รอยยิ้มหลังหน้ากาก

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายโครงสร้างเหล็กด้วยการคำนวณที่ผิดพลาดเพียงจุดเดียวจะทำให้ฉันล้มละลายได้ คุณก็ประเมินค่าของ 'ธันวา' ต่ำเกินไป ลินิน" น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับหยดน้ำแข็งที่หยดลงบนแผ่นเหล็กกล้า เขาไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงานส่วนตัว ห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพงและไอเย็นจากระบบปรับอากาศที่ตั้งอุณหภูมิไว้ต่ำจนน่าขนลุก ธันวากำลังหมุนแก้วบรั่นดีในมือ สายตาจับจ้องไปยังจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟการดิ่งลงของหุ้นบริษัทคู่แข่ง ซึ่งเขากำลังไล่ต้อนพวกมันจนมุมราวกับแมวที่กำลังเล่นกับหนูใกล้ตาย ลินินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเป็นวิศวกรที่มองเห็นทุกอย่างผ่านสมการ แต่สิ่งที่เธอเห็นในตอนนี้ไม่ใช่ตัวเลข หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องหุ้น หรือเรื่องที่คุณกำลังจะทำลายใคร" ลินินก้าวเข้าไปใกล้ แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาคมสวยที่สั่นไหวเล็กน้อย "ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า ความแค้นที่คุณกำลังเสพติดมันกำลังกัดกินตัวคุณไปทีละนิด จนคุณแทบไม่เหลือความเป็นคนแล้วค่ะ" ธันวาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข เขาวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหรูหรา ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้น... ที่เคยมองโลกด้วยความเหยียดหยาม บัดนี้กลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป มันมีความเหนื่อยล้า และสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกปิดมันมาตลอด—'หน้ากาก' แห่งความไร้หัวใจ "ความเป็นคนงั้นหรือ?" เขาเลิกคิ้วกวนประสาท เดินย่างสามขุมเข้าหาหญิงสาวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับตู้หนังสือขนาดมหึมา "คุณพูดเหมือนกับว่าความดีงามจะช่วยให้เราอยู่รอดในโลกที่เน่าเฟะใบนี้ได้ ลินิน อย่าโลกสวยเกินไปหน่อยเลย" ลินินไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าสบตากับเขาตรงๆ ในระยะประชิด "โลกใบนี้อาจจะเน่าเฟะ แต่ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยวางอดีต คุณก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความเน่าเฟะที่ไม่มีวันชำระล้างได้ คุณคิดว่าเงินมหาศาลนี่จะซื้อความสงบสุขให้คุณได้จริงเหรอคะ?" นิ้วเรียวยาวของธันวาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวตัดกับท่าทีเย็นชาที่เขาแสดงออก มืออีกข้างของเขาเลื่อนไปแตะที่ขอบชั้นหนังสือ กักขังเธอไว้ในวงแขน ลินินสังเกตเห็นรอยร้าวในแววตาของเขา—มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกขังไว้ในกรงเหล็กที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง "คุณเป็นคนเดียว... ที่กล้าสอนผม ทั้งที่รู้ว่าผมสามารถเปลี่ยนชีวิตคุณให้เป็นนรกได้เพียงแค่กระดิกนิ้ว" เสียงของธันวาอ่อนลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนผิวแก้มของเธอ "รู้ไหมทำไมผมถึงยอมให้คุณยืนอยู่ตรงนี้? เพราะท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและผลประโยชน์ที่คุณพยายามรังเกียจ มีเพียงคุณคนเดียวที่มองเห็นว่าผมกำลังร้องไห้อยู่ข้างใน" หัวใจของลินินกระตุกวูบ เธอเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา—ไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยันแบบที่เขาใช้กับศัตรู แต่มันคือรอยยิ้มที่เปราะบางที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น รอยยิ้มหลังหน้ากากที่เขาเพิ่งตัดสินใจถอดมันออกต่อหน้าเธอเพียงคนเดียว "ธันวา..." เธอเรียกชื่อเขาด้วยความรู้สึกที่สับสน "ไม่ต้องพูดอะไร" เขาขัดขึ้น เสียงของเขาแหบพร่า "แค่ยืนอยู่ตรงนี้... ให้ผมได้สัมผัสความจริงบ้าง สักวินาทีก็ยังดี" เขาวางหน้าผากลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนแรง ความหยิ่งผยองที่เคยเป็นเกราะกำบังหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่แบกโลกทั้งใบไว้ด้วยความโดดเดี่ยว ลินินค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบกอดเขาอย่างไม่ตั้งตัว เป็นครั้งแรกที่กำแพงระหว่าง 'นักล่า' กับ 'วิศวกร' พังทลายลงในห้องทำงานที่เงียบสงัด ทว่า ท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะในห้องก็ดังลั่นขึ้นอย่างกะทันหัน จอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของธันวาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม [ตรวจพบการบุกรุกระบบฐานข้อมูลลับระดับสูงสุด: รหัสผ่านที่คุณใช้ในการเข้าถึงถูกแก้ไขโดยบุคคลภายนอก] ธันวาผละออกจากลินินในทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลับมาเป็นความอำมหิตอย่างรวดเร็ว เขากดสั่งการผ่านนาฬิกาข้อมือเพื่อปิดกั้นระบบ แต่หน้าจอกลับปรากฏภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา... ภาพถ่ายของครอบครัวเขาที่ถูกถ่ายไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน ในวันที่เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เขาพยายามลบมันออกจากประวัติศาสตร์โลก ลินินมองที่หน้าจอด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันมามองธันวาที่ใบหน้าซีดเผือดเหมือนเห็นผี "ธันวา... นั่นใคร?" เสียงของเธอกลายเป็นเสียงสั่นพร่า ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกโดยเลขาคนสนิทที่วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนส่งไฟล์ลับนี้ไปให้สื่อทุกสำนักทั่วโลก... และตอนนี้ มีคนกำลังรอพบคุณอยู่ที่ล็อบบี้ เขาบอกว่าเขารอวันนี้มาตลอดชีวิต... พ่อของคุณที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว เขามาถึงที่นี่แล้วค่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมากับความลับที่กำลังจะปะทุในตอนถัดไปนะคะ!