เดิมพันที่แพงที่สุด

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะประชุมไม้สักทองยาวสิบเมตรดังสะท้อนก้องห้องกระจกเก็บเสียงชั้นเจ็ดสิบของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ มันไม่ใช่แค่เสียงของกระดาษกระทบผิวไม้ หากแต่เป็นสัญญาณเตือนภัยรอบสุดท้ายที่ไร้ซึ่งความปราณีจากผู้ถือหุ้นใหญ่ "คุณธันวาคะ ดิฉันคิดว่าข้อเสนอนี้มันเกินขอบเขตอำนาจหน้าที่ของตำแหน่งวิศวกรควบคุมระบบไปมากโขแล้วนะคะ" เสียงของกรรมการผู้จัดการใหญ่เอ่ยขึ้นด้วยความสั่นเครือ แม้พยายามรักษามาดผู้บริหารระดับสูงไว้เพียงใด เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายตามไรผมก็ฟ้องชัดถึงความหวาดกลัวต่อร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ หัวโต๊ะ ธันวาปรายตามองเอกสารข้อเสนอโครงการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานที่ถูกตีตกด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นเย็นชาเสียจนอุณหภูมิภายในห้องประชุมติดแอร์ปรับอากาศลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมาทันที ความเงียบงันที่กดดันถูกเนรมิตขึ้นด้วยอำนาจเงินมหาศาลที่กุมชะตาชีวิตของทุกคนในที่นี้ไว้ ในขณะเดียวกัน ลินิน ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรที่ปรึกษาอิสระ กลับไม่มีท่าทีสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ปลายนิ้วเรียวเคาะปากกาโลหะเบาๆ บนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังธันวาอย่างไร้ความยำเกรง เธอรู้ดีว่าเกมนี้ใครคือผู้ถือไพ่เหนือกว่า และใครกำลังจะกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้จนหมดรูป "อำนาจหน้าที่งั้นหรือครับ..." ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "น่าขันเสียจริงที่คุณยังกล้าใช้คำนี้ ในเมื่อบริษัทที่พวกคุณบริหารจนแทบจะล้มละลายแห่งนี้ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายเงินเดือนพนักงานด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะเม็ดเงินห้าร้อยล้านที่ผมเพิ่งฉีดเข้ามาเมื่อเช้าตรู่ ป่านนี้พวกคุณคงกำลังนั่งเซ็นเอกสารล้มละลายอยู่ในห้องขังศาลล้มละลายกลางไม่ใช่หรือครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้งอย่างน่าอึดอัด บรรดาคณะกรรมการผู้บริหารต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคำ เพราะทุกคำพูดของธันวาคือความจริงอันโหดร้ายที่ปฏิเสธไม่ได้ "แต่ข้อเสนอของทางคุณธันวา ที่ต้องการให้รื้อถอนโครงสร้างโซน C ทั้งหมดเพื่อสร้างศูนย์ข้อมูลส่วนตัว... มันผิดกฎหมายควบคุมอาคารนะคะ!" เสียงหนึ่งในคณะกรรมการหญิงสูงวัยโพล่งขึ้นด้วยความอัดอั้นตันใจ "มันจะทำลายระบบโครงสร้างหลักของตึกทั้งหลัง!" ลินินหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้หันมามองเป็นตาเดียว เธอวางปากกาลงเงียบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาธันวาตรงๆ "ดิฉันได้ตรวจสอบแบบแปลนโครงสร้างโซน C เรียบร้อยแล้วค่ะท่านรองประธาน" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ "และดิฉันลงความเห็นว่า... มันสามารถรื้อถอนและปรับปรุงใหม่ได้ตามที่ท่านต้องการ โดยไม่กระทบต่อโครงสร้างหลักแม้แต่นิดเดียว หากใช้เทคนิคการค้ำยันไฮดรอลิกแบบพิเศษที่ดิฉันเป็นคนออกแบบเอง" ธันวาหันไปมองวิศวกรสาวข้างกาย แววตาที่เคยว่างเปล่าและเย็นชาปรากฏร่องรอยความพึงพอใจวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว เคมีที่ซ่อนอยู่ระหว่างคนทั้งสองคือความอันตรายที่หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัว คนหนึ่งมีอำนาจเงินที่สามารถซื้อได้ทั้งอาณาจักร อีกคนมีมันสมองและฝีมือที่สามารถทำลายล้างหรือสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้ตามอำเภอใจ "ได้ยินชัดเจนแล้วสินะครับ" ธันวากวาดสายตามองหน้าผู้บริหารทีละคน "ถ้าไม่มีใครมีข้อท้วงติงอะไรอีก