เมื่อยัยเด็กดื้อเริ่มสู้

เสียงหัวing ในลำคอเบาๆ ของรินรดา ดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาในห้องทำงานส่วนตัวที่อวลไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด เมษาที่ยืนฉีกยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่ข้างโต๊ะทำงานหรูหราถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกราคาแพงแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อประโยคท้าทายเมื่อครู่ถูกตอกกลับด้วยความนิ่งสงบเกินคาดจากปากของคนที่ควรจะจนมุม แต่คนที่แสดงอาการชัดเจนที่สุดกลับไม่ใช่ผู้บุกรุกหน้าหวาน หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยชาและถือตัว คริสตัลขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ที่เห็นอีกฝ่ายทำตัวใจเย็นเป็นทองไม่รู้ร้อนในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ หล่อนเกลียดรอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายชอบส่งมาให้ ยิ่งกว่าเกลียดความจริงที่ว่าหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ดวงตาสองคู่นั้นสบประสาน "คิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมสนุกอยู่หรือไง รินรดา" คริสตัลเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ปรี่เข้ามาประชิดตัวร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ มือเรียวสวยเอื้อมไปบีบปลายคางมนของอีกฝ่ายไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยวแกแกมโมโห "กำหนดเส้นตายอะไรของเธอ... อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นกับฉันนะ" รินรดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอปล่อยให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบของคนตรงหน้าเชยคางขึ้น บดบังความหวั่นไหวชั่ววูบไว้ภายใต้แววตาท้าทายที่พราวระยับ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย้ายวนเฉพาะตัวของคริสตัลลอยวนอยู่รอบตัว จนคนถูกคุกคามต้องแกล้งเอียงคอหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มือซนๆ ของเธอกลับไม่ยอมอยู่เฉย รินรดายกมือขึ้นแตะเบาๆ ที่ข้อมือเรียวที่บีบคางเธออยู่ ก่อนจะออกแรงบีบกลับเบาๆ อย่างเหนือกว่า "ไม่ได้เล่นลิ้นสักหน่อยนะคะคุณคริสตัล... แค่พูดความจริงที่คนตาบอดแถวนี้มองไม่เห็น" รินรดาแกล้งกวาดสายตาไปมองเมษาที่ยืนหน้าเสียอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนที่กำลังโกรธจนตัวสั่น "อีกอย่าง... ถ้าจะรบกวนเวลาส่วนตัวของชาวบ้าน ช่วยกรุณานัดล่วงหน้าด้วยนะคะ พอดีฉันไม่ใช่ประเภทที่จะยอมให้ใครมาจูจู๋จี๋ขัดจังหวะความสุขได้ง่ายๆ หรอกค่ะ" คำว่า *‘จูจู๋จี๋’* หลุดออกจากปากรินรดาด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ทำเอาเลือดในกายของคุณหนูเย็นชาสูบฉีดจนใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้ คริสตัลอ้าปากพะงาบๆ เหมือนคนกำลังจะเถียงแต่หาคำพูดไม่เจอ หล่อนไม่เคยจนมุมใครแบบนี้มาก่อน ยิ่งเป็นยัยเด็กดื้อปากเก่งคนนี้ด้วยแล้ว ทุกคำพูดของรินรดามันเหมือนมีฤทธิ์เดชทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยสุขุมนุ่มลึกกระเจิดกระเจิงไปหมด "นี่เธอ...!" คริสตัลเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความอับอายและขัดใจ "ใครเขาจูจู๋จี๋กัน! อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะรินรดา ฉันกับเมษาแค่..." "แค่กำลังปรึกษาเรื่องธุรกิจกันอยู่... ใช่ไหมคะคุณเมษา?" รินรดาชิงตัดบทหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนหันไปส่งยิ้มหวานหยดให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ตอนนี้หน้าเสียจนซีดเผือด เมษาเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด มือที่ประสานกันไว้ข้างลำตัวจิกเข้าหากันจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ความพยายามที่จะสร้างภาพผู้หญิงอ่อนหวานและเหนือกว่าพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเจอไม้นี้ของรินรดา เมษากัดฟันกรอด ฝืนปั้นหน้ายิ้มเกร็งๆ ออกมา "เอ่อ... ใช่ค่ะ เมษาแค่แวะเอาเอกสารสำคัญมาให้คุณคริสตัลตามที่คุณพ่อท่านมอบหมาย... ไม่คิดว่ารินรดาจะ..." "จะอยู่ในห้องส่วนตัวของแฟน... เอ้ย ของเจ้านายใช่ไหมคะ?" รินรดาแกล้งทำเป็นพูดผิดคำ แต่จงใจเน้นเสียงคำว่า *แฟน* ให้ลอยเคว้งอยู่ในอากาศอย่างชัดถ้อยชัดคำ "เข้าใจค่ะ เข้าใจ ผู้หญิงยุคนี้ขยันขันแข็งกันจัง งานราษฎร์งานหลวงไม่เคยขาด โดยเฉพาะงานดึกดื่นในห้องทำงานเนี่ย... ขยันเป็นพิเศษเลยนะคะ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดCกได้ คริสตัลหันขวับไปมองเมษาด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาทันที