ไม่มีสัญญา มีแต่หัวใจ

เสียงกระแทกของประตูห้องชุดหรูหราปิดลง พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเมษาที่ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยสีหน้าซีดเผือด แววตาสั่นระริกด้วยความตกใจและอับ “ทีนี้... ใครกันแน่ที่จะต้องออกไปจากชีวิตฉัน เมษา?” คำถามนั้นทิ้งค้างไว้ในอากาศ ก่อนที่ประตูล็อกชั้นนอกจะปิดสนิทลงอย่างถาวร ตัดขาดเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกลียวของอดีตคู่หมั้นสาวจอมปลอมออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องรับแขกสไตล์มินิมอลโทนดาร์ก... และอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจากสายตาคู่คมของเจ้าของห้อง รินรดายังคงยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มือเรียวยังถือแก้วน้ำอุ่นไว้หลวมๆ เธอมองตามทิศทางที่เมษาเพิ่งเดินจากไป ก่อนจะหันกลับมาสบตากับคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้อง คริสตัลในยามนี้ไม่ได้สวมหน้ากากความเย็นชาที่ใช้ฟาดฟันคนทั้งโลกเหมือนเคย ไหล่ลาดภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งไหววูบเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่มักจะเย่อหยิ่งและมองคนอื่นจากมุมสูง กำลังฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่อ่านยาก—ทั้งความโล่งใจ ความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึก และ... ความกลัวที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “มองอะไรคะ? หน้าฉันมีรอยเปื้อนหรือไง” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มเย้าแหย่ตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยลดราวาศอกให้ใคร “หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้ไล่ฉันออกไปเองเหมือนในละครน้ำเน่า” “ปากดีไม่เคยเปลี่ยน” คริสตัลพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวจนรินรดาต้องเผลอขยับถอยหลังสะโพกชนขอบเคาน์เตอร์ “ทั้งๆ ที่เมื่อกี้เกือบเอาตัวไม่รอดจากการโดนยัยนั่นตลบหลังแท้ๆ ยังจะมีอารมณ์มาแซวฉันอีกเหรอ รินรดา” “ใครว่าฉันเอาตัวไม่รอดล่ะคะ” รินรดาเชิดหน้าขึ้น ท้าทายด้วยประกายตาพราวระยับ “ฉันรู้ต่างหากว่าต่อให้ไม่มีใครช่วย... คุณก็ไม่มีวันยอมให้เมษามายืนลอยหน้าลอยตาอยู่ในอาณาจักรของคุณนานหรอก จริงไหมคะ... คุณหนูคริสตัล” คำพูดนั้นทำเอาคนฟังชะงักไปชั่วขณะ คริสตัลจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อยนั้นด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้าข้อมือบางที่ถือแก้วน้ำไว้ ปัดมันออกเบาๆ ให้พ้นทาง ก่อนจะใช้สองมือยันขอบเคาน์เตอร์กักขังร่างของรินรดาเอาไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้หายใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเยียบเย็นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคริสตัลโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ตื่นตัว “เธอatหนาวะ มั่นใจเกินไปแล้วนะ” เสียงของคริสตัลต่ำพร่าลงจนน่ากลัว “คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้กล้าเข้ามาปั่นป่วนชีวิตฉันจนพังไม่เป็นท่าแบบนี้” “แล้วใครกันล่ะคะที่อนุญาตให้ฉันเข้ามาตั้งแต่แรก?” รินรดาไม่หลบสายตา เธอกลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น “จำสัญญาบ้าบอที่คุณร่างขึ้นมาวันแรกไม่ได้เหรอคะ... คุณหนูผู้เย่อหยิ่ง” คำว่า ‘สัญญา’ ทำให้แววตาของคริสตัลไหววูบไปชั่วขณะ สัญญาทาสที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์งี่เง่า ข้อห้ามร้อยแปดพันประการ เพื่อใช้ตีตราและควบคุมหัวใจดวงนี้ให้อยู่ในโอวาท แต่วินาทีนี้... เมื่อหันกลับไปมองเศษกระดาษแผ่นนั้น มันก็เป็นแค่หลักฐานความโง่เขลาของคนที่กลัวการสูญเสียจนต้องสร้างกำแพงแก้วขึ้นมา คริสตัลหลุบตาลงมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด ก่อนจะเงยขึ้นสบตาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นทะลัก “สัญญาบ้าบอนั่น... ฉันฉีกมันทิ้งไปตั้งแต่ตอนที่เธอเดินออกจากห้องนี้ไปเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว” รินรดาชะงัก รอยยิ้มเย้าแหย่บนเรียวปากจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ “...