคุณไม่ได้แบบนี้!" คริสตัลชะงักไป ดวงตาสีนิลไหววับ ร่องรอยความเย็นชาหลุดร่อนออก เผยให้เห็นความเจ็บปวดวูบหนึ่งที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ "ฉัน... ทำดีกับคุณงั้นเหรอ?" เจ้าตัวทวนคำเสียงแผ่ว "ฉันแคร์คุณ... มันกลายเป็นเรื่องผิดมหันต์เลยหรือไง รินรดา" "ใช่! มันผิด!" รินรดาสวนกลับเสียงสั่น รื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นที่เธอพยายามกัก The flood ไว้ "เพราะถ้าเรายิ่งผูกพันกันมากเท่าไหร่... เมื่อถึงวันที่เกมนี้จบลง คนที่จะเจ็บเจียนตายก็คือฉัน! คุณมีทางเลือก มีอาณาจักรของคุณให้ปกป้อง แต่ฉันมีแค่ตัวกับหัวใจ... ซึ่งตอนนี้คุณกำลังจะแย่งมันไปหมดแล้ว!" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คริสตัลยืนนิ่งค้าง ราวกับคำพูดทุกคำของรินรดากรีดแทงลงกลางใจ คุณหนูผู้เย่อหยิ่งไม่เคยรู้เลยว่า ท่าทีเย็นชาของตัวเองจะกลายเป็นกรงขังที่ทำร้ายคนที่เธอรักทางอ้อม ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรทำลายความเงียบงั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—แบบไม่มีมารยาท และตามมาด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาหน้าตาเฉย รินรดาและคริสตัลหันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกันด้วยความตกใจ ร่างสูงโปรดของเมษาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากสีชาด ในมือเรียวถือแท็บเล็ตเครื่องหรูที่มีกราฟแสดงหุ้นดิ่งลงเหวโชว์หรา เมษากวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาสสมเพชเวทนาเจือความสะใจ "อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะ ขัดจังหวะเวลาซาบซึ้งหรือเปล่าเอ่ย?" เมษากวาดสายตาสำรวจรินรดาที่มีคราบน้ำตาคลอเบ้ากับคริสตัลที่ยืนหน้าตึงเครียด ก่อนจะหัวเราะคิกคักในลำคอ "พอดีฉันเอา "ของขวัญชิ้นสุดท้าย" มาส่ง... ก่อนที่พวกเธอจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะยืนน่ะค่ะ" เมษาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ตุบ* รินรดาก้มมองซองเอกสารนั้น หัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นว่าสิ่งที่อยู่ข้างในคือระเบิดเวลาที่จะทำลายทุกสิ่ง คริสตัลขยับตัวก้าวไปบังรินรดาไว้ข้างหลังทันที ดวงตาสีนิลฉายแววอำมหิตขึ้นมาอย่างน่ากลัว เมษายิ้มกริ่ม แตะปลายนิ้วลงที่มุมปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "เซ็นซะนะคะ... เพราะไม่งั้น พรุ่งนี้เช้า คุณจะได้เห็นคนที่คุณรักที่สุด ถูกไล่ออกไปนอนข้างถนนอย่างไร้ที่ซุกหัวนอนค่ะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและหน่วงนี้มาด้วยกันนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าเดือดกว่านี้แน่นอนค่ะ!