คำเตือนจากความมืด

"ถอยออกไป... ฉันบอกให้คุณถอยออกไปให้พ้นจากชีวิตลูกชายฉันเสียที!" เสียงตวาดกร้าวของชายชราที่ดูภูมิฐานแต่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นก้องโถงล็อบบี้หรูหราของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ธันวายืนนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาว่างเปล่า ทว่าภายในกลับพายุหมุนวนด้วยความเกลียดชังที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ ลินินซึ่งยืนอยู่เคียงข้างเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือหนาที่กำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอไม่ได้หันไปมองชายชราที่อ้างว่าเป็นพ่อของเขา แต่สายตาของเธอกลับจดจ้องไปที่กลุ่มชายชุดดำที่กระจายตัวอยู่รายรอบล็อบบี้—พวกเขามีรอยสักรูปงูเลื้อยพันที่ข้อมือ สัญลักษณ์ของกลุ่มอิทธิพลมืดที่กำลังเสียผลประโยชน์มหาศาลจากการวางระบบโครงข่ายพลังงานสะอาดของเธอ "พ่อน่ะเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะ เสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกทำให้บรรยากาศรอบข้างดูติดลบ "คนตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน วันนี้กลับมาพร้อมกับกองทัพหมาล่าเนื้อ... คุณไม่ได้มาเพื่อทวงคืนความสัมพันธ์ แต่มาเพื่อทวงคืน 'อำนาจ' ที่คุณทำหล่นหายไปกับความโลภต่างหาก" "ธันวา! แกมันก็แค่ผลผลิตของความผิดพลาดที่ฉันเคยสร้างไว้ อย่าทะนงตัวว่าเงินสกปรกนั่นจะปกป้องแกได้ตลอดรอดฝั่ง!" ชายชราเดินก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจที่รุนแรงแฝงกลิ่นอายของอันตราย ลินินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างเพรียวบางดูสง่างามแม้จะอยู่ท่ามกลางสถานการณ์กดดัน เธอเหลือบมองชายชุดดำเหล่านั้นด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหันมาสบตาธันวาด้วยความหนักแน่น "ธันวาคะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของฉันเถอะค่ะ พวกมันอยากได้ 'วิศวกร' ที่ขวางทางธุรกิจของพวกมันไม่ใช่เหรอ?" "ลินิน อย่า..." ธันวาครางเสียงต่ำ "ไม่ต้องห่วงค่ะ ในเมื่อพวกมันเลือกใช้วิธีสกปรก เราก็แค่ต้องทำให้พวกมันรู้ว่า... บางอย่างที่แตะต้องไม่ได้ ก็คือสิ่งที่พวกมันไม่มีปัญญาจะเอื้อมถึง" เธอหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวรัวลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาที เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วล็อบบี้ ไฟส่องสว่างสีขาวจ้าพุ่งลงมาจับที่กลุ่มชายชุดดำ ทุกคนชะงักงันด้วยความตกตะลึง เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมยักษ์กลางล็อบบี้แสดงข้อมูลธุรกรรมลับ บัญชีรายชื่อการฟอกเงิน และพิกัดที่ตั้งของคลังสินค้าผิดกฎหมายที่กลุ่มของชายชราถือครองอยู่ มันถูกถ่ายทอดสดตรงไปยังหน่วยงานตรวจสอบและสำนักข่าวทั่วโลกในวินาทีนี้! "นี่เธอทำบ้าอะไร!" ชายชราหน้าถอดสี ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น ลินินแย้มยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นอย่างมีจริตของผู้กุมชัยชนะ "ฉันแค่ทำในสิ่งที่วิศวกรควรทำค่ะ... ปรับสมดุลระบบที่เน่าเฟะให้กลับมาใช้งานได้จริง หรือถ้ามันพังจนกู้ไม่กลับ ฉันก็แค่ 'ลบทิ้ง' ทั้งระบบค่ะ" ชายชุดดำเริ่มกระสับกระส่าย เสียงไซเรนตำรวจดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมแทนที่ความห้าวหาญเมื่อครู่ ธันวายืนกอดอกมองภาพความพินาศของอดีตผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ "คุณพลาดแล้วที่กลับมา" ธันวากระซิบข้างหูชายชราที่กำลังสั่นเทา "เพราะตอนนี้ ต่อให้คุณมีชีวิตอยู่ต่ออีกร้อยปี คุณก็จะเป็นได้แค่เศษซากประวัติศาสตร์ที่ไม่มีใครจดจำ... ออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่ส่งคุณให้ตำรวจ แต่ส่งคุณให้ 'นรก' แทน" ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย ลินินกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ข้อความปริศนาเด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเธอ มันไม่ใช่ข้อมูลของกลุ่มชายชุดดำ แต่เป็นรูปถ่ายของเธอและธันวาในมุมที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีคนแอบถ่าย—รูปถ่ายในห้องนอนส่วนตัวของเธอเมื่อคืนนี้! หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำเมื่ออ่านข้อความใต้ภาพนั้น: *'ระบบป้องกันที่ดีที่สุด ก็มีช่องโหว่ที่คาดไม่ถึงเสมอ... ขอบคุณที่เปิดประตูไว้ให้เรานะ ลินิน'* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหม่ก้าวเข้ามาในล็อบบี้ ไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่ลูกน้องของชายชรา แต่เป็นใครบางคนที่ธันวาดูเหมือนจะรู้จักเป็นอย่างดี เขาชะงักไปทันทีเมื่อเห็นบุคคลในชุดสูทสีเทาที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นเข้ามา ชายคนนั้นหยุดยืนห่างออกไปสามเมตร เขาถอดแว่นตากันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคล้ายคลึงกับธันวาอย่างน่าประหลาด ทว่าแววตานั้นกลับร้ายกาจและมืดดำยิ่งกว่า... เขาคือพี่ชายที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปพร้อมกับแม่ในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน! เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้วมองมาที่ลินินก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เกมตบหน้าพวกขยะจบแล้ว... ต่อไปนี้ คือเวลาของการแย่งชิงของจริงแล้วนะ น้องรัก" เขากดปุ่มรีโมทในมือเพียงครั้งเดียว ประตูทางออกนิรภัยทั้งหมดของตึกก็ล็อคลงอย่างสนิท พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกเจาะโดยสมบูรณ์ ไฟฟ้าทั้งตึกดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับหัวใจของคนทั้งคู่ไว้ หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกถึงความเดือดดาลและน่าติดตามไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ต้นไม้ริมระเบียง"