โบ้ตัวจริงปรากฏกาย

เสียงเหล็กบิดตัวลั่นเอี๊ยดจากลูกบิดประตูห้องนอนของรินรดา ไม่ได้สร้างความตกใจให้เธอเท่ากับเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกปนหงุดหงิด เส้นผมสีบลอนด์เงินที่เคยจัดแต่งอย่างไร้ที่ติกลับยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับผ่านการขยี้มาอย่างหัวเสีย ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสภาพภายในห้องที่อบอวลไปด้วยไอร้อนจากจูบเมื่อครู่ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำของรินรดา และร่างของใครอีกคนที่ยืนบังอยู่ไม่ไกล "เมษา!" คริสตัลตวาดชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "เธอเข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต... เสียมารยาทสิ้นดี" ผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเข้ามา—เมษา—ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยแววตาสمเพชเจือความขบขัน "อุ๊ย... ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะความสุขของคุณหนูน้ำแข็งผู้สูงศักดิ์ พอดีฉันผ่านมาแล้วเห็นประตูไม่ได้ล็อก ก็เลยหวังดีจะเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น... ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพอุจادตาขนาดนี้" รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกซาบซ่านจากสัมผัสเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างบางขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเจ้าเล่ห์ของอดีตคู่หมั้นตระกูลดังอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าดูแล้วก็เชิญออกไปค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเฉียบคมชนิดที่บาดลึกถึงกระดูก "นี่มันห้องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาเดินพลانพลามตามอำเภอใจแบบนี้" "โอ๊ะ ปากเก่งเสียจริงนะรินรดา" เมษาหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างคุกคาม "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าไล่ฉัน? อย่าลืมสิว่าตอนนี้ตระกูลของเธอกำลังเพลี่ยงพล้ำแค่ไหน... และคนที่ยืนอยู่ตรงนี้—" เมษาหันไปมองคริสตัลด้วยสายตาทอประกายกระหายอำนาจ "เขากำลังจะเป็นของฉัน ตามสัญญาหมั้นหมายที่ผู้ใหญ่ตกลงกันไว้" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินรดาชะงักไปนิด หัวใจกระตุกวูบโดยไม่ตั้งใจ แม้เธอจะปากแข็งและเกลียดความพ่ายแพ้แค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดของเมษาคือความจริงที่ค้ำคออยู่ ตระกูลของเธอกำลังย่ำแย่ และการแต่งงานทางธุรกิจคือทางรอดเดียวที่ผู้ใหญ่ขีดเส้นเอาไว้ ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้พูดอะไรตอกกลับไป มือเรียวเย็นเฉียบของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะดึงเธอกลับไปยืนเคียงข้างได้อย่างมั่นคง คริสตัลก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังรินรดาไว้ครึ่งตัว ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้ลุกโชนด้วยโทสะที่ยากจะควบคุม "สัญญาบ้าบออะไรนั่น ฉันไม่เคยยอมรับ" คริสตัลแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเยียบเย็นจนเมษาต้องชะงักฝีเท้า "และต่อให้ตระกูลของเธอจะเอาอำนาจทั้งประเทศมาเดิมพัน ฉันก็ไม่มีวันชายตามองคนอย่างเธอหรอก เมษา... เลิกทำตัวน่าสมเพชแล้วไสมือออกไปจากห้องของรินรดาซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้คนลากเธอออกไปจริงๆ" เมษาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า "คุณคริสตัล... คุณกล้าพูดแบบนี้กับฉันเพื่อผู้หญิงไร้ค่าคนนี้เนี่ยนะ? ระวังเถอะค่ะ สักวันคุณจะรู้ว่าใครกันแน่ที่มีค่าพอจะยืนเคียงข้างคุณ" พูดจบ เมษาก็สะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องและกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่น ปัง! ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ทิ้งให้รินรดากับคริสตัลยืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความอึดอัดที่คลี่คลายลงบ้าง แต่มวลอารมณ์ความรู้สึกกลับพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม รินรดาเป็นฝ่ายดึงข้อมือตัวเองกลับจากการกอบกุม เธอกอดอกแล้วหันไปมองทางอื่น แสร้งทำเป็นสนใจรอยยับบนผ้าม่านเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา "ปล่อยมือทำไมล่ะคะ... กลัวคู่หมั้นคนสวยของคุณเข้าใจผิดหรือไง" คริสตัลยืนนิ่ง ขบกรามแน่นจนสันนูน เธอมองท่าทีประชดประชันนั้นด้วยความรู้สึกจุกอยู่ในอก ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยยอมลดทิฐิลงเลยจริงๆ ทั้งที่เมื่อกี่เพิ่งจะ... "ฉันไม่ได้มีคู่หมั้น" คริสตัลเอ่ยเสียงแข็ง ขยับเข้าไปใกล้รินรดาอีกก้าว "และเธอก็รู้ดีแก่ใจ" "รู้สิคะ ใครจะไปไม่รู้ล่ะ ในเมื่อข่าวหน้าหนึ่งลงกันครึกโครมขนาดนั้น" รินรดาหันกลับมาสบตา พร้อมรอยยิ้มเยาะที่เคลิบลาน้ำตาคลอเบ้าเล็กๆ อย่างเนียนกริบ "คุณหนูคริสตัลผู้สูงศักดิ์ จะมาลดตัวสนใจคนธรรมดาอย่างฉันไปทำไมกันคะ กลับไปหาคุณเมษาของุุณเถอะค่ะ ทางนั้นเขาสมฐานะกับคุณมากกว่าตั้งเยอะ" "รินรดา!" คริสตัลหมดความอดทน เธอพุ่งเข้าประชิดตัวรินรดาจนหลังของอีกฝ่ายชนเข้ากับผนังห้องโดยไม่มีทางหนี มือทั้งสองข้างยกขึ้นทาบกับผนังกักตัวรินรดาไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน "ดื้อด้าน... ปากดี... ชอบผลักไสฉันอยู่เรื่อย" คริสตัลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นระริกเจือความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด "เธอคิดว่าฉันมาที่นี่ทำไม... คิดว่าฉันอยากเห็นหน้าผู้หญิงน่ารำคาญอย่างเธอเหรอ?" รินรดาชะงัก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อและ... คลั่งรักอย่างรุนแรง "แล้วคุณตามมาทำไมล่ะคะ..." เสียงของรินรดาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกระด้างเมื่อครู่ละลายหายไปสิ้นภายใต้แรงดึงดูดมหาศาลระหว่างกัน "เพราะฉันทนไม่ได้..." คริสตัลหลับตาลงชั่วครู่ราวกับกำลังอดกลั้น ก่อนจะลืมตาขึ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "ทนไม่ได้ที่จะเห็นเธอต้องแบกรับอะไรคนเดียว ทนไม่ได้ที่จะได้ยินใครมาดูถูกเธอ... และที่สำคัญที่สุด..." คุณหนูผู้เย็นชาเม้มปากแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ "ฉันทนอยู่โดยไม่มีเธอไม่ได้... ยัยตัวแสบ" รินรดาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนหยิ่งยโสอย่างคริสตัล มันทรงพลังเสียยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ในโลก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามจะรักษาฟอร์มปากเก่งไว้เป็นครั้งสุดท้าย "พูดอะไร... เลี่ยนสิ้นดีค่ะ..." คริสตัลไม่ปล่อยให้รินรดาได้พูดจาถางถางอีกต่อไป มือเรียวเลื่อนขึ้นประคองใบหน้าเนียนนุ่ม ปัดปอยผมที่ระแก้มออกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากนุ่มที่กำลังเผยอเถียงทันที จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความเร่งรีบหรือความตื่นตระหนก แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ คือความโหยหา และคือคำสารภาพรักที่ชัดเจนที่สุดผ่านรสสัมผัสที่หวานล้ำจนแทบละลาย รินรดาหลับตาลง ยอมปล่อยให้กำแพงทิฐิพังทลายลงทีละน้อย มือบางเอื้อมขึ้นโอบรอบลำคอระหง ดึงรั้งร่างของอีกฝ่ายให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก ไอร้อนจากอ้อมกอดหลอมรวมหัวใจสองดวงเข้าด้วยกันในความเงียบงันของค่ำคืน ทว่า... ในวินาทีที่จูบกำลังลึกซึ้งและหอมหวานจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นการทุบประตูรัวๆ จากด้านนอกอย่างร้อนรน ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของแม่บ้านที่ดังทะลุเข้ามา "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้วค่ะ!" คริสตัลผละริมฝีปากออกจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาสองคู่ประสานกันด้วยความตกใจปนหงุดหงิดที่เวลาหวานชื่นถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สอง รินรดาหอบหายใจเบาๆ ก่อนจะดันอกคริสตัลให้ออกห่างแล้วหันไปมองประตูด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ เมื่อเปิดประตูออก ภาพที่เห็นคือหน้าตาซีดเผือดของแม่บ้านที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นเทา ยื่นหน้าจอเข้ามาใกล้ด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "คุณรินรดาดูนี่สิคะ... หุ้นของบริษัทเรา... ร่วงลงติดฟลอร์ภายในเวลาแค่ห้านาที เพราะมีคนปล่อยข่าวลับว่าคุณกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายค่ะ!" รินรดาหน้าถอดสีทันที เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ขณะที่คริสตัลที่ก้าวตามออกมาข้างหลัง กวาดตามองหน้าจอโทรศัพท์นั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดด้วยโทสะระเบิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ — บลัดดี้แมรี่