ปุ่มกดลิฟต์สีทองอร่ามสะท้อนเงาของรินรดาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อบานประตูโลหะสีชาเลื่อนปิดลงอย่างเชื่องช้า ขังเธอกับ ‘คู่ปรับ’ ตัวฉกาจไว้ในพื้นที่แคบๆ เพียงลำพอง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ที่ลอยวนอยู่ในอากาศจำกัด ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
คริสตัลไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่ก้าวเข้ามาในกล่องสี่เหลี่ยมเคลื่อนที่นี้ ร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมกริบราวกับแมวป่ามองตรงไปยังตัวเลขดิจิทัลที่กำลังเปลี่ยนระดับชั้นอย่างใจเย็น ทว่าไหล่บางนั้นกลับเกร็งขึ้นเล็กน้อยอย่างผิดวิสัยสำหรับคนที่ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใด
รินรดาแอบสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่าง เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แกล้งทำเป็นสนใจรอยขีดข่วนเล็กๆ บนผนังกระจกเงาด้านข้าง เพื่อกลบเกลื่อนหัวใจเจ้ากรรมที่กำลังเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงกลไกของลิฟต์
“จะยืนเป็นเสาหินไปถึงไหนคะ หรือว่าตื่นเต้นจนลืมวิธีหายใจไปแล้ว”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่ตามแบบฉบับดังขึ้นทำลายความเงียบ คริสตัลยังคงมองตรงไปข้างหน้า ทว่าริมฝีปากสีแดงระเรื่อกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน ชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ ในการปั่นหัวคนอื่นฉายชัดอยู่ในแววตานั้น
รินรดาหันขวับไปมองทันที ความถือดีพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนความกลัวก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เธอก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายโดยไม่ทันคิด เว้นระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวจนคริสตัลต้องยอมก้มหน้าลงมามองด้วยความประหลาดใจระคนระแวง
“ใครตื่นเต้นกันคะคุณคริสตัล อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ฉันแค่กำลังคิดอยู่ว่า... วันนี้คุณกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ถึงได้ทำตัวน่ารำคาญเป็นพิเศษแบบนี้” รินรดาตอกกลับเสียงใส ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างไม่เกรงกลัว ประกายไฟแห่งความท้าทายพุ่งชนกันเปรี๊ยะปร๊ะในอากาศที่แทบไม่มีออกซิเจน
คริสตัลหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาไหววับที่ยากจะคาดเดา กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยมีรอบตัวระเหยหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของคุณหนูตระกูลดัง
“ปากเก่งจังนะคะ... เวลาที่กลัวจนตัวสั่นเนี่ย”
คริสตัลก้าวสวนเข้าไปหนึ่งก้าว บีบให้รินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบในที่สุด ร่างสูงกว่าโน้มตัวลงมาครอบงำพื้นที่ด้านหน้า กักขังร่างบางไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ทาบลงบนกระจก ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนรินรดาแทบจะหยุดหายใจจริงๆ ในวินาทีนั้น
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าเบื่อ มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด แรงปะทะของอารมณ์ความรู้สึกที่พยายามผลักไสแต่กลับดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับต่างฝ่ายต่างกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างในแววตาของกันและกัน
รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจที่เต้นรัวจนเจ็บหน้าอกไม่ได้เกิดจากความกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความตื่นตระหนกที่ควบคุมไม่ได้เมื่อสำนึกรู้ว่า... ตัวเองกำลังแพ้ทางผู้หญิงคนนี้อย่างราบคาบ แววตาที่คริสตัลใช้มองเธอยามนี้มันไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีแต่ความปรารถนาอันร้อนแรงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่สวยนั้น คล้ายกับเสือดาวที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่ออันโอชะด้วยความคลั่งไคล้
“ถอยไปนะคะ...” รินรดาเอמהเสียงแผ่วเบaอย่างไร้พลัง ปราศจากความดุดันเช่นเคย มือเรียวพยายามจะยกขึ้นดันลาดไหล่สอบนั้นออกไป แต่กลับถูกมือเรียวอีกข้างของคริสตัลคว้าจับไว้แล้วกดแนบลงกับผนังกระจกข้างตัวอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด
“ไม่ค่ะ จนกว่าเธอจะตอบฉันมาคำหนึ่งก่อน” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรด ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
“ตอบ... ตอบอะไรล่ะคะ”
“ระหว่างเรา... ที่เธอบอกว่าเกลียดฉันนักหนਾเนี่ย จริงๆ แล้วเธอกำลังโกหกใครอยู่กันแน่คะ... ฉัน หรือว่าหัวใจตัวเองกันแน่”
คำถามนั้นทิ่มแทงทะลุเกราะป้องกันทุกชั้นของรินรดาในเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกตีรวนขึ้นมาจุกอก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำพูดนั้นสั่นคลอนความมั่นคงในใจเธอจนพังทลาย
ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ เสียงเตือนใสๆ ของลิฟต์ก็ดังขึ้น *“ติ๊ง!”* พร้อมกับตัวเลขดิจิทัลที่หยุดนิ่งอยู่ที่ชั้นเพนต์เฮาส์
ทว่า... ก่อนที่บานประตูโลหะจะทันได้เลื่อนเปิดออก เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเคาะประตูเรียกชื่อก็ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอกซะก่อน
“คริสตัลคะ! อยู่ข้างในหรือเปล่า เมษาเองนะ... เปิดประตูให้หน่อยค่ะคุณ!”
เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดีทำให้รินรดาและคริสตัลชะงักค้างในท่าทางล่อแหลมนั้นทันที ดวงตาของคริสตัลฉายแววหงุดหงิดวาบขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ขณะที่รินรดาหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเมื่อตระหนักว่าใครกำลังยืนรออยู่หลังประตูกระจกบานนั้น!
ขอบคุณที่ติดตามความฟินและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันตรายนี้ด้วยกันนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าจะเสิร์ฟความแซ่บให้ใจสั่นยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าค่ะ!
ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา•ตอนที่ 6
ใครกันแน่ที่ใจสั่น
ผลงานโดย บลัดดี้แมรี่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (บลัดดี้แมรี่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ยัยตัวแสบของคุณหนูเย็นชา นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!