เย็นชาใส่กันแบบนี้หรือ

ความเงียบในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูสไตล์โกธิคชวนอึดอัดเสียจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กลายเป็นเสียงคำรามกึกก้องในโสตประสาท รินรดายืนกอดอกแน่น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบขึ้นด้วยข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองร่างเพรียวระหงของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คริสตัล... คุณหนูตระกูลผู้ดีเก่าที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและปากร้ายเป็นอาวุธ ปฏิเสธที่จะปริปากพูดกับเธอมาสามสิบหั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่ที่ข่าวเรื่องตำรวจบุกอพาร์ตเมนต์ของน้องสาวเธอถูกส่งตรงเข้ามาในโทรศัพท์เครื่องนั้น "คุณจะเงียบใส่ฉันไปถึงไหนคะ คุณคริสตัล" รินรดาทนไม่ไหว เป็นฝ่ายเปิดฉากทำลายกำแพงความเงียบ น้ำเสียงของเธอเจือปนทั้งความหงุดหงิดและความร้อนรนที่พยายามกด คริสตัลไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ปลายเรียมนิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตยังคงเคาะบนโต๊ะไม้ราคาแพงเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับรินรดาล่องหนไปจากห้องนี้ ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทดูเย็นชาและน่าเกรงขามยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "คนที่ควรจะถามคำถามนั้น... ควรเป็นฉันมากกว่านะคะ คุณรินรดา" เสียงหวานติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นในที่สุด ทว่ามันไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย คริสตัลเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาสีฟ้าใสคู่นั้นว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณกล้าดียังไงถึงปิดบังเรื่องที่น้องสาวคุณแอบถ่ายข้อมูลโปรเจกต์ลับของบริษัทไปขายให้เมษา" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะถูกกล่าวหา แต่เป็นเพราะแววตาที่อีกฝ่ายส่งมามันเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "ฉันบอกแล้วไงคะว่าน้องฉันไม่ได้ทำ! ยัยนั่นถูกใส่ร้าย!" รินรดาเผลอตบโต๊ะเสียงดังด้วยความเหลืออด "และที่คุณเงียบใส่ฉันข้ามวันข้ามคืนแบบนี้... เพราะคุณคิดว่าฉันมีส่วนรู้เห็นด้วยสินะคะ?" "แล้วมันน่าแปลกตรงไหนล่ะคะ?" คริสตัลผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากท่าทีคุกคามแต่นุ่มนวลทำให้รินรดาต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "หลักฐานมันคาตา ตำรวจไม่ได้จับคนผิดง่ายๆ หรอกนะคะ... และที่สำคัญที่สุด คุณมักจะปกป้องคนในครอบครัวเสมอ ต่อให้พวกเธอจะทำผิดมหันต์แค่ไหนก็ตาม" "คุณกำลังดูถูกฉัน!" รินรดาพุ่งเข้าประชิดโต๊ะทำงาน แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธขึง "เราอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน ทำไมคุณถึงไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง! เย็นชาใส่กันแบบนี้หรือคะที่คุณเรียกว่า... คนที่แคร์กัน" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย รินรดารีบเม้มปากสะกดกลั้นความอ่อนแอที่เกือบจะทะลักออกมา เธอไม่เคยคิดจะยอมแพ้ให้ใครเห็นน้ำตา โดยเฉพาะกับคุณหนูจอมเผด็จการคนนี้ คริสตัลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นไหววูบชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นอายความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวของหญิงสาวตรงหน้า "เพราะฉันแคร์คุณนี่แหละค่ะ... ฉันถึงต้องโกรธ" คริสตัลกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ "คุณคิดว่าฉันเจ็บปวดน้อยกว่าคุณเหรอคะ ที่ต้องนั่งมองคนที่ตัวเองรัก... กำลังทำลายตัวเองด้วยการปกป้องคนผิด?" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธที่คุกรุ่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความสั่นไหวรุนแรง เธอจ้องมองนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววความน้อยใจซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันไม่ได้พูดซ้ำค่ะ" คริสตัลเบือนหน้าหนีเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่น ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่ลดระดับลงเหลือเพียงความดื้อรั้นแบบเด็กๆ ที่หาดูได้ยาก "แต่ถ้าคุณยังดื้อดึงจะวิ่งเต้นช่วยน้องสาว โดยไม่ยอมฟังคำเตือนของฉัน... เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก" "คุณคริสตัล!" รินรดาร้องเรียกด้วยความเหลืออด เธอเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้ทันทีก่อนที่คริสตัลจะหมุนตัวเดินหนี "คุณจะตัด "ปล่อยค่ะ!" คริสตัลสะบัดแขนออกเบาๆ แต่ไม่ได้รุนแรงอย่างที่ปากพูด ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังสนั่นก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ขณะที่คริสตัลปรับสีหน้ากลับมาเป็นคุณหนูผู้เยือกเย็นในเสี้ยววินาที "เข้ามาค่ะ!" คริสตัลเอ่ยเสียงเรียบ ประวัติศาสตร์ความเงียบงันและสงครามประสาทถูกพังทลายลงทันที เมื่อประตูห้องเปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของเลขาฯ ส่วนตัวที่หอบแฟ้มเอกสารหนาเตอะเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "คุณคริสตัลคะ... แย่แล้วค่ะ!" เลขาฯ สาวหอบหายใจถี่รัว "สายจากสถานีตำรวจโทรมาแจ้งด่วน... หลักฐานทั้งหมดที่ใช้จับกุมน้องสาวของคุณรินรดา... ถูกตรวจสอบพบว่าเป็นของปลอมค่ะ! และคนที่อยู่เบื้องหลังการจัดฉากทั้งหมด... คือคุณเมษาค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับกลับมามองหน้าคริสตัลทันที ดวงตาสีฟ้าของคริสตัลไหวระริก รisงตึงเครียดในห้องเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่คุณหนูจอมเย็นชาจะค่อยๆ หันมาสบตากรุ่นโกรธกับรินรดาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่จะรีบกลับมาเสิร์ฟความฟินและดราม่าแซ่บๆ ให้ในตอนถัดไปอย่างแน่นอนค่ะ!