ความลับในมือถือ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าลอยวนอยู่ในห้องแต่งตัวส่วนตัวของคริสตัล ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะช็อตหัวใจให้หยุดเต้นได้ทุกเมื่อ รินรดายืนกอดอกพิงขอบตู้เสื้อผ้า สายตาคมกริบกวาดมองแผ่นหลังบางของคุณหนูตระกูลดังที่กำลังวุ่นวายอยู่กับเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานริมกระจกบานยักษ์ คำประกาศกร้าวจากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท *“เตรียมตัวรับมือให้ดี... คราวนี้ฉันไม่ปล่อยให้เธอรอดแน่ รินรดา”* แต่รอดจากอะไรล่ะ? รอดจากการโดนแกล้ง หรือรอดจากการโดนยัยคุณหนูจอมซึนคนนี้ขโมยหัวใจไปกันแน่? "มองอะไรของเธอ หน้าฉันมีตัวหนังสือเขียนไว้หรือไง" เสียงราบเรียบติดจะห้วนกระด้างเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันมามอง เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เงินยังคงก้มหน้าเซ็นเอกสาร แต่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่า... คนที่ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนา ทำไมถึงยังเก็บของมีค่าของฉันไว้ใกล้ตัวขนาดนั้น" รินรดาแกล้งเย้า เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มนุ่มแต่น่าหมั่นไส้ทำเอาคริสตัลชะงักมือที่ถือปากกา คุณหนูน้ำแข็งวางปากกาลงเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะฉายแววหยิ่งทะนงในตอนนี้กลับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ร่างระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาด้วยมาดคุณหนูผู้ทรงอิทธิพล แต่ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ กลับทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย รินรดา เธอก็แค่... หมากตัวหนึ่งในเกมของฉัน" คริสตัลเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาเกราะกำบังอันเย็นชา ดวงตาสีไพลินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "หมากที่ฉันจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" "หรอคะ?" รินรดาขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนแผ่นหลังชิดติดขอบตู้เสื้อผ้า ไหล่ชนไหล่ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "ถ้าเป็นแค่หมาก... ทำไมมือของคุณหนูถึงได้สั่นตอนที่ยืนใกล้ฉันล่ะคะ" "ฉันไม่ได้สั่น!" คริสตัลเสียง 3 อ็อกเทฟทันที พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ความซึนเดระเระพุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก เธอเงื้อมือขึ้นทำท่าจะผลักรินรดาให้ออกห่าง แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ปิ๊ง!* คริสตัลสะดุ้งสุดตัว รีบเบี่ยงสายตาหนีจากใบหน้าเจ้าเล่ห์ของรินรดาแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่โต๊ะทันที เพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธ รินรดายืนกอดอกมองตามด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนหมั่นไส้ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคริสตัลที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความตัวอักษรที่เด้งขึ้นมาจากแอปพลิเคชันแชทลับ—แชทที่คริสตัลใช้คุยกับ 'เพื่อนสนิท' หรือใครสักคนที่เธอจงใจซ่อนไว้ ด้วยสัญชาตญาณของสาวมั่นผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร รินรดาก้าวเท้าสามก้าวเข้าประชิดตัวคริสตัลที่กำลังก้มหน้าหยิบมือถือขึ้นมาพอดี มือเรียวยาวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของอีกฝ่ายไว้แน่น "เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ รินรดา!" คริสตัลอุทานลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกจู่โจมระยะประชิด "ขอดูหน่อยสิคะ ว่าคุณหนูคนสวยกำลังนินทาอะไรฉันให้ใครฟังอยู่" รินรดาไม่พูดเปล่า ใช้มืออีกข้างปัดหน้าจอปลด ล็อก (ด้วยความบังเอิญหรือเซנסของความผูกพันที่ทำให้เธอเดารหัสผ่านสี่ตัวท้ายเป็นวันเกิดของตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อ) และเปิดหน้าต่างแชทนั้นขึ้นมาทันที คริสตัลหน้าซีดเผือด พยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน "อย่านะ! รินรดา ส่งคืนมาเดี๋ยวนี้! นั่นมันความเป็นส่วนตัวนะ!" "อุ๊ย... ไหนดูซิคะ" รินรดาลดเสียงลงเป็นกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดอ่านข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคริสตัลที่ยืนตัวแข็งทื่อ ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นด้วยความลุ้นระทึกราวกับนักโทษรอฟังคำพิพากษา บนหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบเผยให้เห็นบทสนทนาระหว่างคริสตัลกับเพื่อนสนิทในกลุ่มปิด *[Crystal]: "ยัยเด็กบ้านั่น... วันนี้ก็ยังกวนประสาทฉันไม่เลิก ปากเก่งเป็นบ้าเลย"* *[Friend]: "แล้วแกทำอะไรเขาหรือยังล่ะ หรือแพ้ทางเขาอีกแล้วคุณหนูคริสตัล?"