โอกาสครั้งสุดท้าย

“ถ้าคิดว่าการเงียบจะทำให้ฉันหายโกรธ เธอประเมินฉันต่ำไปยัยตัวแสบ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความร้าวรานลึกๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักหรู คริสตัลไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอเพียงแค่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามวิสัย แต่ดวงตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย็นชากลับสั่นไหวระริกอย่างปิดไม่มิด ร่องรอยของความหวาดกลัวที่จะสูญเสียฉายชัดอยู่หลังม่านตาคู่นั้น—ภาพที่คุณหนูผู้เพียบพร้อมและถือตัวเป็นที่หนึ่ง ต้องมายืนทอดสะพานง้อคนปากแข็งอย่างเธอมันช่างเป็นภาพที่หาดูยากเสียจนรินรดาเกือบจะใจอ่อนยวบ รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไป เธอเบือนหน้าหนีไปยังบานกระจกใสที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามค่ำคืนระยิบระยับ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่น ความโกรธเคืองเรื่องเมษาและเกมธุรกิจสกปรกพวกนั้นยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ แต่วินาทีที่ได้สบตากับความเวทนาและคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเยชาของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมก็ทรยศด้วยการเต้นระรัวจนเจ็บแปลบ “คุณก็รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องถอยออกมา คริสตัล” รินรดาเค้นเสียงตอบกลับด้วยความนิ่งสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขอบตาจะร้อนผ่าว “ไม่ใช่เพราะฉันหมดรัก แต่เพราะทุกครั้งที่เราก้าวเข้าหากกัน มันมีแต่เศษกระจกที่คอยบาดพวกเราจนเลือดอาบ ฉันเหนื่อย… เหนื่อยที่จะต้องมานั่งเดาว่าวันดีคืนร้ายจะมีแผนร้ายอะไรจากทางฝั่งคุณใหม่อีก” “ฉันจัดการเรื่องเมษาแล้ว!” คริสตัลสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหลุดความเยือกเย็นไปจนหมดสิ้น เธอก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินรดาในระยะประชิด มือเรียวบางเอื้อมมาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือ รินรดาจะหายวับไปกับตา “ผู้หญิงคนนั้นจะไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเราอีก สิ่งที่ฉันทำทั้งหมด… มันก็เพื่อปกป้องเราไม่ใช่หรือไง ทำไมเธอถึงมองไม่เห็นความพยายามของฉันบ้างเลยล่ะริน” กลิ่นน้ำหอมเอกลักษณ์ประจำตัวของคริสตัลโชยเข้าจมูก ปะปนกับกลิ่นอายความเปราะบางที่หาได้ยากยิ่ง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่มักจะออกคำสั่งเหนือคนอื่นเสมอ แต่วินาทีนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ที่หางตา มันช่างน่าขัน… คนที่พยศเก่งอย่างเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับแววตาอ้อนวอนที่ถูกห่อหุ้มด้วยความดื้อรั้นแบบนี้นี่แหละ “ปกป้องเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา เธอบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างนิ่มนวล ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแก้วเนียนใสของคุณหนูตระกูลใหญ่แผ่วเบา “วิธีปกป้องของคุณคือการผลักไสฉันออกไปให้พ้นทาง แล้วแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวสินะ คุณคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือไงคริสตัล เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่ามีอะไรเราจะเผชิญมันด้วยกัน แต่คุณก็ยังทำนิสัยเดิมๆ ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตแล้วตัดสินใจทุกอย่างแทนฉัน” คริสตัลชะงักงัน เปลือกตาปิดลงช้าๆ เพื่อกลั้นความรู้สึกพ่ายแพ้ที่กำลังกัดกินหัวใจ ปรสิตความกลัวที่เกาะกุมอกมาตลอดหลายวันทำให้เธอสูญเสียความสุขุม เธอยอมรับว่าตัวเองเผด็จการ ยอมรับว่ากลัวการสูญเสียรินรดาจนแทบคลั่ง แต่เพราะความเคยชินที่จะต้องเข้มแข็งเพื่อปกป้องวงศ์ตระกูล ทำให้เธอแสดงออกด้วยการสั่งการแทนที่จะเป็นการอ้อนวอน “ฉันแคร์เธอนะริน…” เสียงของคริสตัลแผ่วเบาลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ มือเรียวสั่นเทายื่นมาสัมผัสพวงแก้มของรินรดาอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นเพียงภาพมายาที่จะสลายหายไปเมื่อสัมผัสแรงเกินไป “ฉันกลัว… กลัวว่าถ้าฉันพลาดท่าให้เมษา คนที่จะเจ็บที่สุดคือเธอ ฉันยอมให้ตัวเองพังทลายแค่ไหนก็ได้ แต่ถ้าเป็นเธอ… ฉันยอมไม่ได้จริงๆ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่มักจะใช้พ่นวาจาเชือดเฉือนเสมอ มันทรงพลังเสียจนกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา รินรดารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าเย่อหยิ่งและรักศักดิ์ศรีแค่ไหน การที่คริสตัลยอมจำนนด้วยคำพูดเหล่านี้ หมายความว่าเธอก้าวข้ามขีดจำกัดทั้งหมดในชีวิตเพื่อรั้งรินรดาไว้แล้ว ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและความอุ่นซ่านจากปลายนิ้วที่ยังคงแนบอยู่ข้างแก้ม รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แม้หัวใจจะยอมจำนนให้แก่ความคลั่งรักของคนตรงหน้าไปเกินครึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะรักษาฟอร์มของสาวมั่นผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ “ฉันรู้ค่ะ…” รินรดาผ่อนลมหายใจยาว หลบสายตาคู่นั้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความไหววุ่นในแววตา “ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง และฉันก็ไม่ได้อยากไปจากคุณเลย… ไม่งั้นฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ให้คุณมาต่อว่าหรอก” รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากของคริสตัล ดวงตาคู่สวยประกายความหวังขึ้นมาทันที “งั้นก็แปลว่า…” “ช้าก่อนค่ะคุณคริสตัล” รินรดยกมือขึ้นเบรก พร้อมกับถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอันตราย “ฉันบอกว่าฉันใจอ่อน… แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมกลับไปทำตัวโง่ๆ ให้คุณจัดการตามใจชอบเหมือนเดิมนะคะ” “หมายความว่ายังไง?” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที ความซึนกลับมาครองแชมป์อีกครั้งเมื่อถูกปฏิเสธกึ่งหนึ่ง “ฉันต้องการเวลาค่ะ” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดเดี่ยว “โอกาสครั้งสุดท้ายนี้… ฉันจะให้คุณพิสูจน์ตัวเอง ว่าคุณเรียนรู้ที่จะ ‘เชื่อใจ’ และ ‘ปรึกษา’ ฉันจริงๆ ไม่ใช่ทำตัวเป็นเจ้านายแล้วสั่งให้ฉันทำตาม ระหว่างนี้ เรายังคงสถานะทบทวนความสัมพันธ์ ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน และสำคัญที่สุด… เลิกหึงหวงอย่างไร้เหตุผลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องสักที” คริสตัลอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู นี่เธอกำลังโดนเด็กดื้ออย่างรินรดายื่นคำขาดใส่ แถมยังตั้งกฎเหล็กใส่อีกต่างหาก? แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังที่ไม่มีทีท่าล้อเล่น คุณหนูตระกูลใหญ่ก็ทำได้เพียงกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ “เธอกำลังเล่นเกมกับไฟนะรินรดา” คริสตัลหรี่ตามองอย่างคาดโทษ แม้มุมปากจะเริ่มกระตุกยิ้มด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ “มั่นใจนักเหรอว่าจะคุมเกมนี้อยู่ไหว?” “คุมได้หรือไม่ได้ เดี๋ยวคุณก็รู้ค่ะ” รินรดายิ้มมุมปาก ยักไหล่ด้วยท่าทียียวนกวนประสาทที่ทำเอาคริสตัลอยากจะดึงตัวเข้ามาฟัดให้หายหมั่นไส้ “เอาเป็นว่า… ข้อเสนอตามนี้ ถ้าคุณทำไม่ได้ ฉันเดินออกไปจากชีวิตคุณจริงๆ ด้วยนะ” คริสตัลแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ แต่ยอมพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำยอม “ก็ได้… ฉันจะเล่นตามเกมของเธอดูกJ แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ว่าถ้าหมดความอดทนเมื่อไหร่ ฉันจะอุ้มเธอกลับคฤหาสน์แล้วขังไว้ไม่ให้เจอเดือนเจอตะวันอีกเลย” “ลองดูสคะ ถ้ากล้าพอ…” รินรดายักคิ้วท้าทาย บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มเจือด้วยเคมีหวานปนกัดจิกที่คุ้นเคย คริสตัลก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของคนปากเก่งชนเข้ากับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี มือเรียวเอื้อมไปโอบเอวคอดไว้อย่างถือสิทธิ์ ขณะที่ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากจนรินรดาต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “งั้นระหว่างทบทวน… ฉันขอจองมัดจำไว้ก่อนก็แล้วกัน” น้ำเสียงกระซิบพร่าพร่าดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่คริสตัลจะโน้มลงมาหมายจะประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อปิดปากคนดื้อรั้น แต่ทว่า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นขัดจังหวะความหวานซึ้ง ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวระหงของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก็ผลักประตูพรวดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงแววตาร้ายกาจ “อุ๊ย… ขัดจังหวะเวลาสวีทของคู่รักหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันมีเรื่องด่วนจะมาแจ้งคุณคริสตัลพอดีเลยค่ะ” เมษายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีระRื่น ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้รินรดาที่ตอนนี้ยังคงถูกคริสตัลโอบกอดไว้แนบชิด และสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของคริสตัลและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน คือเอกสารในมือของเมษา—เอกสารคำสั่งศาลอายัติทรัพย์สินและหุ้นทั้งหมดของตระกูล... ที่ถูกลงนามโดยบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าทรยศ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ บลัดดี้แมรี่ค่ะ