ถอดหน้ากากน้ำแข็ง

"ถ้าคุณยังกล้าพูดจาดูถูกรินรดาด้วยคำพูดโสโครกแบบนั้นอีกครั้ง... ฉันจะทำให้ตระกูลของคุณไม่มีแผ่นดินจะ เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับพื้นหินอ่อนดังเพล้ง! ของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนชายกระโปรงแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่วของเมษา ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงรับรองของคฤหาสน์ตระกูลคริสตัล แขกเหรื่อในงานต่างพากันสะดุ้งเฮือก หันมามองจุดเกิดเหตุเป็นตาเดียว เมษาหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ปนความอับisจนสั่นเทา เธอไม่คิดว่า 'คริสตัล' ผู้หญิงที่มักจะรักษามารยาทและภาพลักษณ์ความเย็นชาไร้ที่ติมาตลอด จะระเบิดอารมณ์กลางงานสังคมชั้นสูง เพียงเพราะเธอลอบเอ่ยปากกระซิบเยาะเย้ยรินรดาเรื่องชาติกำเนิด "คุณคริสตัล... นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือคะ ถึงได้ทำกิริยาต่ำทรามแบบนี้ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ เพียงเพราะผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้น่ะเหรอ!" เมษาชี้นิ้วไปยังรินรดาที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างกายคุณหนูใหญ่ รินรดากะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังที่ไหวสะท้อนเล็กน้อยของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ปกติแล้ว คริสตัลมักจะผลักไสเธอ หลบเลี่ยงสายตา หรือไม่ก็ใช้คำพูดเชือดเฉือนเพื่อสร้างกำแพงน้ำแข็งกั้นกลางระหว่างกันเสมอ แต่ในวินาทีนี้... ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างบอกว่าไร้หัวใจคนนี้ กลับยืนหยัดปกป้องเธอจากคำดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่เกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหม "ปากยื่นปากยาวไม่เข้าเรื่อง" คริสตัลแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเย็นเยียบเฉียบคมบาดลึกยิ่งกว่าใบมีด ดวงตาคู่คมที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดเมษาช้าๆ ทว่าทรงพลังกดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณไว้... รินรดาไม่ใช่คนที่ใครจะมาเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ และถ้าคุณยังไม่ไสหัวออกไปจากสายตาฉันตอนนี้ ฉันจะทำให้คุณรู้ซึ้งเองว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นยังไง!" แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวคุณหนูตระกูลใหญ่จนเมษาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสาวเท้าเดินหนีหายฝูงชนไปอย่างน่าสมเพช เสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วบริเวณ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเอื้อมมือไปแตะปลายแขนเสื้อของอีกฝ่ายเบาๆ "คุณคริสตัล... คุณไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่คะ" คริสตัลสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วอุ่นๆ แตะโดนเนื้อผ้า เธอรีบชักแขนกลับทันที ท่าทีเย็นชาถูกยกขึ้นมาสวมทับใบหน้าสวยเฉี่ยวอีกครั้งเพื่อปกปิดความสั่นไหวข้างใน แต่รินรดาทันได้เห็นประกายความหวาดกลัวในดวงตาคู่นั้น... ความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิต "ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ... อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยรินรดา" คริสตัลเบือนหน้าหนี เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยที่เล็ดลอดออกมาปฏิเสธความจริงอย่างน่าเอ็นดู "ฉันแค่รำคาญเสียงน่ารำคาญของยัยนั่นก็เท่านั้น" "ค่ะ... ไม่ได้ทำเพื่อฉันเลยสักนิด" รินรดาแกล้งลากเสียงยาว มุมปากหยักยิ้มยั่วเย้า แม้หัวใจจะพองโตจนคับอก "แล้วทำไมมือของคุณถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะคะคุณหนูคนเก่ง?" คริสตัลชะงัก เธอกำมือแน่นเพื่อซ่อนอาการสั่นเทา ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขม็ง "รินรดา! เธอนี่มัน..." "ถ้าอึดอัดมากนัก ก็ร้องไห้ออกมาสิคะ" น้ำเสียงของรินรดาอ่อนลงทันที ความกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจริงใจ เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมประจำตัวลอยแตะจมูก "ตรงนี้... ไม่มีใครอยู่แล้ว" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นราวกับกุญแจดอกสุดท้ายที่ไขประตูห้องขังในใจของคริสตัล กำแพงน้ำแข็งที่หนาทึบมานานนับปีพังทลายลงในพริบตาเดียว หยาดน้ำใสเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาสวยเฉี่ยว ก่อนจะไหลรินลงมาเงียบๆ บนแก้มเนียน นี่คือครั้งแรก... ครั้งแรกที่คนอย่างคริสตัลยอมจำนนต่อความอ่อนแอต่อหน้ามนุษย์ และเป็นครั้งแรกที่เธอเปิดเปลือยปมในใจที่เน่าเฟะให้ใครบางคนได้เห็น "เธอไม่รู้หรอกรินรดา..." คริสตัลกระซิบเสียงสั่นเครือ น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยความเปราะบาง "ทุกคนเข้าหาฉันเพราะผลประโยชน์... เพราะนามสกุล... เพราะอำนาจที่ฉันมี ไม่มีใครมองเห็นตัวตนจริงๆ ของฉันเลยสักคน แม่ทิ้งฉันไปตั้งแต่เด็ก พ่อมองฉันเป็นแค่เครื่องมือทางธุรกิจ... ฉันมันก็แค่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาแพงที่รอวันแตกสลาย..." รินรดาไม่ได้พูดปลอบใจด้วยคำพูดสวยหรู เธอก้าวเข้าไปประชิดตัว ดึงร่างระหงที่กำลังสั่นเทานั้นเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างแน่นหนา มือเรียวคอยลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมความเจ็บปวดทั้งหมดให้จางหายไป "แต่ฉันไม่ได้มองคุณแบบนั้นนี่คะ" รินรดากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลและหนักแน่น "สำหรับฉัน... คุณคริสตัลไม่ใช่ตุ๊กตา แต่คุณคือผู้หญิงที่ดื้อรั้น ปากร้าย และคลั่งรักที่สุดในโลกต่างหากล่ะคะ" คริสตัลสะดุ้งกับคำว่า 'คลั่งรัก' เธอดันตัวออกเล็กน้อย ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอายปนความซึ้งใจ "ใครคลั่งรักเธอ! ยัยเด็กบ้า..." "ปากแข็งจริงนะคะ" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาระยิบระยับด้วยความหยอกเย้า "ถ้าไม่เชื่อ ลองพิสูจน์ดูไหมล่ะคะว่าฉันไม่ได้พูดเล่น" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ สองสายตาสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสงบ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อย หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล คริสตัลหลุบตามองริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกรั้นชนกันเบาๆ สร้างความวาบหวิวระรินในอกจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแตะสัมผัสกันเพื่อปิดฉากค่ำคืนอันแสนร้าวรานด้วยความหวานล้ำ "ว이... ดูเหมือนเราจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานกันสินะคะเนี่ย?" น้ำเสียงเยียบเย็นและคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ สองสามครั้งที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงมืดทึบ รินรดาและคริสตัลผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ก่อนจะหันขวับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะ — บลัดดี้แมรี่