ฉีกทิ้ง?” “ใช่” คริสตัลตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับสั่นไหวรุนแรง มือข้างหนึ่งละจากขอบเคาน์เตอร์ขึ้นมาสัมผัสแก้วเนียนแผ่วเบา นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มให้อย่างทะนุถนอม ผิดวิสัยคนปากร้ายใจดำโดยสิ้นเชิง “นับจากวินาทีนี้... จะไม่มีกฎเกณฑ์บ้าบออะไรทั้งนั้น รินรดา ไม่มีข้อห้าม ไม่มีเงื่อนไข และไม่มีทางหนี” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นของมันรัวเร็วขึ้นจนน่ากลัว เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เปิดเปลือยความรู้สึกข้างในออกมาจนหมดสิ้น—ความโหยหา ความหวาดกลัว และความรักที่อัดแน่นจนล้นปรี่ “ถ้าไม่มีสัญญา... แล้วเราเป็นอะไรกันล่ะคะ?” รินรดาถามเสียงเบา ความพยองในคราแรกหายไป แทนที่ด้วยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “เราเป็นแค่คนสองคนที่หัวใจมันดันเลือกกันและกัน... โดยไม่ต้องมีกระดาษแผ่นไหนมาบังคับ” คริสตัลกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะประทับจูบลงมาอย่างแผ่วเบาและโหยหา ราวกับต้องการลบเลือนความเจ็บปวดและระยะเวลาที่ต้องห่างกันไป รสชาติความหวานปนความดื้อรั้นที่เป็นเอกลักษณ์ของรินรดาละลายหายไปในโพรงปาก ความเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ด้วยทิฐิถูกปลดปล่อยออกมาในจูบนี้—ลึกซึ้ง ดุดัน และคลั่งรักจนแทบขาดใจ รินรดาเผยริมฝีปากรับสัมผัสร้อนแรงนั้นอย่างเต็มใจ แขนเรียวสอดคล้องคอระหงรั้งร่างบางเข้าหาตัวแนบแน่น ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป เคมีที่ดึงดูดและกัดกันมาตลอดระเบิดออกเป็นความหวานล้ำที่ทำเอาสติกระเจิง ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับเมษามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัมผัสและอุณหภูมิร่างกายของกันและกันที่ยืนยันว่าทุกอย่างเป็นความจริง เนิ่นนานกว่าคริสตัลจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย หน้าผากมนแนบชิดกัน ลมหายใจหอบถี่พ่นรดรินรดากันและกัน “ทีนี้... เธอยังจะกล้าไปไหนอีกไหม?” คริสตัลกระซิบถามชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำติดจะออดอ้อนนิดๆ ในแบบที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน “ถ้าคุณยังปากแข็งแบบนี้... ฉันอาจจะเปลี่ยนใจไปนอนบ้านเพื่อนก็ได้นะคะ” รินรดาแกล้งยิ้มยั่ว แม้ว่าดวงตาจะเป็นประกายหวานเชื่อมก็ตาม คริสตัลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น “ฝันไปเธอก็ไม่มีวันได้ไปไหนทั้งนั้นแหละ ยัยตัวแสบ” บรรยากาศกำลังจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่นที่ล3ลายใจคนอ่านให้ฟินจิกหมอน ทว่า... ทันใดนั้นเอง! *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งผละออกจากกันด้วยความตกใจ รินรดาลูบหน้าอกตัวเองเพื่อปรับจังหวะหายใจ ขณะที่คริสตัลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความหวาน ใครกันที่กล้ามากดกริ่งห้องนี้ในเวลาวิกาลแบบนี้? คริสตัลส่งสัญญาณบอกให้รินรดารออยู่ตรงนี้ ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อดูว่าแขกยามวิกาลคือใคร ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความสงสัยระคนตกใจ เมื่อภาพบนจอแสดงใบหน้าของบุคคลที่เธอคิดว่าจะไม่มีทางเหยียบย่างมาที่นี่เด็ดขาด รินรดาก้าวตามมาสมทบ มองข้ามไหล่บางของคุณหนูเย็นชาไปที่หน้าจอ แล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่เมษา... แต่เป็นร่างระหงของหญิงสาวอีกคนที่ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงเข้ามาผ่านกล้องวงจรปิด—คุณหญิงแม่ของคริสตัลเอง! คริสตัลหน้าถอดสี มือที่กำขอบเคาน์เตอร์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงหวานแต่เย็นเฉียบที่ทะลุผ่านบานประตูเข้ามา “เปิดประตูให้แม่หน่อยซิลูก... คริสตัล แม่มีเรื่อง ‘สำคัญมาก’ ที่ต้องคุยกับเด็กในปกครองคนใหม่ของลูกซะหน่อย” (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักบทนี้นะคะ!)