"ถ้าเธอจะไปกับมัน ก็ไปให้พ้นจากที่นี่เสียที อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าเธอในคอนโดนี้อีกเป็นครั้งที่สอง"
เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งราดลงบนกองไฟที่กำลังมอดไหม้ คริสตัลยืนพิงกรอบประตูห้องนอน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความโกรธ แต่มันสะท้อนความเปราะบางที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง รินรดาที่กำลังยัดเสื้อผ้าตัวสุดท้ายลงกระเป๋าเดินทางถึงกับชะงัก เธอไม่ได้หันไปมอง แต่มือที่สั่นระริกกลับกำซิปกระเป๋าไว้แน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อผ้า
"ได้ค่ะ... ถ้าคุณหนูคริสตัลต้องการแบบนั้น ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งอยู่ให้รกหูรกตาคุณอีกต่อไป" รินรดาแค่นยิ้มให้ความโง่เขลาของตัวเอง เธอรู้อยู่เต็มอกว่าคำพูดของคริสตัลเป็นเพียงเกราะป้องกันตัวจากความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่กล้ายอมรับ แต่ในเมื่อวันนี้มันมาถึงจุดที่ความเชื่อใจถูกทำลายด้วยข่าวลือเรื่องภาคิน... การจากไปคือทางเลือกเดียวที่ศักดิ์ศรีของเธอยอมรับได้
ห้องชุดหรูใจกลางเมืองที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นอายความทรงจำยามค่ำคืน บัดนี้กลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว รินรดาลากกระเป๋าเดินทางผ่านหน้าคริสตัลไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง แม้ในใจอยากจะหยุดกุนซือสาวจอมซึนคนนี้ไว้แล้วบอกความจริงว่าเธอกับภาคินไม่มีอะไรมากกว่าเรื่องงาน แต่ทิฐิที่พอกพูนขึ้นมากลับกลายเป็นกำแพงสูงชัน
"ริน" เสียงของคริสตัลแผ่วลงไปถนัดตา เธอรั้งต้นแขนของคนตัวเล็กไว้แน่น "ไปกับมันแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่... หรือกะจะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่จริงๆ?"
รินรดาสะบัดแขนออกอย่างรวดเร็ว เธอหมุนตัวกลับมาสบตาคนที่ยืนขวางทางอยู่ แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "กลับมาเหรอคะ? คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่าที่ผ่านมาฉันทุ่มเทให้คุณมากแค่ไหน แต่สิ่งที่คุณตอบแทนฉันกลับมาคือการระแวงและคอยเหยียบย่ำความรู้สึกกันแบบนี้... ถ้าทางเลือกของฉันคือความสงบสุขที่ไม่มีคุณคอยบงการชีวิต ฉันก็พร้อมจะเดินไปค่ะ"
"เธอมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว รินรดา" คริสตัลขบกรามแน่น "ยอมทิ้งความรักของเราเพื่อไปหาผู้ชายที่แค่ทำผลประโยชน์ให้เธอเนี่ยนะ?"
"ความรัก?" รินรดาหัวเราะร่า รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความขมขื่น "ความรักที่คุณพูดถึง มันมีพื้นที่ให้ฉันหายใจบ้างไหมคริสตัล? หรือมีแค่ที่ให้คุณวางอำนาจใส่ฉันไปวันๆ?"
บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมด คริสตัลนิ่งงันไปเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอเห็นแววตาที่ว่างเปล่าของรินรดาแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ว่าคนตรงหน้าจะหายไปจากชีวิตจริงๆ
รินรดาไม่รอฟังคำตอบ เธอเดินผ่านคริสตัลออกไปยังโถงทางเดิน กระเป๋าเดินทางลากไปบนพื้นหินอ่อนดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน เธอเดินตรงไปยังลิฟต์โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เธอรู้ดีว่าหากหันกลับไป เธออาจจะใจอ่อนและยอมจมปลักอยู่ในกรงทองนี้ตลอดไป
ติ๊ง!
เสียงประตูลิฟต์เปิดออก รินรดาเตรียมจะก้าวเท้าเข้าไป แต่ทว่า... มีใครบางคนก้าวสวนออกมาจากลิฟต์เสียก่อน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยทำเอาเธอยืนนิ่งสนิท
"จะรีบไปไหนเหรอคะ รินรดา... ดูท่าทางแล้ว เหมือนกำลังหนีอะไรมาเลยนะ"
เมษายืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ดุจนางฟ้า แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูร้ายกาจราวกับงูพิษที่รอจังหวะฉกเหยื่อ รินรดามองเมษาแล้วรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เพราะเมษาไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ และที่สำคัญ... ทำไมในมือของเมษาถึงถือคีย์การ์ดสำรองของห้องนี้ไว้อยู่
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" รินรดาถามเสียงเย็น
เมษาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเฉียดไหล่เธอเข้าไปข้างในโดยไม่ขออนุญาต "พอดีฉันได้ยินข่าวมาว่าพวกเธอ 'เลิกกัน' แล้ว เลยกะว่าจะมาปลอบใจคุณหนูคริสตัลสักหน่อย... อ้อ แล้วก็นะ รินรดา..."
เมษาหยุดก้าวแล้วหันกลับมาส่งยิ้มอาบยาพิษให้ "ที่เธอกำลังเข้าใจผิดเรื่องภาคินน่ะ... จริงๆ แล้วเป็นแผนของใคร เธอน่าจะรู้อยู่แก่ใจดีนะว่าถ้าฉันไม่ได้ลงมือเอง เรื่องมันคงไม่สนุกขนาดนี้หรอก"
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคริสตัลก็ดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง รินรดาใจหายวาบเมื่อเห็นว่าคริสตัลไม่ได้เดินออกมาเพียงลำพัง แต่ยังมีชายชุดดำสองคนเดินขนาบข้างตามหลังมาด้วย สายตาที่คริสตัลมองเมษานั้นไม่ได้มีความรังเกียจเหมือนที่เคยมีให้เธอ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว
"เมษา... ออกไปจากที่นี่ซะ" คริสตัลพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว "ส่วนเธอ รินรดา... ฉันบอกให้เธอออกไป แต่ฉันไม่ได้บอกว่าให้เธอเอา 'หลักฐาน' ในกระเป๋านั่นออกไปจากคอนโดของฉันด้วย"
รินรดาชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อคริสตัลก้าวเข้ามาประชิดตัวและคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของคริสตัลที่สบมานั้นไม่ได้สื่อถึงความรักอีกต่อไป แต่มันคือความกระหายที่ต้องการจะกักขังเธอไว้ในกรงที่แน่นหนากว่าเดิม... ตลอดกาล
ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเส้นทางความรักอันแสนพายุของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่จะรีบมาต่อให้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!
ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา•ตอนที่ 32
เดินออกจากชีวิตเธอ
ผลงานโดย บลัดดี้แมรี่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (บลัดดี้แมรี่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!