การลงมติอนุมัติโครงการนี้ถือเป็นอันสิ้นสุด" มือเรียวหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาเตรียมกดอนุมัติระบบโอนเงินงวดแรก แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสหน้าจอ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างท้วมของประธานกรรมการอาวุโสผู้กุมอำนาจเดิมก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านหลังมีชายชุดดำร่างยักษ์อีกสองคนเดินประกบ "แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ ธันวา!" เสียงตวาดลั่นห้องทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด "บริษัทนี้บรรพบุรุษของฉันสร้างมากับมือ แกเป็นแค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ใช้เงินซื้อหุ้นมาด้วยเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้แกฮุบมันไปเด็ดขาด!" ธันวาค่อยๆ วางแท็บเล็ตลงช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่สง่างามภายใต้สูทตัดเย็บชั้นดีแผ่รังสีคุกคามจนผู้สูงวัยต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "เล่ห์เหลี่ยมหรือครับคุณลุง?" ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "ถ้าจะโทษใคร คงต้องโทษความโลภและความไร้ความสามารถของลูกชายคุณเอง ที่เอาทรัพย์สินของบริษัทไปจำนองไว้กับบ่อนการพนันใต้ดินจนหมดตัว เอกสารสิทธิ์ทั้งหมดตอนนี้อยู่ในมือผมแล้ว... และถ้าคุณยังไม่อยากให้ตำรวจบุกมาจับลูกชายคุณในข้อหายักยอกทรัพย์ภายในสามวินาทีนี้... เชิญเซ็นใบลาออกตรงนั้นซะ" พร้อมกันนั้น ลินินก็เลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าประธานอาวุโสอย่างใจเย็น เธอมองดูชายแก่ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความแค้นเคืองแต่ทำอะไรไม่ได้ รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของวิศวกรสาวสะท้อนความสะใจอย่างถึงที่สุด นี่คือการตบหน้าแบบฉบับของพวกเขา—นุ่มนวล เด็ดขาด และไร้ทางสู้ ประธานอาวุโสกัดฟันกรอด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจ มือที่ถือปากกาสั่นเทาราวกับคนเป็นอัมพฤกษ์ เขากำลังจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษเพื่อยอมจำนนแต่โดยดี ทว่า... ทันใดนั้น ไฟฟ้าในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วพริบตา เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่ผนังกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่กราฟฟิกรายงานธุรกิจ แต่เป็นคลิปวิดีโอวงจรปิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของธันวา—ภาพที่เขากำลังยืนพูดคุยลับกับบุคคลปริศนาในเงามืด พร้อมกับเสียงสนทนาที่ดังชัดเจนก้องไปทั่วห้อง *"แผนการทำลายล้างตระกูลนั้นเกือบสำเร็จแล้ว... รอแค่เวลาที่ลินินตายใจเท่านั้น"* เสียงในวิดีโอคือเสียงของธันวาเองอย่างไร้ข้อกังขา! ลมหายใจของลินินสะดุดกึก เธอนิ่งงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่ากลางศีรษะ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ดวงตากลมโตหันขวับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกที่พังทลายลงในเสี้ยววินาที ธันวาหันขวับกลับไปมองหน้าจอ ใบหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นอกมั่นใจกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ฝีมือของคนในห้องประชุมนี้... แต่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าเพื่อตลบหลังเขาโดยเฉพาะ! ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอโปรเจคเตอร์สาดส่อง ประตูระเบียงกระจกนิรภัยด้านหลังห้องประชุมก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้านั้นซ่อนอยู่หลังหน้ากากลูกไม้ครึ่งซีก แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอกลับทำให้หัวใจของธันวาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะคะ... คุณธันวา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!