ความหึงหวงระดับสิบ

กระดาษแผ่นบางในมือยังคงทิ้งความอุ่นของไอร้อนจากปลายนิ้วที่เพิ่งจรดลายเซ็นลงไป รินรดามองข้อความข่มขู่ที่เพิ่งถูกบังคับให้ยอมจำนนเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่เกมที่อันตรายเกินกว่าจะถอนตัว แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความโกรธขึงที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดมันร้อนระอุเสียยิ่งกว่าความกลัวใดๆ ประตูห้องทำงานส่วนตัวถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนบานไม้เนื้อดีกระแทกกับผนังด้านข้างเสียงดังสนั่น แรงลมจากการเปิดประตูฉุดกระชากให้เส้นผมสีเข้มของรินรดาปลิวไสว คริสตัลยืนหอบหายใจอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยราวน้ำแข็งบัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ สีหน้าของคุณหนูตระกูลใหญ่บิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนเกินเยียวยา ร่างระหงก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่รินรดาไม่ทันตั้งตั้งรับ "สนุกมากไหมคะกับการทำตัวเป็นฮีโร่ผู้เสียสละ?" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ คริสตัลไม่ได้มองหน้าเธอก่อนหน้านี้ หล่อนเห็นแค่ภาพบาดตาภาพนั้น... ภาพที่รินรดากำลังก้มลงจรดปากกาลงบนเอกสารข้อตกลงที่เมษานำมาเสนอ เพื่อแลกกับการปกป้องใครอีกคนให้พ้นจากเงื้อมมือของอำนาจมืด "คุณพูดเรื่องอะไรของ0คุณอีก คริสตัล?" รินรดาขมวดคิ้วแน่น ปิดเอกสารฉบับนั้นลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า ความพยายามที่จะใจเย็นระเหิดหายไปเมื่อเจอท่าทีไร้เหตุผลแบบนี้ "อย่ามาตีหน้าซื่อใส่ฉันนะ!" คริสตัลตบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น ดวงตาคู่คมจดจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คิดว่าฉันโง่มากใช่ไหม? ถึงไม่รู้ว่าเธอเอาตัวเองไปแลกกับอะไรมา เพื่อปกป้องยัยเด็กฝึกงานคนนั้น... ห่วงเขานักใช่ไหมคะ? กลัวเขาจะไม่มีที่ซุกหัวนอน จนต้องยอมเซ็นสัญญาขายวิญญาณให้ผู้หญิงสารเลวอย่างเมษาเนี่ยนะ!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ถูกบิดเบือนด้วยความเข้าใจผิด รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบเมื่อจับกระแสอารมณ์ที่แท้จริงภายใต้คำพูดเผ็ดร้อนนั้นได้ ยัยคุณหนูเอาแต่ใจคนนี้... กำลังหึงเธออยู่สินะคะ? "คุณกำลังเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะคะ คริสตัล..." รินรดาผ่อนลมหายใจยาว พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ "ฉันไม่ได้..." "ไม่ต้องมาแก้ตัว!" คริสตัลสวนกลับทันควัน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่พุ่งทะยานจนเกินควบคุม คุณหนูผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังแสดงด้านที่เปราะบางที่สุดออกมาต่อหน้ารินรดา "เธอเห็นฉันเป็นอะไรคะ รินรดา? เป็นตัวตลกในสายตาเธอเหรอ? คิดจะทำอะไรก็ทำ ไม่เคยเห็นหัวฉัน ไม่เคยคิดจะปรึกษา ทั้งที่ฉัน... ทั้งที่ฉันคอยปกป้องเธออยู่แท้ๆ!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับเสียงที่สั่นเครือ ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก คริสตัลเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ เกลียดที่ตัวเองต้องมานั่งโมโหจนแทบคลั่งเพราะผู้หญิงตรงหน้า เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมดันไปใส่ใจคนปากแข็งคนนี้มากเกินความจำเป็น รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างยามเผชิญหน้ากับความกดดัน กลับอ่อนยวบลงทันทีเมื่อได้เห็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลออยู่ริมขอบตาคู่สวยนั้น ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกปวดหนึบในอก มือเรียวบางก้าวเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะเอื้อมมือไปแตะไหล่บางเพื่อปลอบประโลม แต่คริสตัลกลับสะบัดหนีอย่างแรงราวกับรังเกียจ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "คริสตัล ฟังฉันก่อนสิคะ..." รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ที่คุณเห็นเมื่อกี้มัน..." "ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!" คริสตัลตะคอกกลับทั้งน้ำตา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความโกรธปนน้อยใจ "ออกไปให้พ้นหน้าฉัน! กลับไปหาคนที่เธอปกป้องโน่นเลยค่ะ ไปสิ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันch คริสตัลหันหลังให้ หันหน้าเข้าหากระจกบานใหญ่เพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมา ร่างบางสะท้านน้อยๆ จากแรงสะอื้นที่ถูกกลืนกลับเข้าไปในลำคอ ท่าทีที่ดูแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโดดเดี่ยวอ้างว้างจนน่าใจหาย รินรดายืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ความดื้อรั้นและปากแข็งของอีกฝ่ายกลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นกลางระหว่างพวกเธอ รินรดากัดริมฝีปาก ตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวมกอดเอวบางไว้แน่นโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันได้ตั้งตัว "ปล่อยนะ!" คริสตัลดิ้นรนสุดแรงเกิด พยายามแกะมือที่โอบกอดอยู่ออก "บอกให้ปล่อยไงคะคนใจร้าย..." "ถ้าไม่ปล่อย คุณจะทำไมคะ?" รินรดาซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจังกระซิบข้างใบหู "โกรธฉันขนาดนี้ หึงฉันมากเลยใช่ไหมคะคุณหนูคนสวย" "ใครหึงเธอกันยะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย!" คริสตัลปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนยวบลงตามแรงกอดกระชับ รินรดายิ้มบางๆ ที่มุมปาก หัวใจพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกำลังจะเอ่ยปากอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กระจ่างชัด เพื่อคลายความเข้าใจผิดที่บنสุมอยู่ในใจคนตรงหน้า ทว่า... ก่อนที่คำอธิบายบทแรกจะหลุดออกจากริมฝีปาก เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองชะงักค้าง รินรดากระชับกอดแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ขณะที่คริสตัลหันขวับไปมองบานประตูด้วยความตกใจ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอนุญาต ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เมษาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือถือเอกสารอีกชุดหนึ่งไว้มั่น สายตากวาดมองภาพความแนบชิดของทั้งคู่ด้วยความขบขันระคนสมเพช "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณหนูกับเด็กในคาถาเข้าซะแล้วสิคะ?" เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ลากสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่รินรดา "แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ เพราะเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อกี้... ดูท่าทางคุณรินรดาคงต้องรีบตัดสินใจให้เร็วกว่าเดิมซะแล้วล่ะค่ะ" รินรดาสบตากับเมษา แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายขึ้นมาทันที ขณะที่คริสตัลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงของอดีตคู่หมั้นจอมเจ้าเล่ห์ แต่ทว่า... สิ่งที่เมษาพูดต่อมา กลับทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว "เพราะตอนนี้... ตำรวจกำลังไปที่อพาร์ตเมนต์ของน้องสาวคุณรินรดาแล้วค่ะ ในข้อหา... ลักทรัพย์บริษัท" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะฟินและจิกหมอนไปกับความซึนของยัยคุณหนูกันนะคะ!