คำโกหกที่กลายเป็นมีด

เอกสารแผ่นนั้นบางเฉียบ—บางจนไม่น่าเชื่อว่าจะสามารถกรีดแท้งค์น้ำตาของคนเราให้ทะลักออกมาได้ในคราวกระดาษบาดผ่านปลายนิ้ว "สัญญาฉบับนี้จะสิ้นสุดลงทันทีเมื่อหุ้นบล็อกสุดท้ายโอนถ่ายเข้าพอร์ตของตระกูลคริสตัล... และหลังจากนั้น ความสัมพันธ์ทางธุรกิจระหว่างเรา จะเป็นอันยุติ" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ และเย็นชาจนเข้ากระดูกดำของคริสตัล ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีโมโนโครม รินรดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกตรึงร่างไว้ด้วยหมุดล่องหน หัวใจที่เคยพองโตด้วยความรู้สึกประหลาดในยามที่ได้ปะทะคารม ยามที่ได้แอบมองนัยน์ตาสีเทาอมฟ้าคู่นั้นใกล้ๆ หรือแม้กระทั่งยามที่อีกฝ่ายแสดงอาการหึงหวงอย่างไร้เหตุผล... บัดนี้มันหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม ราวกับตกลงไปในเหวลึกที่ไร้ก้นบึง ความจริงที่กระแทกหน้าไม่ได้สวยงามเหมือนฉากจบในนิยายน้ำเน่า รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนขึ้นรอยแดง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยอย่างสมเพชตัวเอง ปากเก่งนักไม่ใช่หรือ? มั่นใจในตัวเองนักไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนนี้ถึงได้รู้สึกเหมือนคนโง่ที่ยืนแก้ผ้าอยู่กลางลานประลองเล่า "อ้อ... งั้นเหรอคะ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับคุณหนูตระกูลดังที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่าทางเย่อหยิ่งและสายตานิ่งสนิทคู่นั้น ช่างบาดลึกเสียจนเธอแทบอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ "นี่สินะคะ เหตุผลที่คุณคริสตัลลงทุนเล่นละครตบตา ทุ่มเงินมหาศาลซื้อหุ้นเพื่อดึงฉันเข้ามาอยู่ในเกมนี้... ที่แท้ฉันก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจของคุณ" คริสตัลชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาสีมุกกะพริบถี่ขึ้นเสี้ยววินาทีหนึ่ง—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ความลังเลไหววับอยู่ในดวงตาสูงส่งคู่นั้น ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงความเย็นชาที่หนาเตอะยิ่งกว่าเดิม "เธอฉลาดพอที่จะรู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนในเกมนี้ รินรดา" คริสตัลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันอยู่บนตักจะจิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด "อย่าคิดไปไกลกว่าผลประโยชน์ที่ควรจะได้เลย มันน่าสมเพช" *น่าสมเพช...* คำๆ นั้นทำหน้าที่เหมือนมีดสั้นที่กรีดลงบนแผลสด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำใสที่พยายามจะเอ่อล้นออกมาประจานความอ่อนแอ เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่เคยทำในชีวิต "ค่ะ! ฉันมันก็แค่ผู้หญิงโลภมากที่ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงินตราและอำนาจ... คุณพอใจหรือยังล่ะคะ คุณหนูคริสตัล?" รินรดาก้าวถอยหลังทีละก้าว สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ข้างในจะแตกสลายไม่มีชิ้นดี "ขอบคุณสำหรับบทเรียนราคาแพงนี้นะคะ มันทำให้ฉันรู้ซึ้งเลยว่า... ความจริงใจไม่มีอยู่จริงในโลกของคนรวยอย่างพวกคุณ" "รินรดา—" เสียงเรียกที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของคริสตัลถูกกลืนหายไป เมื่อรินรดาหมุนตัวและก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานนั้นอย่างไม่คิดจะหันกลับมามองอีก ประตูบานใหญ่ปิดกระแทกตามหลังเสียงดังสนั่น สะท้อนความร้าวฉานที่ยากจะประสานกลับคืน ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องทำงานหรู คริสตัลทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปคว้าเอกสารสัญญาบนโต๊ะขึ้นมาขยำมันจนยับยู่ยี่ หัวใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งมาตลอดชีวิตกำลังเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก—ไม่ใช่เพราะกลัวเสียดีลธุรกิจ แต่มันกำลังจะขาดร่อนเพราะแววตาตัดพ้อและรอยยิ้มสมเพชที่รินรดาทิ้งไว้ก่อนไป *เธอไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนี้สักหน่อย...* แต่ทิฐิและความกลัวที่จะต้องเป็นฝ่าย "รักมากกว่า" มันคือกรงขังที่คริสตัลสร้างขึ้นมาขังตัวเองไว้ตั้งแต่วันแรก เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างระหงของเมษา อดีตคู่หมั้นสาวผู้เพียบพร้อมจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ไม่มิด เมษากวาดสายตามองสภาพห้องที่ปั่นป่วนเล็กน้อยและใบหน้าที่ซีดเซียวของคุณหนูตระกูลคริสตัลด้วยความพึงพอใจ "ดูท่าทางแผนการของฉันจะไม่ได้ผลฝ่ายเดียวนะคะ คริสตัล" เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม ก้าวเข้ามาหยุดยืนใกล้โต๊ะทำงาน "เด็กนั่นหนีไปแล้ว... เธอปล่อยให้เหยื่อตัวจริงหลุดมือไปได้ยังไงกันคะ หรือว่าคุณเริ่มจะผูกพันกับเครื่องมือชิ้นนี้เข้าจริงๆ ซะแล้วล่ะ?" คริสตัลตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "เรื่องของฉัน... เมษา คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉัน" "ไม่มีสิทธิ์เหรอคะ?" เมษาหัวเราะในลำคออย่างขบขัน หล่อนก้มตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวแตะบนขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าใกล้คริสตัลกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แต่หุ้นบล็อกสุดท้ายที่คุณต้องการกำลังจะตกเป็นของฉัน... และถ้าคุณยังมัวแต่นั่งอาลัยอาวรณ์เด็กกะโปโลคนนั้น ระวังตัวไว้เถอะค่ะ ว่าคุณอาจจะสูญเสียทั้งบริษัทและ... คนที่คุณรักไปพร้อมๆ กัน" คริสตัลนิ่งงัด สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะสวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต บอดี้การ์ดส่วนตัวของคริสตัลพุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด ลมหายใจหอบกระชั้นราวกับวิ่งหนีตายมาไกล "คุณหนูครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณรินรดา... เธอ... เธอเซ็นสัญญาโอนหุ้นทั้งหมดให้บริษัทคู่แข่งไปแล้วครับ และตอนนี้กำลังจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวเดินทางออกนอกประเทศกับ... กับคุณภาคิน!" คริสตัลผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกระแทกพื้นเสียงดังโครم นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนไร้สติ หูอื้ออึงราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ในหัว *ออกนอกประเทศกับภาคิน!?* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังในตอนต่อไปแน่นอนค่ะ!