* *[Crystal]: "ใครแพ้ทางไม่มีทาง! ...แต่... ยัยนั่นเวลาตั้งใจทำงานก็น่ารักดีนะ... แบบ... น่ารักชิบหายเลยจนฉันไม่อยากให้ใครมองนอกจากฉัน... ฉันควรทำยังไงดีวะแก ไม่อยากให้รู้ว่าคลั่งรักเลยอ่ะ กลัวเสียฟอร์ม"* รินรดาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา รอยยิ้มร้ายกาจค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นทีละน้อย จนกลายเป็นรอยยิ้มละมุนที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเอ็นดูระคนกัน เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกลับไหวววมอบความอบอุ่นซ่านลึกเข้ามาถึงขั้วหัวใจ ที่แท้... ยัยคุณหนูจอมหยิ่งคนนี้ไม่ได้เกลียดเธอเลยสักนิด ตรงกันข้าม... กลับซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนล้นปรี่ในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ "น่ารัก... ชิบหายเลยงั้นเหรอคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของข้อความ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือแววเย้าแหย่ชัดเจน "นี่ชมหรือด่าคะเนี่ย คุณหนู" คริสตัลเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีไพลินหลบวูบไม่กล้าสู้สายตา ใบหน้าร้อนผ่าวราcomจะระเบิด มือไม้สั่นเทาด้วยความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก รัศมีความเย็นชาที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงเด็กสาวขี้เขินคนหนึ่งที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา "ทะ... เธอไม่มีสิทธิ์มาอ่านแชทคนอื่นนะ! เอาคืนมาตรr! ยัยตัวแสบ!" คริสตัลแหวลั่น พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งมือถือคืน แต่รินรดากลับยกมือถือขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยส่วนสูงที่ได้เปรียบทำให้คริสตัลทำได้เพียงเขย่งปลายเท้า ไขว่คว้าไปมาจนร่างบางแนบชิดติดกับอกของรินรดาโดยปริยาย กลิ่นหอมหวานจากเรือนร่างของคริสตัลลอยอบอวลเข้าจมูก รินรดาก้มมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู แววตาซึนๆ ที่พยายามจะดุแต่กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนเธออดใจไม่ไหว รินรดาใช้มืออีกข้างรวบเอวบางของคริสตัลเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง คริสตัลอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อของรินรดาเพื่อพยุงตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างสบประสานกับนัยน์ตาพราวระยับของรินรดาในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจเป่ารดกัน "ปากบอกว่าเกลียดฉัน แต่ในแชทบอกว่าคลั่งรักฉันซะขนาดนี้..." รินรดากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวน "จะให้ฉันเชื่อปากเธอ หรือจะให้ฉันเชื่อหัวใจเธอดีล่ะคะ... คริสตัล" คริสตัลหายใจติดขัด สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว หัวใจเต้นโครมครามดังสนั่นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความลับที่อุตส่าห์ซ่อนไว้ถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก แถมยังมาโดนรุกฆาตด้วยสายตาหวานเชื่อมคู่นี้อีก "ปล่อยนะ... คนฉวยโอกาส..." คริสตัลพึมพำเสียงเบาราวกับเสียงแมว, เปลือกตาสั่นระริกหลบสายตา แพขนตายาวงอนทาบลงบนพวงแก้มแดงจัด รินรดายิ้มละมุน ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบกำลังเติบโตจนเกินจะต้านทาน ทั้งสองคนจ้องมองกันในบรรยากาศที่หวานล้ำและเร้าใจ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจของกันและกันเป็นพยาน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของรินรดากำลังจะโน้มลงไปประทับรอยจูบพิสูจน์ความจริงใจบนเรียวปากอิ่มสีระเรื่อของคนปากแข็ง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะโดยไม่รออนุญาต! "คุณหนูคริสตัลคะ... ดิฉันเอาเอกสารด่วนมาให้—อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" ร่างของเมษา อดีตคู่หมั้นสาวสวยหวานแต่ซ่อนพิษสงรอบตัว ยืนชะงักค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองภาพความแนบชิดสนิทสนมของคนทั้งคู่บนโซฟาด้วยแววตาวาวโรจน์ที่ฉายประกายความริษยาออกมาชัดเจน รอยยิ้มเสแสร้งถูกยกขึ้นบนใบหน้าหวานหยาดเยิ้มทันที ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนที่ 17 ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความซึนของยัยคุณหนูคนนี้ไปพร้อมกับบลัดดี้แมรี่นะคะ