อนาคตที่วางแผนไว้

เสียงเคาะประตูไม้สักบานใหญ่ที่ดังขึ้นสามครั้งเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลังสู่หายนะ ประโยคประกาศิตของคุณหญิงมาริสาที่ลอดผ่านรอยแยกเข้ามา—*“คริสตัล แม่มีเรื่อง ‘สำคัญมาก’ ที่ต้องคุยกับเด็กในปกครองคนใหม่ของลูกซะหน่อย”*—ไม่ใช่แค่คำพูดทักทายยามวิกาล แต่มันคือประกาศสงครามที่ไร้เสียงปืน คริสตัลหน้าถอดสีไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา วาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธจนน่ากลัว สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการปกป้อง มือเรียวยาวที่กำไลข้อมือเพชรอยู่เผลอบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว "อย่าออกไปนะริน" คริสตัลพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นสั่นเครือด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้สูงสุด "อยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" "จัดการยังไงคะคุณหนู" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มเยาะหยันทั้งที่หัวใจเต้นโครมคราม สาวมั่นอย่างเธอไม่เคยคิดจะหลบอยู่หลังหลังใคร ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอนาคตของตัวเองด้วยแล้ว เธอไม่มีวันยอมให้ใครมาขีดเส้นให้เดินตามเด็ดขาด "แม่คุณมาเคาะประตูถึงห้องนอนขนาดนี้ ถ้าคุณหนูออกไปคนเดียว มีหวังโดนเฉือนร่างเป็นชิ้นๆ ส่งกลับตระกูลเดิมแน่ๆ ค่ะ" "นี่ไม่ใช่เวลามาประชดนะ!" คริสตัลหันมาแหวใส่ เสียงกระซิบดุดันแต่แฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "คุณแม่ไม่ได้มาเล่นๆ ยัยเมษาคงเป่าหูอะไรให้อีกแน่ๆ เธอไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวแค่ไหน..." *แกร็ก...* เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นตัดหน้าบทสนทนาร้อนรุ่ม คริสตัลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดากลับขยับตัวไปยืนเคียงข้างคุณหนูจอมซึนอย่างรวดเร็ว ไหล่บางแนบชิดกับลาดไหล่ของอีกฝ่ายราวกับจะประกาศให้รู้ว่าพวกเธอคือทีมเดียวกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ บานประตูไม้สักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสง่างามของคุณหญิงมาริสาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็น รอยยิ้มบนริมฝีปากเคลือบยาพิษส่งมาให้เด็กสาวทั้งสองคน บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก เมษายืนยิ้มหวานหยดอยู่ด้านหลังในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด "อ้าว ยังไม่นอนกันหรอกเหรอคะเด็กๆ" คุณหญิงมาริสากวาดสายตามองสภาพที่ค่อนข้างแนบชิดของทั้งคู่ด้วยแววตารังเกียจที่ปิดไม่มิด "ดีเลยค่ะ แม่จะได้ไม่ต้องพูดหลายรอบ... คริสตัล ลูกออกไปรอข้างนอกก่อน แม่มีเรื่อง *ส่วนตัว* จะคุยกับเด็กในปกครองของลูกสักครู่" "หนูไม่ไปค่ะแม่" คริสตัลก้าวขามาบังหน้าทับรินรดาไว้ครึ่งตัว ปากร้ายๆ พ่นคำพูดเฉียบคมใส่มารดาโดยไม่ไว้หน้า "ถ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดต่อหน้าหนูตรงนี้แหละค่ะ รินรดาเป็นคนของหนู ไม่มีเรื่องไหนที่แม่ต้องคุยกับเธอตามลำพัง" รินรดาลอบมองแผ่นหลังที่กำลังสั่นน้อยๆ ของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยแข็งกระด้างมาตลอดไหววับอย่างประหลาด ผู้หญิงปากร้าย เย็นชา และเอาแต่ใจคนนี้ กำลังเอาตัวเข้าขวางอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิตเพื่อเธอ... คริสตัลไม่ได้แค่พูดพล่อยๆ แต่หล่อนปกป้องเธอด้วยชีวิตจริงๆ "คนของลูกงั้นเหรอ?" คุณหญิงมาริสากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบไร้ความปรานี "ลูกคิดว่าเด็กนี่เป็นใคร เจ้าของหัวใจ หรือแค่เครื่องมือแก้เหงา? ตื่นจากฝันได้แล้วคริสตัล! ตระกูลของเรามีคู่หมั้นที่เหมาะสมรออยู่แล้ว เมษาคือคนที่คู่ควร ไม่ใช่เด็กกะโปโลไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้!" "ต่อให้ไม่ใช่รินรดา หนูก็ไม่มีวันแต่งงานกับเมษาเด็ดขาดค่ะ!" คริสตัลตวาดกลับเสียงดังลั่นห้อง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ "แม่จะบงการชีวิตหนูไปถึงไหน! เงิน อำนาจ หรือหน้าตาทางสังคม มันสำคัญกว่าความสุขของลูกสาวแท้ๆ ของแม่นักหรือไง!