หล่อนเพิ่งสังเกตเห็นว่าเอกสารในมือของเมษามันเป็นแค่กระดาษเปล่าไม่กี่แผ่นที่ถูกพับไว้ลวกๆ เท่านั้น ความโกรธที่พุ่งพล่านเมื่อครู่เปลี่ยนเป้าหมายจากรินรดาไปยังผู้หญิงที่กล้าเข้ามาล้ำเส้นในพื้นที่ส่วนตัวของหล่อนแทน "ถ้าธุระของคุณหมดแล้ว ก็เชิญกลับไปค่ะ เมษา" คริสตัลเอ่ยเสียงเรียบไร้เยื่อใย ไม่เหลือเค้าลางความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น ร่างสูงถอยห่างจากรินรดาเล็กน้อยเพื่อหันมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้นเต็มตัว "ส่วนเรื่องเอกสาร... ส่งให้เลขาหน้าห้องก็พอ ไม่จำเป็นต้องเดินเข้ามาส่งถึงโต๊ะส่วนตัวของฉัน" เมษาหน้าถอดสีทันที ดวงตาคู่สวยคลหน่วยน้ำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ "คุณคริสตัลคะ... เมษาแค่หวังดี..." "ความหวังดีของคุณ มันรบกวนเวลาพักผ่อนของฉันค่ะ" คริสตัลตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ปรารภด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ทำให้เมษาต้องจำใจถอยหลังกรูด "เชิญค่ะ!" เมื่อประตูห้องทำงานบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับการหายตัวไปของแขกไม่ได้รับเชิญ ความเงียบงันก็กลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง แต่ทว่า... บรรยากาศมันกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เธอปรายตามองคุณหนูจอมหยิ่งที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของคริสตัลในตอนนี้ช่างซับซ้อน มันมีความหงุดหงิด ความกระวนกระวาย และ... ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนคนมองเดาไม่ออก "สะใจมากไหม?" คริสตัลเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของหล่อนแหบพร่าลงเล็กน้อยขณะก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้ามาหารินรดาอีกครั้ง เงาร่างสูงทาบทับร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟา ให้ความรู้สึกกดดันแต่น่าหลงใหลในคราเดียวกัน "เรื่องอะไรล่ะคะ? เรื่องที่คุณไล่แขกคนโปรดออกไป หรือเรื่องที่คุณกำลังทำหน้าเหมือนคนกินยาขม" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เธอยังคงรักษาระยะห่างและท่าทีพยศได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคริสตัลโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าสวยคมอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม "เธอ... กล้ามากนะรินรดา" คริสตัลพึมพำชิดริมฝีปาก สายตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่หยุด "ปากเก่งแบบนี้... ต้องโดนทำโทษสักทีถึงจะเข็ด" รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาเอาจริงเอาจังที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเข้มคู่นั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงเริ่มทิ้งน้ำหนักลงมาครอบครองพื้นที่บนโซฟาเบียดเธอจนชิดมุม "คุณ... จะทำอะไร..." เสียงหวานเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อย ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มระเหิดหายไปทีละน้อยเมื่อรูกขุมขนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่าย คริสตัลไม่ตอบ หล่อนเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยาก มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นล็อกคางของรินรดาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ส่วนมืออีกข้างเตรียมจะเอื้อมไปปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหาเพื่อปิดกั้นเสียงเถียงของยัยตัวแสบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของเลขาหน้าห้องที่ทำหน้าตื่นตระหนกจนลืมมารยาท "คุณคริสตัลคะ! แย่แล้วค่ะ! ทางบอร์ดบริหารใหญ่กำลังเดินมาทางนี้... พวกเขาบอกว่าได้รับเรื่องร้องเรียนเรื่องที่คุณ..." คริสตัลชะงักกึก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที ใบหน้าสวยหวานกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้งในพริบตาเดียว หล่อนหันไปมองหน้าเลขาด้วยแววตาดุดันจนอีกฝ่ายหน้าซีดสั่นพับๆ รินรดาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอกปนเสียดายเล็กน้อย เธอขยับตัวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคุณหนูเย็นชาที่กำลังส่งสายตาอาฆาตมาทางเธอ ราวกับจะบอกว่า *'เรายังเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่'* และก่อนที่ความวุ่นวายจากบอร์ดบริหารจะก้าวเข้ามาประชิดตัว คริสตัลก็ก้มลงกระซิบข้างหูของรินรดาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว *"เตรียมตัวรับมือให้ดี... คราวนี้ฉันไม่ปล่อยให้เธอรอดแน่ รินรดา"* ขอบคุณสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าแซ่บซี๊ดสะใจแน่นอนค่ะ!