เดทลับๆ นอกเมือง

เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังลอดมาจากลำคอของเมษา ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีงาช้างก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยกราดมองรินรดาที่ยังคงนั่งอยู่บนตักของคริสตัลบนโซฟาตัวยาวด้วยสายตาที่อ่านยาก—มันเคลือบด้วยความห่วงใยปลอมๆ แต่วาวโรจน์ด้วยไฟริษยาที่เผาไหม้อยู่ภายใน "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะคะ" เมษาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนริมฝีปากสีพีชช่างดูขัดแย้งกับประกายตาคมกริบที่จ้องเขม็งมายังรินรดา รินรดาไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือลิบลี้หนีหายอย่างที่คนมีความผิดมักจะเป็น เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ แต่ก็ยังคงจงใจนั่งเบียดชิดอยู่ข้างกายของคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่ยอมขยับถอยห่างออกไปไหนง่ายๆ "รู้ตัวก็ดีค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึก "เพราะปกติแล้วมารยาทพื้นฐานของการเข้าบ้านคนอื่น คือการกดกริ่งหน้าประตู ไม่ใช่ถือวิสาสะเดินเข้ามาทำหน้าแปลกใจกับภาพที่เห็น" คริสตัลที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอด ปล่อยให้ความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบ เธอกวาดสายตาคมดุไปยังอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาไร้เยื่อใย ปากร้ายๆ ถูกเม้มเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดออกมา "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้ เมษา" คริสตัลถามเสียงห้วนจัด ไร้ซึ่งความเกรงใจใดๆ "แล้วข้าวของเครื่องใช้ที่ฉันสั่งให้ย้ายออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้หมดแล้ว ทำไมเธอถึงยังยืนหน้าสลอนอยู่ตรงนี้ได้อีก" เมษาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มหวานเสแสร้งเกือบจะหลุดร่วง แต่เธอก็ยังรวบรวมความด้านชาแล้วเดินเข้ามาใกล้โซฟามากขึ้น ส่งสายตาวอนขอความเห็นใจที่ดูจอมปลอมสิ้นดีมาให้คริสตัล "เมษาแค่เป็นห่วงคุณคริสตัลนะคะ..." เธอกล่าวเสียงเครือ ทำทีเป็นไช้ผ้าเช็ดหน้าซับหัวตา "ช่วงนี้มีข่าวลือเรื่องธุรกิจไม่ค่อยดี แถมคุณคริสตัลยังพา... คนนอก เข้ามาพักผ่อนส่วนตัวถึงรีสอร์ตตากอากาศนอกเมืองแบบนี้ เมษาเกรงว่าภาพลักษณ์ของคุณจะเสียหายค่ะ" "คนนอก?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน "คนที่ยืนทำหน้าเป็นห่วงเป็นใยทั้งที่เขาไล่ทางอ้อมแล้วเนี่ย น่าจะเรียกว่า 'คนหน้าทน' มากกว่านะคะ คุณเมษา" "ริน!" เมษาตวัดเสียงสูงใส่ด้วยความเหลืออด เผลอหลุดมาดกุลสตรีผู้เพียบพร้อมไปชั่วขณะ "ทำไมคะ? เรียกชื่อฉันซะเสียงดัง ฟังดูคิดถึงฉันมากเลยนี่นา" รินรดาเอียงคอยิ้มเยาะ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจังหวะการต่อปากต่อคำนี้ทำให้เธอรู้สึกสนุกเสียยิ่งกว่านั่งมองวิวทะเลสาบนอกหน้าต่างเสียอีก แต่ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองสาวจะลุกลามไปมากกว่านี้ คริสตัลก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวระหงในชุดลำลองเนื้อดีแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอีกระดับ คุณหนูตระกูลใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเมษาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว "ฟังให้ดีนะ เมษา..." คริสตัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ เย็นเยียบ และทรงพลัง ชนิดที่ทำให้คนฟังต้องสะท้าน "นี่คือรีสอร์ตส่วนตัวของฉัน และคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น คือคนที่ฉัน 'อนุญาต' ให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของฉันได้... ส่วนเธอ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ" เมษากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แม้ภายนอกจะพยายามรักษาฟอร์ม แต่ความพ่ายแพ้ฉายชัดอยู่บนใบหน้า "คุณคริสตัลใจร้ายกับเมษาเกินไปแล้วนะคะ... ระวังเถอะค่ะ ผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่ได้หวังดีกับคุณเหมือนที่คุณคิดก็ได้" เมษาทิ้งท้ายด้วยคำขู่ลอดไรฟัน ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ ปัง! เสียงประตูไม้บานใหญ่ปิดกระแทกตามหลังการจากไปของแขกไม่ได้รับเชิญ ทิ้งให้ห้องรับแขกกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ แม้จะปากเก่งและต่อปากต่อคำได้อย่างไม่เป็นรองใคร แต่ลึกๆ แล้วความวุ่นวายที่เมษาหอบเข้ามาก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ทริปพักผ่อนนอกเมืองที่ควรจะสงบสุขและเต็มไปด้วยความหวานซึ้ง กลับต้องมาสะดุดเพราะผู้หญิงจอมปลอมคนนั้น "น่ารำคาญชะมัด" รินรดาพึมพำเบาๆ พร้อมกับทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนล้า ทว่า ความเงียบไม่ได้ดำเนินอยู่นานนัก เมื่อสัมผัสอุ่นร้อนของปลายนิ้วเรียวเอื้อมมาแตะที่คางของเธอ บังคับให้ใบสวยต้องเงยขึ้นสบตา เจ้าของมือคู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น—คริสตัล ที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ดวงตาสีเข้มคู่สวยที่มักจะเย็นชาราวกับน้ำแข็งในยามปกติ ตอนนี้กลับสะท้อนภาพของเธอไว้อย่างชัดเจน และมีความอ่อนโยนระคนความหึงหวงเจืออยู่ลึกๆ จนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ "ไปสนใจเธอยัยนั่นทำไม..." คริสตัลเอ่ยเสียงพร่า ประโยคตัดพ้อเล็กๆ เจืออยู่ในน้ำเสียงปากร้ายนั้น "เธอควรจะสนใจฉันมากกว่านะ... รินรดา" เคมีที่กรุ่นไอความเสน่หาแผ่ซ่านออกมาระหว่างคนทั้งคู่ ความใกล้ชิดที่แนบแน่นขึ้นหลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ตึงเครียด ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นรัวระส่ำ เธอมองริมฝีปากที่เอาแต่พูดจาขัดหูแต่กลับดึงดูดใจอย่างประหลาด ก่อนจะแกล้งยิ้มยั่วแล้วตอบกลับเสียงเบา "อ้าว... ก็นึกว่าคุณหนูคริสตัลชอบให้คนอื่นมาวุ่นวายเสียอีกค่ะ เห็นต้อนรับขับสู้... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดกวนประสาทของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว จูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจและดื้อรั้น ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหา คริสตัลกดน้ำหนักลงมาแนบชิด เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือเรียวโอบประคองท้ายทอยของรินรดาไว้ไม่ให้หลบหนีไปไหน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจในวินาทีแรก ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ ปิดลง ยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามที่อีกฝ่ายมอบให้ มือบางยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของคนตรงหน้า ลูบไล้เส้นผมสลวยเพื่อระบายความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกจุดประกายด้วยไฟเสน่หาที่ร้อนแรงเกินกว่าจะต้านทาน นานนับนาทีกว่าคริสตัลจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ใบหน้าหวานของคุณหนูตระกูลใหญ่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาฉ่ำน้ำมองมาที่เธอด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ทีหลัง... อย่าเอาเวลาของเราไปสนใจคนอื่นอีก เข้าใจไหมคะ" คริสตัลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเอาแต่ใจแต่น่าเอ็นดูจนรินรดาใจสั่น รินรดายกยิ้มมุมปาก เตรียมจะอ้าปากแซวกลับตามนิสัยเดิม ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก สีหน้าซีดเผือดจนผิดปกติ "คุณคริสตัลครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางบริษัทใหญ่ที่เมืองหลวงโทรมาแจ้งด่วน หุ้นของเราถูกเทขายอย่างหนักโดยปริศนา และคนที่ถือครองหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดในตอนนี้... คือคนของตระกูลเมษาครับ!" รินรดาและคริสตัลผละออกจากกันทันที ดวงตาทั้งคู่หันขวับไปมองหน้ากันด้วยความตก ความสุขสงบชั่วข้ามคืนมลายหายไปในพริบตา เมื่อพวกเธอตระหนักได้ว่า... การปรากฏตัวของเมษาเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่การมาตามตื๊อด้วยความริษยา แต่มันคือ "สัญญาณเตือนภัย" ของเกมธุรกิจที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากพวกเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสุกงอมของยัยตัวแสบกับคุณหนูเย็นชานะคะ!