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เมษาที่ยืนเงียบมานานเริ่มมีสีหน้าเสีย ทว่าคุณหญิงมาริสากลับนิ่งสนิท รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คริสตัลช็อกค้าง "ถ้าลูกยังดื้อด้าน... แม่จะส่งเด็กนี่ไปเรียนต่อต่างประเทศแบบไม่มีกำหนด และรับรองได้เลยว่า ลูกจะไม่มีวันได้เจอหน้าเธออีกตลอดชีวิต" คำขู่ก้องกังวานอยู่ในความเงียบ คริสตัลหน้าซีดเผือดราวกับถูกสูบวิญญาณ ร่างกายชาดิกจนขยับไม่ได้ ขณะที่รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด แต่ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร มือเรียวเย็นเฉียบของคริสตัลก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "แม่ไม่มีสิทธิ์..." คริสตัลเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด "แม่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับริน!" "แม่มีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะแม่และประธานบริษัท!" คุณหญิงมาริสาก้าวเข้ามาประชิด สายตากวาดมองรินรดาด้วยความเหยียดหยาม "เลือกเอา... จะเดินออกไปจากชีวิตลูกสาวฉันดีๆ หรือจะให้ฉันใช้กฎหมายพรากเด็กในปกครองคนนี้ไปจากเธอตลอดกาล" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ดวงตากลมโตคมกริบสบตากับคุณหญิงมาริสาอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่งสนิทจนน่าตกใจ "คุณหญิงคะ..." รินรดาขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังของคริสตัล ยืนเผชิญหน้ากับผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีองอาจ "การขู่เด็กมันเป็นวิธีของคนหมดปัญญาค่ะ... และที่สำคัญที่สุด คุณหญิงอาจจะลืมไปอย่างหนึ่ง" "แกรj... แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!" คุณหญิงมาริสากัดฟันกรวด "หนูกล้าค่ะ เพราะหนูรู้ว่าสิ่งที่คุณหญิงกลัวที่สุดไม่ใช่เรื่องฐานะตระกูล..." รินรดายกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาคมกริบไปที่เมษาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองคุณหญิงมาริสาด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า "แต่คือการที่คริสตัล... จะตัดขาดจากตระกูลนี้ไปจริงๆ ต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดนั้น คริสตัลหันขวับมามองรินรดาทันที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เมษาหน้าถอดสี ส่วนคุณหญิงมาริสากัดกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ริน..." คริสตัลครางชื่ออีกฝ่ายเบาหวิว รินรดาไม่รอช้า เธอหันไปประสานสายตากับคุณหนูจอมซึน นิ้วมือเรียวยาวเอื้อมไปกุมมือสั่นเทาของคริสตัลไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงทั้งหมดที่มีให้ ก่อนจะหันกลับไปสบตาคุณหญิงมาริสาอย่างท้าทาย "ถ้าคุณแม่เลือกที่จะทำลายอนาคตของเรา..." คริสตัลสูดหายใจเข้าลึก เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นเอמהนขึ้น ขัดจังหวะความคิดของทุกคนในห้อง ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวชนิดที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "หนูก็พร้อมจะสละทุกอย่าง ทั้งหุ้น ทั้งมรดก