ความเงียบที่ทรมาน

ความแน่นหนาของปลายนิ้วที่บีบรัดรอบข้อมือ ไม่ได้เจ็บปวดในเชิงกายภาพ แต่มันกรีดลึกลงไปถึงเส้นประสาทความรู้สึกที่รินรดาพยายามสร้างกำแพงป้องกันมาตลอดสัปดาห์ ห้องทำงานส่วนตัวของคริสตัลในคฤหาสน์ตระกูลอัศววรกุลยามวิกาล ถูกโอบล้อมด้วยเงาสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีอำพัน กลิ่นอายของชา Earl Grey ที่ยังอุ่นกรุ่นผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศ จนทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเธอน่าอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยค่ะ คุณคริสตัล" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ยืนประชิดจนแผ่นหลังของเธอแทบจะแนบติดกับบานหน้าต่างกระจก คริสตัลไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นมาตรึงกรอบหน้าของรินรดาไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวเฉียบคมปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่นุ่มนวลนั้นกลับทำให้ขนลุกซู่ ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบราวน้ำแข็ง ไร้ซึ่งประกายความอ่อนโยนใดๆ แต่มันกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่มืดมนและบิดเบี้ยว—ความอยากครอบครองแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ปล่อยเหรอ... เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของคริสตัลดังชิดริมฝีปาก จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม "ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอทำตัวเหมือนนกที่พร้อมจะบินหนีไปได้ทุกเมื่อ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่ากรงนี้ต่อให้พัง ฉันก็จะสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยโซ่ที่หนากว่าเดิม" "คุณมันบ้าไปแล้ว!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยความตื่นตระหนก แต่ริมฝีปากบางเฉียบก็ยังคงเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "คิดว่าใช้วิธีบังคับแล้วฉันจะอยู่เหรอคะ? คนอย่างรินรดา ถ้าไม่อยากอยู่ ต่อให้คุณเอาโซ่ล่ามไว้ทั้งตัว ฉันก็หาทางหายไปจากชีวิตคุณอยู่ดี!" คำพูดท้าทายนั้นทำให้แววตาสีเข้มของคริสตัลไหววูบชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวระ1ลอกใหญ่ฉายชัดขึ้นมาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน—ความหวาดกลัวที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยยอมรับมาก่อน คริสตัลขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน น้ำหนักตัวของเธอโน้มลงกดดันจนรินรดาต้องเอนหลังพิงกระจกเย็นเฉียบ ความเยียบเย็นด้านหลังตัดกับความร้อนรุ่มของร่างกายที่แนบชิดกันอย่างสิ้นเชิง "ลองดูสิ..." คริสตัลกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ "ลองหายไปจากสายตาฉันดูสักวันสิ... แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" จังหวะนั้นเอง รินรดาก็ชะงักไป ความเย่อหยิ่งในแววตาของคริสตัลพังทลายลงเหลือเพียงร่องรอยของความเปราะบางที่น่าตกใจ ไม่มีมาดของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ผู้เย็นชาอีกต่อไป มีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวที่สุดในชีวิต—หวาดกลัวการสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธที่เคยคุกรุ่นมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหน่วงหนับแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วอก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น และตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า... ไม่ใช่แค่คริสตัลที่ขาดเธอไม่ได้ แต่ตัวเธอเอง... ก็เสพติดความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความใจร้ายนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเช่นกัน รินรดาผ่อนลมหายใจยาว ความแข็งกร้าวในท่าทีลดลงโดยอัตโนมัติ เธอยกมือขึ้นแตะข้อศอกเรียวของคริสตัลที่ยังตรึงข้อมือเธอไว้ แรงบีบคลายลงทันทีราวกับคริสตัลกลัวว่าเธอจะเจ็บจริงๆ "คุณคริสตัล..." รินรดาเอמהเสียงอ่อนลงอย่างหาได้ยาก "ทำไมถึงต้องทำให้อะไรๆ มันยากเย็นด้วยล่ะคะ?" "เพราะฉันไม่ยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากฉันได้อีก..." คริสตัลซบหน้าลงกับลาดไหล่ของรินรดา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าจนรินรดาสะấu "เมษา... หรือใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทั้งนั้น เธอก็รู้ว่าฉัน... ฉันมีแค่เธอ" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางความเงียบงันทำให้ห้องทั้งห้องราวกับหยุดหมุน รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว สัมผัสที่สั่นเทานิดๆ ของคุณหนูผู้เย่อหยิ่งยืนยันชัดเจนว่า ผู้หญิงคนนี้กำลังพังทลายลง หากไม่มีเธอคอยประคองไว้ บรรยากาศความตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเปราะบาง เคมีที่เคยกัดกันอย่างดุเดือดตอนนี้กลับหลอมรวมเข้าหากันด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน คริสตัลเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นประคองแก้มเนียนของคริสตัล นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่โหนกแก้มอย่างปลอบประโลม "งั้นก็เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจสักทีสิคะ..." รินรดากระซิบเสียงพร่า ดวงตาฉายแวววาวด้วยความรักที่ยากจะปฏิเสธ "แล้วฉันจะพิสูจน์ให้ดู... ว่าฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น" คริสตัลไม่รอช้าอีกต่อไป ริมฝีปากนุ่มหยุ่นทาบทับลงมาทันทีโดยไม่มีการลังเล ความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความหวงแหนและโหยหาถูกถ่ายทอดผ่านจูบที่ลึกซึ้งและเนิ่นนาน รินรดาเผยริมฝีปากรับสัมผัส รสชาติของความหวานปนความขมปร่าของชาแอลเกรย์ผสมผสานกับอารมณ์ที่พวยพุ่งจนแทบหลอมละลาย มือของคริสตัลเลื่อนลงโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของพวกเธอให้เป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความเงียบงันและค่ำคืนที่ยาวนาน ความสัมพันธ์ที่เคยอยู่บนเส้นด้ายอันตราย บัดนี้กลับถูกผูกมัดไว้ด้วยความลุ่มหลงที่ถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง และดวงตาทั้งสองคู่ยังคงประสานกันด้วยความหวานซึ้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างกะทันหัน... ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