ข่าวลือฉาวโฉ่

“ถ้าคิดจะคบเด็กสร้างบ้าน อย่างน้อยก็น่าจะเลือกคนที่มีโปรไฟล์ดีกว่าพนักงานกินเงินเดือนปลายแถว ไม่ใช่เหรอคะคุณคริสตัล?” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เคลือบยาพิษของเมษาดังแทรกขึ้นกลางความเงียบของล็อบบี้โรงแรมหรู รินรดาชะงักฝีเท้า ปลายเล็บที่จิกเข้าหากันในกระเป๋าเสื้อโค้ทระบายความอุ่นจนเจ็บแปลบ แต่ใบหน้าสวยคมกลับเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอยังไม่ทันได้ตวัดปากพ่นคำตอบโต้ที่เจ็บแสบกลับไป มือเรียวเย็นเฉียบของใครอีกคนก็คว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าราบเรียบดุจน้ำแข็งแกะสลักของคุณหนูตระกูลดัง คริสตัลหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้น ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแววเยียบเย็นจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดเมษาราวกับเสือดาวที่พร้อมขย้ำเหยื่อผู้บังอาจล้ำเส้น “ระวังคำพูดของคุณด้วยนะคะ เมษา” คริสตัลเอ่ยเสียงต่ำ รอดไรฟันออกมาทีละคำ “ชีวิตส่วนตัวของฉัน จะคบใคร หรือเกลือกกลุ้มกับใคร มันไม่ใช่กงการอะไรที่คุณจะต้องเอาขยะจากถังความคิดเน่าๆ ของคุณมาสาธยายให้สื่อฟัง” “อุ๊ย! อย่าเพิ่งโมโหสิคะ” เมษายกมือเรียวขึ้นทาบอก แกล้งทำเป็นตกใจทั้งที่แววตากลับพราวระยับด้วยชัยชนะ เธอยื่นแท็บเล็ตในมือเข้าหาใบหน้าของคริสตัลและรินรดา หน้าจอแสดงพาดหัวข่าวบันเทิงจากเพจซุบซิบชื่อดังพร้อมรูปถ่ายปาፓราซซี่ขณะที่คริสตัลกำลังโน้มตัวลงกระซิบข้างหูรินรดาในร้านอาหารเมื่อคืนก่อน ตัวหนังสือสีแดงฉานพาดหلافหลา—*“คุณหนูน้ำแข็งไฮโซซุกเด็กปั้น? ภาพหลุดดินเนอร์ลับกับสาวปริศนา ไร้เงาทายาทตระกูลดังเคียงข้าง!”* “ดูท่าทางกระแสสังคมจะไม่ค่อยปลื้มกับรสนิยมแปลกๆ ของคุณสักเท่าไหร่หรอกนะคะ” เมษาหัวเราะในลำคออย่างสะใจ “หุ้นในเครือของคุณพ่อคุณก็เริ่มสั่นคลอนแล้วด้วยสิคะ ถ้าท่านประธานรู้ว่าลูกสาวคนโปรดกำลังทำลายชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเพราะผู้หญิงโนเนมคนนี้... ฉันเกรงว่าเด็กคนนั้นอาจจะต้องกระเด็นออกจากบริษัทเร็วกว่าที่คิดนะคะ” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจไม่ใช่เพราะคำดูถูกที่มีต่อเธอ แต่เป็นเพราะเงาปัญหาที่เธอกำลังกลายเป็นตัวถ่วงให้คนตรงหน้าต่างหาก มือที่ถูกคริสตัลกุมไว้พยายามจะดึงออก แต่มือบางกลับถูกบีบแน่นขึ้นไปอีก ยิ่งเธอดิ้นรน คริสตัลก็ยิ่งกระชับสัมผัสให้มั่นคงขึ้น ราวกับจะบอกว่า *‘อย่าได้คิดจะถอยหนีเด็ดขาด’* “ถ้าเรื่องไร้สาระแค่นี้ทำให้คุณคิดว่าฉันจะสะดุ้งสะเทือนได้ล่ะก็...” คริสตัลแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ความเย่อหยิ่งและดื้อรั้นฉายชัดเจนในแววตา “คุณคงประเมินอำนาจของฉันต่ำไปหน่อยนะคะ เมษา อยากปล่อยข่าวเหรอ? เชิญ! อยากให้สื่อขุดคุ้ยเหรอ? เชิญตามสบาย! เพราะต่อให้คนทั้งโลกจะประณามฉันแค่ไหน คนที่ฉันเลือก... ก็ไม่มีวันเปลี่ยนเป็นคนอื่นนอกจากรินรดาอยู่ดี” คำประกาศกร้าวที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบทำเอารินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์คลั่งในอก ความซึนเดระที่เคยหมั่นไส้ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความคลั่งรักแบบไม่สนสี่สนแปดจนเธอต้องแอบเสมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคุณหนูผู้เย่อหยิ่งด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปหมด *ยัยคุณหนูบ้านี่... กล้าพูดคำเลี่ยนๆ แบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไงกันนะ!* เมษาหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าสวยหวานแข็งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม “ปากดีไปเถอะค่ะ... รอดูก็แล้วกัน ว่าคุณจะยังปากแข็งแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อคุณพ่อของคุณกำลังบินกลับมาจากต่างประเทศและทรงกริ้วกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ!” สิ้นคำขู่ เมษาก็สะบัดหน้าพรืดเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารีบดึงมือตัวเองออกจากการกุมของอีกฝ่ายเบาๆ แม้ในใจจะยังอุ่นวาบจากคำพูดเมื่อครู่ แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องที่จะปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ “ปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะคุณคริสตัล... ข่าวออกครึกโครมขนาดนี้ คุณยังจะมาทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีกเหรอคะ?” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามซ่อนความห่วงใยไว้ใต้ท่าทีประชดประชัน “หุ้นกำลังตก คุณพ่อคุณกำลังจะบินกลับมา... คุณไม่กลัวโดนเฉดหัวออกจากกองมรดกบ้างหรือไง?” คริสตัลหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกทำเป็นตีสีหน้าแข็งกร้าว ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความดื้อรั้นที่คุ้นเคย ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้ง จนแผ่นหลังบางเกือบจะชิดติดกับเสาหินอ่อนของโรงแรม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยละล่องผสมผสานกับความเย็นชาที่เจือความกังวลจางๆ “กลัวเหรอ?” คริสตัลโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงหวานใสเอ่ยกระซิบชิดริมหีบปากของอีกฝ่ายอย่างถือดี “ถ้าการปกป้องคุณหมายถึงการแลกด้วยสมบัติพวกนั้น... ฉันยอมเป็นคนจนที่ไม่มีอะไรเลย ดีกว่าต้องอยู่บนกองเงินกองทองแล้วไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ให้ฉันคอยแกล้งนะคะ” รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า ความซึนของอีกฝ่ายในยามวิกฤตแบบนี้มันช่างร้ายกาจและทำลายหัวใจคนฟังเสียเหลือเกิน ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่แววตาที่มองมากลับเว้าวอนและจริงจังจนเธอเถียงไม่ออก “คุณนี่มัน... บ้าชัดๆ เลยนะคะ คริสตัล” รินรดาพึมพำเบาๆ หลบสายตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างไม่ยอมลดละ “ค่ะ ฉันบ้า... บ้าเพราะคุณคนเดียวนั่นแหละ” คริสตัลเอื้อมมือเรียวไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดจากนิสัยปกติทำให้รินรดาถึงกับนิ่งงันไป “และต่อให้พายุลูกใหญ่แค่ไหนจะพัดเข้ามา ฉันก็ไม่มีวันปล่อยมือจากคุณเด็ดขาด... จำไว้” บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเงียบงันลงอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่เดินผ่านไปมาและสายตาอยากรู้อยากเห็นที่เริ่มจับจ้องมายังพวกเธอ รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวเพื่อทำลายความซาบซึ้งที่เริ่มจะเลี่ยนเกินไป ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ทของรินรดาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาสคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ—**‘พี่ชายของคุณหนู’** และข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที *“เลิกยุ่งกับน้องสาวฉันซะ ไม่อย่างนั้น... ความลับเรื่องครอบครัวเธอเมื่อสิบปีก่อน ฉันจะเอาแฉให้โลกรู้เอง”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักแบบพายุหมุนนี้ด้วยกันนะคะ!