และนามสกุลนี้ เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับริน... สองคน" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง คุณหญิงมาริสากลืนไม่เข้าคายไม่ออก นางรู้ดีว่าลูกสาวคนนี้ดื้อรั้นและบ้าบิ่นแค่ไหน หากทำจริงตามที่พูด ตระกูลต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงครั้งใหญ่แน่ "แก... แกกล้าเหรอคริสตัล!" คุณหญิงมาริสากัดฟันกรวดด้วยความแค้นใจ "ลองดูไหมล่ะคะคุณแม่?" คริสตัลเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ไม่มีผิดเพี้ยน "ว่าระหว่างชื่อเสียงของตระกูล กับการสูญเสียลูกสาวคนเดียวไปตลอดกาล อะไรมันเจ็บปวดกว่ากัน" คุณหญิงมาริสาจ้องหน้าลูกสาวเขม็งอย่างชั่งใจ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดด้วยความโกรธจัด "แกมันเสียสติไปแล้วคริสตัล! จำไว้ว่าแกเลือกทางนี้เอง!" ร่างระหงของคุณหญิงมาริสาหมุนตัวเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ตามด้วยเมษาที่รีบวิ่งตามหลังไปด้วยสีหน้าเจ็บใจและแค้นเคือง บานประตูไม้สักปิดกระแทกปังใหญ่สะเทือนไปทั้งผนัง เมื่อความวุ่นวายสงบลง ความเงียบที่เปี่ยมไปด้วยความหมายก็เข้าครอบงำ รินรดายืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและซาบซึ้ง เธอไม่คิดเลยว่าคนปากร้ายอย่างคริสตัลจะกล้าประกาศกร้าวปกป้องเธอถึงขนาดนี้ คริสตัลถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดทรุดฮวบลงเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าสาวมั่นที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคู่คมไหวระริก เจือด้วยความหวาดวิตกเล็กๆ ที่เพิ่งแสดงออกมา "เธอ... โกรธฉันไหมที่พูดอะไรบ้าๆ แบบนั้นออกไป" คริสตัลถามเสียงเบา หลบสายตาไปทางอื่นด้วยความเก้อเขิน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด รินรดายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่พวกเธอรู้จักกันมา มือเรียวยกขึ้นแตะปลายคางของคุณหนูจอมซึนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "บ้าจริงค่ะ... แต่ก็น่ารักมากเหมือนกันนะคะคุณหนู" รินรดากระซิบเสียงนุ่ม แววตาสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง "ขอบคุณนะคะที่ปกป้องริน" คริสตัลเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความเย็นชาทั้งหมดที่มีละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักและโหยหาที่อัดแน่นมานาน หล่อนเอื้อมมือไปโอบเอวบางของรินรดากลับเข้ามาแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดกันและกันในระยะประชิด "ฉันไม่ได้แค่ปกป้องเธอสักหน่อย..." คริสตัลกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักสวยคลี่ยิ้มหวานละมุนที่หาดูได้ยากยิ่ง "ฉันกำลังจองจำอนาคตของเราไว้ต่างหาก... ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันแยกเราออกจากกันได้อีก รินรดา" ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเสน่หาต้องห้ามและคำสัญญาที่หนักแน่นดั่งหินผา รินรดาหัวใจเต้นโครมคราม ใบหน้าค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ริมฝีปากของคุณหนูจอมซึนทีละน้อย ระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจผสานเป็นหนึ่งเดียว ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกันเพื่อsealedคำสัญญาชั่วนิรันดร์นั้นเอง... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงไขกุญแจดัง *คลิก* ที่สะท้อนก้องในความเงียบ ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—คนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้—ค่อยๆ ผลักประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ --- *บลัดดี้แมรี่*